वैशम्पायन उवाच । (१।१)

सरोषरागोपहतेन वल्गुना सरागनेत्रेण नतोन्नतभ्रुवा । (१।२)

मुखेन विस्फूर्य सुवीरराष्ट्रपं ततो ऽब्रवीत् तं द्रुपदात्मजा पुनः ॥ (१।३)

यशस्विनस् तीक्ष्णविषान् महारथान् अधिक्षिपन् मूढ न लज्जसे कथम् । (२।१)

महेन्द्रकल्पान् निरतान् स्वकर्मसु स्थितान् समूहेष्वपि यक्षरक्षसाम् ॥ (२।२)

न किंचिद् ईड्यं प्रवदन्ति पापं वनेचरं वा गृहमेधिनं वा । (३।१)

तपस्विनं संपरिपूर्णविद्यं भषन्ति हैवं श्वनराः सुवीर ॥ (३।२)

अहं तु मन्ये तव नास्ति कश्चिद् एतादृशे क्षत्रियसंनिवेशे । (४।१)

यस्त्वाद्य पातालमुखे पतन्तं पाणौ गृहीत्वा प्रतिसंहरेत ॥ (४।२)

नागं प्रभिन्नं गिरिकूटकल्पम् उपत्यकां हैमवतीं चरन्तम् । (५।१)

दण्डीव यूथाद् अपसेधसे त्वं यो जेतुम् आशंससि धर्मराजम् ॥ (५।२)

बाल्यात् प्रसुप्तस्य महाबलस्य सिंहस्य पक्ष्माणि मुखाल्लुनासि । (६।१)

पदा समाहत्य पलायमानः क्रुद्धं यदा द्रक्ष्यसि भीमसेनम् ॥ (६।२)

महाबलं घोरतरं प्रवृद्धं जातं हरिं पर्वतकन्दरेषु । (७।१)

प्रसुप्तम् उग्रं प्रपदेन हंसि यः क्रुद्धम् आसेत्स्यसि जिष्णुम् उग्रम् ॥ (७।२)

कृष्णोरगौ तीक्ष्णविषौ द्विजिह्वौ मत्तः पदाक्रामसि पुच्छदेशे । (८।१)

यः पाण्डवाभ्यां पुरुषोत्तमाभ्यां जघन्यजाभ्यां प्रयुयुत्ससे त्वम् ॥ (८।२)

यथा च वेणुः कदली नलो वा फलन्त्यभावाय न भूतये ऽऽत्मनः । (९।१)

तथैव मां तैः परिरक्ष्यमाणाम् आदास्यसे कर्कटकीव गर्भम् ॥ (९।२)

जयद्रथ उवाच । (१०।१)

जानामि कृष्णे विदितं ममैतद् यथाविधास् ते नरदेवपुत्राः । (१०।२)

न त्वेवम् एतेन विभीषणेन शक्या वयं त्रासयितुं त्वयाद्य ॥ (१०।३)

वयं पुनः सप्तदशेषु कृष्णे कुलेषु सर्वे ऽनवमेषु जाताः । (११।१)

षड्भ्यो गुणेभ्यो ऽभ्यधिका विहीनान् मन्यामहे द्रौपदि पाण्डुपुत्रान् ॥ (११।२)

सा क्षिप्रम् आतिष्ठ गजं रथं वा न वाक्यमात्रेण वयं हि शक्याः । (१२।१)

आशंस वा त्वं कृपणं वदन्ती सौवीरराजस्य पुनः प्रसादम् ॥ (१२।२)

द्रौपद्युवाच । (१३।१)

महाबला किं त्विह दुर्बलेव सौवीरराजस्य मताहम् अस्मि । (१३।२)

याहं प्रमाथाद् इह सम्प्रतीता सौवीरराजं कृपणं वदेयम् ॥ (१३।३)

यस्या हि कृष्णौ पदवीं चरेतां समास्थितावेकरथे सहायौ । (१४।१)

इन्द्रो ऽपि तां नापहरेत् कथंचिन्मनुष्यमात्रः कृपणः कुतो ऽन्यः ॥ (१४।२)

यदा किरीटी परवीरघाती निघ्नन् रथस्थो द्विषतां मनांसि । (१५।१)

मदन्तरे त्वद्ध्वजिनीं प्रवेष्टा कक्षं दहन्न् अग्निर् इवोष्णगेषु ॥ (१५।२)

जनार्दनस्यानुगा वृष्णिवीरा महेष्वासाः केकयाश्चापि सर्वे । (१६।१)

एते हि सर्वे मम राजपुत्राः प्रहृष्टरूपाः पदवीं चरेयुः ॥ (१६।२)

मौर्वीविसृष्टाः स्तनयित्नुघोषा गाण्डीवमुक्तास् त्वतिवेगवन्तः । (१७।१)

हस्तं समाहत्य धनंजयस्य भीमाः शब्दं घोरतरं नदन्ति ॥ (१७।२)

गाण्डीवमुक्तांश्च महाशरौघान् पतंगसंघान् इव शीघ्रवेगान् । (१८।१)

सशङ्खघोषः सतलत्रघोषो गाण्डीवधन्वा मुहुर् उद्वमंश् च । (१८।२)

यदा शरान् अर्पयिता तवोरसि तदा मनस् ते किम् इवाभविष्यत् ॥ (१८।३)

गदाहस्तं भीमम् अभिद्रवन्तं माद्रीपुत्रौ संपतन्तौ दिशश् च । (१९।१)

अमर्षजं क्रोधविषं वमन्तौ दृष्ट्वा चिरं तापम् उपैष्यसे ऽधम ॥ (१९।२)

यथा चाहं नातिचरे कथंचित् पतीन् महार्हान् मनसापि जातु । (२०।१)

तेनाद्य सत्येन वशीकृतं त्वां द्रष्टास्मि पार्थैः परिकृष्यमाणम् ॥ (२०।२)

न सम्भ्रमं गन्तुम् अहं हि शक्ष्ये त्वया नृशंसेन विकृष्यमाणा । (२१।१)

समागताहं हि कुरुप्रवीरैः पुनर् वनं काम्यकम् आगता च ॥ (२१।२)

वैशम्पायन उवाच । (२२।१)

सा तान् अनुप्रेक्ष्य विशालनेत्रा जिघृक्षमाणान् अवभर्त्सयन्ती । (२२।२)

प्रोवाच मा मा स्पृशतेति भीता धौम्यं प्रचुक्रोश पुरोहितं सा ॥ (२२।३)

जग्राह ताम् उत्तरवस्त्रदेशे जयद्रथस् तं समवाक्षिपत् सा । (२३।१)

तया समाक्षिप्ततनुः स पापः पपात शाखीव निकृत्तमूलः ॥ (२३।२)

प्रगृह्यमाणा तु महाजवेन मुहुर् विनिःश्वस्य च राजपुत्री । (२४।१)

सा कृष्यमाणा रथम् आरुरोह धौम्यस्य पादावभिवाद्य कृष्णा ॥ (२४।२)

धौम्य उवाच । (२५।१)

नेयं शक्या त्वया नेतुम् अविजित्य महारथान् । (२५।२)

धर्मं क्षत्रस्य पौराणम् अवेक्षस्व जयद्रथ ॥ (२५।३)

क्षुद्रं कृत्वा फलं पापं प्राप्स्यसि त्वम् असंशयम् । (२६।१)

आसाद्य पाण्डवान् वीरान् धर्मराजपुरोगमान् ॥ (२६।२)

वैशम्पायन उवाच । (२७।१)

इत्युक्त्वा ह्रियमाणां तां राजपुत्रीं यशस्विनीम् । (२७।२)

अन्वगच्छत् तदा धौम्यः पदातिगणमध्यगः ॥ (२७।३)