लोमश उवाच । (१।१)

एतस्मिन्न् एव काले तु बृहद्द्युम्नो महीपतिः । (१।२)

सत्त्रम् आस्ते महाभागो रैभ्ययाज्यः प्रतापवान् ॥ (१।३)

तेन रैभ्यस्य वै पुत्रावर्वावसुपरावसू । (२।१)

वृतौ सहायौ सत्त्रार्थे बृहद्द्युम्नेन धीमता ॥ (२।२)

तत्र तौ समनुज्ञातौ पित्रा कौन्तेय जग्मतुः । (३।१)

आश्रमे त्वभवद् रैभ्यो भार्या चैव परावसोः ॥ (३।२)

अथावलोकको ऽगच्छद् गृहान् एकः परावसुः । (४।१)

कृष्णाजिनेन संवीतं ददर्श पितरं वने ॥ (४।२)

जघन्यरात्रे निद्रान्धः सावशेषे तमस्यपि । (५।१)

चरन्तं गहने ऽरण्ये मेने स पितरं मृगम् ॥ (५।२)

मृगं तु मन्यमानेन पिता वै तेन हिंसितः । (६।१)

अकामयानेन तदा शरीरत्राणम् इच्छता ॥ (६।२)

स तस्य प्रेतकार्याणि कृत्वा सर्वाणि भारत । (७।१)

पुनर् आगम्य तत् सत्त्रम् अब्रवीद् भ्रातरं वचः ॥ (७।२)

इदं कर्म न शक्तस् त्वं वोढुम् एकः कथंचन । (८।१)

मया तु हिंसितस् तातो मन्यमानेन तं मृगम् ॥ (८।२)

सो ऽस्मदर्थे व्रतं साधु चर त्वं ब्रह्महिंसनम् । (९।१)

समर्थो ह्यहम् एकाकी कर्म कर्तुम् इदं मुने ॥ (९।२)

अर्वावसुर् उवाच । (१०।१)

करोतु वै भवान् सत्त्रं बृहद्द्युम्नस्य धीमतः । (१०।२)

ब्रह्महत्यां चरिष्ये ऽहं त्वदर्थं नियतेन्द्रियः ॥ (१०।३)

लोमश उवाच । (११।१)

स तस्या ब्रह्महत्यायाः पारं गत्वा युधिष्ठिर । (११।२)

अर्वावसुस् तदा सत्त्रम् आजगाम पुनर् मुनिः ॥ (११।३)

ततः परावसुर् दृष्ट्वा भ्रातरं समुपस्थितम् । (१२।१)

बृहद्द्युम्नम् उवाचेदं वचनं परिषद्गतम् ॥ (१२।२)

एष ते ब्रह्महा यज्ञं मा द्रष्टुं प्रविशेद् इति । (१३।१)

ब्रह्महा प्रेक्षितेनापि पीडयेत् त्वां न संशयः ॥ (१३।२)

प्रेष्यैर् उत्सार्यमाणस् तु राजन्न् अर्वावसुस् तदा । (१४।१)

न मया ब्रह्महत्येयं कृतेत्याह पुनः पुनः ॥ (१४।२)

उच्यमानो ऽसकृत् प्रेष्यैर् ब्रह्महन्न् इति भारत । (१५।१)

नैव स प्रतिजानाति ब्रह्महत्यां स्वयं कृताम् । (१५।२)

मम भ्रात्रा कृतम् इदं मया तु परिरक्षितम् ॥ (१५।३)

प्रीतास्तस्याभवन् देवाः कर्मणार्वावसोर् नृप । (१६।१)

तं ते प्रवरयामासुर् निरासुश् च परावसुम् ॥ (१६।२)

ततो देवा वरं तस्मै ददुर् अग्निपुरोगमाः । (१७।१)

स चापि वरयामास पितुर् उत्थानम् आत्मनः ॥ (१७।२)

अनागस्त्वं तथा भ्रातुः पितुश् चास्मरणं वधे । (१८।१)

भरद्वाजस्य चोत्थानं यवक्रीतस्य चोभयोः ॥ (१८।२)

ततः प्रादुर्बभूवुस् ते सर्व एव युधिष्ठिर । (१९।१)

अथाब्रवीद् यवक्रीतो देवान् अग्निपुरोगमान् ॥ (१९।२)

समधीतं मया ब्रह्म व्रतानि चरितानि च । (२०।१)

कथं नु रैभ्यः शक्तो माम् अधीयानं तपस्विनम् । (२०।२)

तथायुक्तेन विधिना निहन्तुम् अमरोत्तमाः ॥ (२०।३)

देवा ऊचुः । (२१।१)

मैवं कृथा यवक्रीत यथा वदसि वै मुने । (२१।२)

ऋते गुरुम् अधीता हि सुखं वेदास् त्वया पुरा ॥ (२१।३)

अनेन तु गुरून् दुःखात् तोषयित्वा स्वकर्मणा । (२२।१)

कालेन महता क्लेशाद् ब्रह्माधिगतम् उत्तमम् ॥ (२२।२)

लोमश उवाच । (२३।१)

यवक्रीतम् अथोक्त्वैवं देवाः साग्निपुरोगमाः । (२३।२)

संजीवयित्वा तान् सर्वान् पुनर् जग्मुस् त्रिविष्टपम् ॥ (२३।३)

आश्रमस् तस्य पुण्यो ऽयं सदापुष्पफलद्रुमः । (२४।१)

अत्रोष्य राजशार्दूल सर्वपापैः प्रमोक्ष्यसे ॥ (२४।२)