वैशम्पायन उवाच । (१।१)

ततो ऽर्जुनश् चित्रसेनं प्रहसन्न् इदम् अब्रवीत् । (१।२)

मध्ये गन्धर्वसैन्यानां महेष्वासो महाद्युतिः ॥ (१।३)

किं ते व्यवसितं वीर कौरवाणां विनिग्रहे । (२।१)

किमर्थं च सदारो ऽयं निगृहीतः सुयोधनः ॥ (२।२)

चित्रसेन उवाच । (३।१)

विदितो ऽयम् अभिप्रायस् तत्रस्थेन महात्मना । (३।२)

दुर्योधनस्य पापस्य कर्णस्य च धनंजय ॥ (३।३)

वनस्थान् भवतो ज्ञात्वा क्लिश्यमानान् अनर्हवत् । (४।१)

इमे ऽवहसितुं प्राप्ता द्रौपदीं च यशस्विनीम् ॥ (४।२)

ज्ञात्वा चिकीर्षितं चैषां माम् उवाच सुरेश्वरः । (५।१)

गच्छ दुर्योधनं बद्ध्वा सामात्यं त्वम् इहानय ॥ (५।२)

धनंजयश् च ते रक्ष्यः सह भ्रातृभिर् आहवे । (६।१)

स हि प्रियः सखा तुभ्यं शिष्यश् च तव पाण्डवः ॥ (६।२)

वचनाद् देवराजस्य ततो ऽस्मीहागतो द्रुतम् । (७।१)

अयं दुरात्मा बद्धश् च गमिष्यामि सुरालयम् ॥ (७।२)

अर्जुन उवाच । (८।१)

उत्सृज्यतां चित्रसेन भ्रातास्माकं सुयोधनः । (८।२)

धर्मराजस्य संदेशान्मम चेद् इच्छसि प्रियम् ॥ (८।३)

चित्रसेन उवाच । (९।१)

पापो ऽयं नित्यसंदुष्टो न विमोक्षणम् अर्हति । (९।२)

प्रलब्धा धर्मराजस्य कृष्णायाश् च धनंजय ॥ (९।३)

नेदं चिकीर्षितं तस्य कुन्तीपुत्रो महाव्रतः । (१०।१)

जानाति धर्मराजो हि श्रुत्वा कुरु यथेच्छसि ॥ (१०।२)

वैशम्पायन उवाच । (११।१)

ते सर्व एव राजानम् अभिजग्मुर् युधिष्ठिरम् । (११।२)

अभिगम्य च तत् सर्वं शशंसुस् तस्य दुष्कृतम् ॥ (११।३)

अजातशत्रुस् तच्छ्रुत्वा गन्धर्वस्य वचस् तदा । (१२।१)

मोक्षयामास तान् सर्वान् गन्धर्वान् प्रशशंस च ॥ (१२।२)

दिष्ट्या भवद्भिर् बलिभिः शक्तैः सर्वैर् न हिंसितः । (१३।१)

दुर्वृत्तो धार्तराष्ट्रो ऽयं सामात्यज्ञातिबान्धवः ॥ (१३।२)

उपकारो महांस् तात कृतो ऽयं मम खेचराः । (१४।१)

कुलं न परिभूतं मे मोक्षेणास्य दुरात्मनः ॥ (१४।२)

आज्ञापयध्वम् इष्टानि प्रीयामो दर्शनेन वः । (१५।१)

प्राप्य सर्वान् अभिप्रायांस्ततो व्रजत माचिरम् ॥ (१५।२)

अनुज्ञातास् तु गन्धर्वाः पाण्डुपुत्रेण धीमता । (१६।१)

सहाप्सरोभिः संहृष्टाश् चित्रसेनमुखा ययुः ॥ (१६।२)

देवराड् अपि गन्धर्वान् मृतांस् तान् समजीवयत् । (१७।१)

दिव्येनामृतवर्षेण ये हताः कौरवैर् युधि ॥ (१७।२)

ज्ञातींस् तान् अवमुच्याथ राजदारांश्च सर्वशः । (१८।१)

कृत्वा च दुष्करं कर्म प्रीतियुक्ताश् च पाण्डवाः ॥ (१८।२)

सस्त्रीकुमारैः कुरुभिः पूज्यमाना महारथाः । (१९।१)

बभ्राजिरे महात्मानः कुरुमध्ये यथाग्नयः ॥ (१९।२)

ततो दुर्योधनं मुच्य भ्रातृभिः सहितं तदा । (२०।१)

युधिष्ठिरः सप्रणयम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (२०।२)

मा स्म तात पुनः कार्षीर् ईदृशं साहसं क्वचित् । (२१।१)

न हि साहसकर्तारः सुखम् एधन्ति भारत ॥ (२१।२)

स्वस्तिमान् सहितः सर्वैर् भ्रातृभिः कुरुनन्दन । (२२।१)

गृहान् व्रज यथाकामं वैमनस्यं च मा कृथाः ॥ (२२।२)

पाण्डवेनाभ्यनुज्ञातो राजा दुर्योधनस् तदा । (२३।१)

विदीर्यमाणो व्रीडेन जगाम नगरं प्रति ॥ (२३।२)

तस्मिन् गते कौरवेये कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः । (२४।१)

भ्रातृभिः सहितो वीरः पूज्यमानो द्विजातिभिः ॥ (२४।२)

तपोधनैश् च तैः सर्वैर् वृतः शक्र इवामरैः । (२५।१)

वने द्वैतवने तस्मिन् विजहार मुदा युतः ॥ (२५।२)