वैशंपायन उवाच । (१।१)

तच्छ्रुत्वा विविधं तस्य राजर्षेः परिदेवितम् । (१।२)

पुनर् नवीकृतः शोको गान्धार्या जनमेजय ॥ (१।३)

कुन्त्या द्रुपदपुत्र्याश्च सुभद्रायास्तथैव च । (२।१)

तासां च वरनारीणां वधूनां कौरवस्य ह ॥ (२।२)

पुत्रशोकसमाविष्टा गान्धारी त्विदम् अब्रवीत् । (३।१)

श्वशुरं बद्धनयना देवी प्राञ्जलिर् उत्थिता ॥ (३।२)

षोडशेमानि वर्षाणि गतानि मुनिपुंगव । (४।१)

अस्य राज्ञो हतान् पुत्राञ्शोचतो न शमो विभो ॥ (४।२)

पुत्रशोकसमाविष्टो निःश्वसन् ह्येष भूमिपः । (५।१)

न शेते वसतीः सर्वा धृतराष्ट्रो महामुने ॥ (५।२)

लोकान् अन्यान् समर्थो ऽसि स्रष्टुं सर्वांस्तपोबलात् । (६।१)

किमु लोकान्तरगतान् राज्ञो दर्शयितुं सुतान् ॥ (६।२)

इयं च द्रौपदी कृष्णा हतज्ञातिसुता भृशम् । (७।१)

शोचत्यतीव साध्वी ते स्नुषाणां दयिता स्नुषा ॥ (७।२)

तथा कृष्णस्य भगिनी सुभद्रा भद्रभाषिणी । (८।१)

सौभद्रवधसंतप्ता भृशं शोचति भामिनी ॥ (८।२)

इयं च भूरिश्रवसो भार्या परमदुःखिता । (९।१)

भर्तृव्यसनशोकार्ता न शेते वसतीः प्रभो ॥ (९।२)

यस्यास्तु श्वशुरो धीमान् बाह्लीकः स कुरूद्वहः । (१०।१)

निहतः सोमदत्तश्च पित्रा सह महारणे ॥ (१०।२)

श्रीमच्चास्य महाबुद्धेः संग्रामेष्वपलायिनः । (११।१)

पुत्रस्य ते पुत्रशतं निहतं यद् रणाजिरे ॥ (११।२)

तस्य भार्याशतम् इदं पुत्रशोकसमाहतम् । (१२।१)

पुनः पुनर् वर्धयानं शोकं राज्ञो ममैव च । (१२।२)

तेनारम्भेण महता माम् उपास्ते महामुने ॥ (१२।३)

ये च शूरा महात्मानः श्वशुरा मे महारथाः । (१३।१)

सोमदत्तप्रभृतयः का नु तेषां गतिः प्रभो ॥ (१३।२)

तव प्रसादाद् भगवन् विशोको ऽयं महीपतिः । (१४।१)

कुर्यात् कालम् अहं चैव कुन्ती चेयं वधूस्तव ॥ (१४।२)

इत्युक्तवत्यां गान्धार्यां कुन्ती व्रतकृशानना । (१५।१)

प्रच्छन्नजातं पुत्रं तं सस्मारादित्यसंभवम् ॥ (१५।२)

ताम् ऋषिर् वरदो व्यासो दूरश्रवणदर्शनः । (१६।१)

अपश्यद् दुःखितां देवीं मातरं सव्यसाचिनः ॥ (१६।२)

ताम् उवाच ततो व्यासो यत् ते कार्यं विवक्षितम् । (१७।१)

तद् ब्रूहि त्वं महाप्राज्ञे यत् ते मनसि वर्तते ॥ (१७।२)

ततः कुन्ती श्वशुरयोः प्रणम्य शिरसा तदा । (१८।१)

उवाच वाक्यं सव्रीडं विवृण्वाना पुरातनम् ॥ (१८।२)