नारद उवाच । (१।१)

हर्यश्वस्त्वब्रवीद् राजा विचिन्त्य बहुधा ततः । (१।२)

दीर्घम् उष्णं च निःश्वस्य प्रजाहेतोर् नृपोत्तमः ॥ (१।३)

उन्नतेषून्नता षट्सु सूक्ष्मा सूक्ष्मेषु सप्तसु । (२।१)

गम्भीरा त्रिषु गम्भीरेष्वियं रक्ता च पञ्चसु ॥ (२।२)

बहुदेवासुरालोका बहुगन्धर्वदर्शना । (३।१)

बहुलक्षणसम्पन्ना बहुप्रसवधारिणी ॥ (३।२)

समर्थेयं जनयितुं चक्रवर्तिनम् आत्मजम् । (४।१)

ब्रूहि शुल्कं द्विजश्रेष्ठ समीक्ष्य विभवं मम ॥ (४।२)

गालव उवाच । (५।१)

एकतःश्यामकर्णानां शतान्यष्टौ ददस्व मे । (५।२)

हयानां चन्द्रशुभ्राणां देशजानां वपुष्मताम् ॥ (५।३)

ततस्तव भवित्रीयं पुत्राणां जननी शुभा । (६।१)

अरणीव हुताशानां योनिर् आयतलोचना ॥ (६।२)

नारद उवाच । (७।१)

एतच्छ्रुत्वा वचो राजा हर्यश्वः काममोहितः । (७।२)

उवाच गालवं दीनो राजर्षिर् ऋषिसत्तमम् ॥ (७।३)

द्वे मे शते संनिहिते हयानां यद्विधास्तव । (८।१)

एष्टव्याः शतशस्त्वन्ये चरन्ति मम वाजिनः ॥ (८।२)

सो ऽहम् एकम् अपत्यं वै जनयिष्यामि गालव । (९।१)

अस्याम् एतं भवान् कामं संपादयतु मे वरम् ॥ (९।२)

एतच्छ्रुत्वा तु सा कन्या गालवं वाक्यम् अब्रवीत् । (१०।१)

मम दत्तो वरः कश्चित् केनचिद् ब्रह्मवादिना ॥ (१०।२)

प्रसूत्यन्ते प्रसूत्यन्ते कन्यैव त्वं भविष्यसि । (११।१)

स त्वं ददस्व मां राज्ञे प्रतिगृह्य हयोत्तमान् ॥ (११।२)

नृपेभ्यो हि चतुर्भ्यस्ते पूर्णान्यष्टौ शतानि वै । (१२।१)

भविष्यन्ति तथा पुत्रा मम चत्वार एव च ॥ (१२।२)

क्रियतां मम संहारो गुर्वर्थं द्विजसत्तम । (१३।१)

एषा तावन्मम प्रज्ञा यथा वा मन्यसे द्विज ॥ (१३।२)

एवम् उक्तस्तु स मुनिः कन्यया गालवस्तदा । (१४।१)

हर्यश्वं पृथिवीपालम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१४।२)

इयं कन्या नरश्रेष्ठ हर्यश्व प्रतिगृह्यताम् । (१५।१)

चतुर्भागेन शुल्कस्य जनयस्वैकम् आत्मजम् ॥ (१५।२)

प्रतिगृह्य स तां कन्यां गालवं प्रतिनन्द्य च । (१६।१)

समये देशकाले च लब्धवान् सुतम् ईप्सितम् ॥ (१६।२)

ततो वसुमना नाम वसुभ्यो वसुमत्तरः । (१७।१)

वसुप्रख्यो नरपतिः स बभूव वसुप्रदः ॥ (१७।२)

अथ काले पुनर् धीमान् गालवः प्रत्युपस्थितः । (१८।१)

उपसंगम्य चोवाच हर्यश्वं प्रीतिमानसम् ॥ (१८।२)

जातो नृप सुतस्ते ऽयं बालभास्करसंनिभः । (१९।१)

कालो गन्तुं नरश्रेष्ठ भिक्षार्थम् अपरं नृपम् ॥ (१९।२)

हर्यश्वः सत्यवचने स्थितः स्थित्वा च पौरुषे । (२०।१)

दुर्लभत्वाद्धयानां च प्रददौ माधवीं पुनः ॥ (२०।२)

माधवी च पुनर् दीप्तां परित्यज्य नृपश्रियम् । (२१।१)

कुमारी कामतो भूत्वा गालवं पृष्ठतो ऽन्वगात् ॥ (२१।२)

त्वय्येव तावत् तिष्ठन्तु हया इत्युक्तवान् द्विजः । (२२।१)

प्रययौ कन्यया सार्धं दिवोदासं प्रजेश्वरम् ॥ (२२।२)