संजय उवाच । (१।१)

ततस्ते सैनिकाः श्रुत्वा तं युधिष्ठिरनिग्रहम् । (१।२)

सिंहनादरवांश्चक्रुर् बाणशङ्खरवैः सह ॥ (१।३)

तत् तु सर्वं यथावृत्तं धर्मराजेन भारत । (२।१)

आप्तैर् आशु परिज्ञातं भारद्वाजचिकीर्षितम् ॥ (२।२)

ततः सर्वान् समानाय्य भ्रातॄन् सैन्यांश्च सर्वशः । (३।१)

अब्रवीद् धर्मराजस्तु धनंजयम् इदं वचः ॥ (३।२)

श्रुतं ते पुरुषव्याघ्र द्रोणस्याद्य चिकीर्षितम् । (४।१)

यथा तन्न भवेत् सत्यं तथा नीतिर् विधीयताम् ॥ (४।२)

सान्तरं हि प्रतिज्ञातं द्रोणेनामित्रकर्शन । (५।१)

तच्चान्तरम् अमोघेषौ त्वयि तेन समाहितम् ॥ (५।२)

स त्वम् अद्य महाबाहो युध्यस्व मदनन्तरम् । (६।१)

यथा दुर्योधनः कामं नेमं द्रोणाद् अवाप्नुयात् ॥ (६।२)

अर्जुन उवाच । (७।१)

यथा मे न वधः कार्य आचार्यस्य कथंचन । (७।२)

तथा तव परित्यागो न मे राजंश्चिकीर्षितः ॥ (७।३)

अप्येवं पाण्डव प्राणान् उत्सृजेयम् अहं युधि । (८।१)

प्रतीयां नाहम् आचार्यं त्वां न जह्यां कथंचन ॥ (८।२)

त्वां निगृह्याहवे राजन् धार्तराष्ट्रो यम् इच्छति । (९।१)

न स तं जीवलोके ऽस्मिन् कामं प्राप्तः कथंचन ॥ (९।२)

प्रपतेद् द्यौः सनक्षत्रा पृथिवी शकलीभवेत् । (१०।१)

न त्वां द्रोणो निगृह्णीयाज्जीवमाने मयि ध्रुवम् ॥ (१०।२)

यदि तस्य रणे साह्यं कुरुते वज्रभृत् स्वयम् । (११।१)

देवैर् वा सहितो दैत्यैर् न त्वां प्राप्स्यत्यसौ मृधे ॥ (११।२)

मयि जीवति राजेन्द्र न भयं कर्तुम् अर्हसि । (१२।१)

द्रोणाद् अस्त्रभृतां श्रेष्ठात् सर्वशस्त्रभृताम् अपि ॥ (१२।२)

न स्मराम्यनृतां वाचं न स्मरामि पराजयम् । (१३।१)

न स्मरामि प्रतिश्रुत्य किंचिद् अप्यनपाकृतम् ॥ (१३।२)

संजय उवाच । (१४।१)

ततः शङ्खाश्च भेर्यश्च मृदङ्गाश्चानकैः सह । (१४।२)

प्रावाद्यन्त महाराज पाण्डवानां निवेशने ॥ (१४।३)

सिंहनादश्च संजज्ञे पाण्डवानां महात्मनाम् । (१५।१)

धनुर्ज्यातलशब्दश्च गगनस्पृक् सुभैरवः ॥ (१५।२)

तं श्रुत्वा शङ्खनिर्घोषं पाण्डवस्य महात्मनः । (१६।१)

त्वदीयेष्वप्यनीकेषु वादित्राण्यभिजघ्निरे ॥ (१६।२)

ततो व्यूढान्यनीकानि तव तेषां च भारत । (१७।१)

शनैर् उपेयुर् अन्योन्यं योत्स्यमानानि संयुगे ॥ (१७।२)

ततः प्रववृते युद्धं तुमुलं लोमहर्षणम् । (१८।१)

पाण्डवानां कुरूणां च द्रोणपाञ्चाल्ययोर् अपि ॥ (१८।२)

यतमानाः प्रयत्नेन द्रोणानीकविशातने । (१९।१)

न शेकुः सृञ्जया राजंस्तद्धि द्रोणेन पालितम् ॥ (१९।२)

तथैव तव पुत्रस्य रथोदाराः प्रहारिणः । (२०।१)

न शेकुः पाण्डवीं सेनां पाल्यमानां किरीटिना ॥ (२०।२)

आस्तां ते स्तिमिते सेने रक्ष्यमाणे परस्परम् । (२१।१)

संप्रसुप्ते यथा नक्तं वनराज्यौ सुपुष्पिते ॥ (२१।२)

ततो रुक्मरथो राजन्न् अर्केणेव विराजता । (२२।१)

वरूथिना विनिष्पत्य व्यचरत् पृतनान्तरे ॥ (२२।२)

तम् उद्यतं रथेनैकम् आशुकारिणम् आहवे । (२३।१)

अनेकम् इव संत्रासान्मेनिरे पाण्डुसृञ्जयाः ॥ (२३।२)

तेन मुक्ताः शरा घोरा विचेरुः सर्वतोदिशम् । (२४।१)

त्रासयन्तो महाराज पाण्डवेयस्य वाहिनीम् ॥ (२४।२)

मध्यं दिनम् अनुप्राप्तो गभस्तिशतसंवृतः । (२५।१)

यथादृश्यत घर्मांशुस्तथा द्रोणो ऽप्यदृश्यत ॥ (२५।२)

न चैनं पाण्डवेयानां कश्चिच्छक्नोति मारिष । (२६।१)

वीक्षितुं समरे क्रुद्धं महेन्द्रम् इव दानवाः ॥ (२६।२)

मोहयित्वा ततः सैन्यं भारद्वाजः प्रतापवान् । (२७।१)

धृष्टद्युम्नबलं तूर्णं व्यधमन्निशितैः शरैः ॥ (२७।२)

स दिशः सर्वतो रुद्ध्वा संवृत्य खम् अजिह्मगैः । (२८।१)

पार्षतो यत्र तत्रैव ममृदे पाण्डुवाहिनीम् ॥ (२८।२)