व्यास उवाच । (१।१)

धृतराष्ट्र महाप्राज्ञ निबोध वचनं मम । (१।२)

वक्ष्यामि त्वा कौरवाणां सर्वेषां हितम् उत्तमम् ॥ (१।३)

न मे प्रियं महाबाहो यद् गताः पाण्डवा वनम् । (२।१)

निकृत्या निर्जिताश् चैव दुर्योधनवशानुगैः ॥ (२।२)

ते स्मरन्तः परिक्लेशान् वर्षे पूर्णे त्रयोदशे । (३।१)

विमोक्ष्यन्ति विषं क्रुद्धाः कौरवेयेषु भारत ॥ (३।२)

तद् अयं किं नु पापात्मा तव पुत्रः सुमन्दधीः । (४।१)

पाण्डवान् नित्यसंक्रुद्धो राज्यहेतोर् जिघांसति ॥ (४।२)

वार्यतां साध्वयं मूढः शमं गच्छतु ते सुतः । (५।१)

वनस्थांस् तान् अयं हन्तुम् इच्छन् प्राणैर् विमोक्ष्यते ॥ (५।२)

यथाह विदुरः प्राज्ञो यथा भीष्मो यथा वयम् । (६।१)

यथा कृपश् च द्रोणश् च तथा साधु विधीयताम् ॥ (६।२)

विग्रहो हि महाप्राज्ञ स्वजनेन विगर्हितः । (७।१)

अधर्म्यम् अयशस्यं च मा राजन् प्रतिपद्यथाः ॥ (७।२)

समीक्षा यादृशी ह्य् अस्य पाण्डवान् प्रति भारत । (८।१)

उपेक्ष्यमाणा सा राजन् महान्तम् अनयं स्पृशेत् ॥ (८।२)

अथ वायं सुमन्दात्मा वनं गच्छतु ते सुतः । (९।१)

पाण्डवैः सहितो राजन्न् एक एवासहायवान् ॥ (९।२)

ततः संसर्गजः स्नेहः पुत्रस्य तव पाण्डवैः । (१०।१)

यदि स्यात् कृतकार्यो ऽद्य भवेस् त्वं मनुजेश्वर ॥ (१०।२)

अथवा जायमानस्य यच्छीलम् अनुजायते । (११।१)

श्रूयते तन् महाराज नामृतस्यापसर्पति ॥ (११।२)

कथं वा मन्यते भीष्मो द्रोणो वा विदुरो ऽपि वा । (१२।१)

भवान् वात्र क्षमं कार्यं पुरा चार्थो ऽतिवर्तते ॥ (१२।२)