वैशंपायन उवाच । (१।१)

सैन्धवैर् अभवद् युद्धं ततस्तस्य किरीटिनः । (१।२)

हतशेषैर् महाराज हतानां च सुतैर् अपि ॥ (१।३)

ते ऽवतीर्णम् उपश्रुत्य विषयं श्वेतवाहनम् । (२।१)

प्रत्युद्ययुर् अमृष्यन्तो राजानः पाण्डवर्षभम् ॥ (२।२)

अश्वं च तं परामृश्य विषयान्ते विषोपमाः । (३।१)

न भयं चक्रिरे पार्थाद् भीमसेनाद् अनन्तरात् ॥ (३।२)

ते ऽविदूराद् धनुष्पाणिं यज्ञियस्य हयस्य च । (४।१)

बीभत्सुं प्रत्यपद्यन्त पदातिनम् अवस्थितम् ॥ (४।२)

ततस्ते तु महावीर्या राजानः पर्यवारयन् । (५।१)

जिगीषन्तो नरव्याघ्राः पूर्वं विनिकृता युधि ॥ (५।२)

ते नामान्यथ गोत्राणि कर्माणि विविधानि च । (६।१)

कीर्तयन्तस्तदा पार्थं शरवर्षैर् अवाकिरन् ॥ (६।२)

ते किरन्तः शरांस्तीक्ष्णान् वारणेन्द्रनिवारणान् । (७।१)

रणे जयम् अभीप्सन्तः कौन्तेयं पर्यवारयन् ॥ (७।२)

ते ऽसमीक्ष्यैव तं वीरम् उग्रकर्माणम् आहवे । (८।१)

सर्वे युयुधिरे वीरा रथस्थास्तं पदातिनम् ॥ (८।२)

ते तम् आजघ्निरे वीरं निवातकवचान्तकम् । (९।१)

संशप्तकनिहन्तारं हन्तारं सैन्धवस्य च ॥ (९।२)

ततो रथसहस्रेण हयानाम् अयुतेन च । (१०।१)

कोष्ठकीकृत्य कौन्तेयं सम्प्रहृष्टम् अयोधयन् ॥ (१०।२)

संस्मरन्तो वधं वीराः सिन्धुराजस्य धीमतः । (११।१)

जयद्रथस्य कौरव्य समरे सव्यसाचिना ॥ (११।२)

ततः पर्जन्यवत् सर्वे शरवृष्टिम् अवासृजन् । (१२।१)

तैः कीर्णः शुशुभे पार्थो रविर् मेघान्तरे यथा ॥ (१२।२)

स शरैः समवच्छन्नो ददृशे पाण्डवर्षभः । (१३।१)

पञ्जरान्तरसंचारी शकुन्त इव भारत ॥ (१३।२)

ततो हाहाकृतं सर्वं कौन्तेये शरपीडिते । (१४।१)

त्रैलोक्यम् अभवद् राजन् रविश्चासीद् रजोऽरुणः ॥ (१४।२)

ततो ववौ महाराज मारुतो रोमहर्षणः । (१५।१)

राहुर् अग्रसद् आदित्यं युगपत् सोमम् एव च ॥ (१५।२)

उल्काश्च जघ्निरे सूर्यं विकीर्यन्त्यः समन्ततः । (१६।१)

वेपथुश्चाभवद् राजन् कैलासस्य महागिरेः ॥ (१६।२)

मुमुचुश्चास्रम् अत्युष्णं दुःखशोकसमन्विताः । (१७।१)

सप्तर्षयो जातभयास्तथा देवर्षयो ऽपि च ॥ (१७।२)

शशश्चाशु विनिर्भिद्य मण्डलं शशिनो ऽपतत् । (१८।१)

विपरीतस्तदा राजंस्तस्मिन्न् उत्पातलक्षणे ॥ (१८।२)

रासभारुणसंकाशा धनुष्मन्तः सविद्युतः । (१९।१)

आवृत्य गगनं मेघा मुमुचुर् मांसशोणितम् ॥ (१९।२)

एवम् आसीत् तदा वीरे शरवर्षाभिसंवृते । (२०।१)

लोके ऽस्मिन् भरतश्रेष्ठ तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (२०।२)

तस्य तेनावकीर्णस्य शरजालेन सर्वशः । (२१।१)

मोहात् पपात गाण्डीवम् आवापश्च कराद् अपि ॥ (२१।२)

तस्मिन्मोहम् अनुप्राप्ते शरजालं महत्तरम् । (२२।१)

सैन्धवा मुमुचुस्तूर्णं गतसत्त्वे महारथे ॥ (२२।२)

ततो मोहसमापन्नं ज्ञात्वा पार्थं दिवौकसः । (२३।१)

सर्वे वित्रस्तमनसस्तस्य शान्तिपराभवन् ॥ (२३।२)

ततो देवर्षयः सर्वे तथा सप्तर्षयो ऽपि च । (२४।१)

ब्रह्मर्षयश्च विजयं जेपुः पार्थस्य धीमतः ॥ (२४।२)

ततः प्रदीपिते देवैः पार्थतेजसि पार्थिव । (२५।१)

तस्थावचलवद् धीमान् संग्रामे परमास्त्रवित् ॥ (२५।२)

विचकर्ष धनुर् दिव्यं ततः कौरवनन्दनः । (२६।१)

यन्त्रस्येवेह शब्दो ऽभून्महांस्तस्य पुनः पुनः ॥ (२६।२)

ततः स शरवर्षाणि प्रत्यमित्रान् प्रति प्रभुः । (२७।१)

ववर्ष धनुषा पार्थो वर्षाणीव सुरेश्वरः ॥ (२७।२)

ततस्ते सैन्धवा योधाः सर्व एव सराजकाः । (२८।१)

नादृश्यन्त शरैः कीर्णाः शलभैर् इव पावकाः ॥ (२८।२)

तस्य शब्देन वित्रेसुर् भयार्ताश्च विदुद्रुवुः । (२९।१)

मुमुचुश्चाश्रु शोकार्ताः सुषुपुश्चापि सैन्धवाः ॥ (२९।२)

तांस्तु सर्वान्नरश्रेष्ठः सर्वतो विचरन् बली । (३०।१)

अलातचक्रवद् राजञ् शरजालैः समर्पयत् ॥ (३०।२)

तद् इन्द्रजालप्रतिमं बाणजालम् अमित्रहा । (३१।१)

व्यसृजद् दिक्षु सर्वासु महेन्द्र इव वज्रभृत् ॥ (३१।२)

मेघजालनिभं सैन्यं विदार्य स रविप्रभः । (३२।१)

विबभौ कौरवश्रेष्ठः शरदीव दिवाकरः ॥ (३२।२)