अर्जुन उवाच । (१।१)

भीम ज्येष्ठो गुरुर् मे त्वं नातो ऽन्यद् वक्तुम् उत्सहे । (१।२)

धृतराष्ट्रो हि राजर्षिः सर्वथा मानम् अर्हति ॥ (१।३)

न स्मरन्त्यपराद्धानि स्मरन्ति सुकृतानि च । (२।१)

असंभिन्नार्थमर्यादाः साधवः पुरुषोत्तमाः ॥ (२।२)

इदं मद्वचनात् क्षत्तः कौरवं ब्रूहि पार्थिवम् । (३।१)

यावद् इच्छति पुत्राणां दातुं तावद् ददाम्यहम् ॥ (३।२)

भीष्मादीनां च सर्वेषां सुहृदाम् उपकारिणाम् । (४।१)

मम कोशाद् इति विभो मा भूद् भीमः सुदुर्मनाः ॥ (४।२)

वैशंपायन उवाच । (५।१)

इत्युक्ते धर्मराजस्तम् अर्जुनं प्रत्यपूजयत् । (५।२)

भीमसेनः कटाक्षेण वीक्षांचक्रे धनंजयम् ॥ (५।३)

ततः स विदुरं धीमान् वाक्यम् आह युधिष्ठिरः । (६।१)

न भीमसेने कोपं स नृपतिः कर्तुम् अर्हति ॥ (६।२)

परिक्लिष्टो हि भीमो ऽयं हिमवृष्ट्यातपादिभिः । (७।१)

दुःखैर् बहुविधैर् धीमान् अरण्ये विदितं तव ॥ (७।२)

किं तु मद्वचनाद् ब्रूहि राजानं भरतर्षभम् । (८।१)

यद् यद् इच्छसि यावच्च गृह्यतां मद्गृहाद् इति ॥ (८।२)

यन्मात्सर्यम् अयं भीमः करोति भृशदुःखितः । (९।१)

न तन्मनसि कर्तव्यम् इति वाच्यः स पार्थिवः ॥ (९।२)

यन्ममास्ति धनं किंचिद् अर्जुनस्य च वेश्मनि । (१०।१)

तस्य स्वामी महाराज इति वाच्यः स पार्थिवः ॥ (१०।२)

ददातु राजा विप्रेभ्यो यथेष्टं क्रियतां व्ययः । (११।१)

पुत्राणां सुहृदां चैव गच्छत्वानृण्यम् अद्य सः ॥ (११।२)

इदं चापि शरीरं मे तवायत्तं जनाधिप । (१२।१)

धनानि चेति विद्धि त्वं क्षत्तर् नास्त्यत्र संशयः ॥ (१२।२)