वैशंपायन उवाच । (१।१)

कुन्त्यास्तु वचनं श्रुत्वा पाण्डवा राजसत्तम । (१।२)

व्रीडिताः संन्यवर्तन्त पाञ्चाल्या सहितानघाः ॥ (१।३)

ततः शब्दो महान् आसीत् सर्वेषाम् एव भारत । (२।१)

अन्तःपुराणां रुदतां दृष्ट्वा कुन्तीं तथागताम् ॥ (२।२)

प्रदक्षिणम् अथावृत्य राजानं पाण्डवास्तदा । (३।१)

अभिवाद्य न्यवर्तन्त पृथां ताम् अनिवर्त्य वै ॥ (३।२)

ततो ऽब्रवीन्महाराजो धृतराष्ट्रो ऽम्बिकासुतः । (४।१)

गान्धारीं विदुरं चैव समाभाष्य निगृह्य च ॥ (४।२)

युधिष्ठिरस्य जननी देवी साधु निवर्त्यताम् । (५।१)

यथा युधिष्ठिरः प्राह तत् सर्वं सत्यम् एव हि ॥ (५।२)

पुत्रैश्वर्यं महद् इदम् अपास्य च महाफलम् । (६।१)

का नु गच्छेद् वनं दुर्गं पुत्रान् उत्सृज्य मूढवत् ॥ (६।२)

राज्यस्थया तपस्तप्तं दानं दत्तं व्रतं कृतम् । (७।१)

अनया शक्यम् अद्येह श्रूयतां च वचो मम ॥ (७।२)

गान्धारि परितुष्टो ऽस्मि वध्वाः शुश्रूषणेन वै । (८।१)

तस्मात् त्वम् एनां धर्मज्ञे समनुज्ञातुम् अर्हसि ॥ (८।२)

इत्युक्ता सौबलेयी तु राज्ञा कुन्तीम् उवाच ह । (९।१)

तत् सर्वं राजवचनं स्वं च वाक्यं विशेषवत् ॥ (९।२)

न च सा वनवासाय देवीं कृतमतिं तदा । (१०।१)

शक्नोत्युपावर्तयितुं कुन्तीं धर्मपरां सतीम् ॥ (१०।२)

तस्यास्तु तं स्थिरं ज्ञात्वा व्यवसायं कुरुस्त्रियः । (११।१)

निवृत्तांश्च कुरुश्रेष्ठान् दृष्ट्वा प्ररुरुदुस्तदा ॥ (११।२)

उपावृत्तेषु पार्थेषु सर्वेष्वन्तःपुरेषु च । (१२।१)

ययौ राजा महाप्राज्ञो धृतराष्ट्रो वनं तदा ॥ (१२।२)

पाण्डवा अपि दीनास्ते दुःखशोकपरायणाः । (१३।१)

यानैः स्त्रीसहिताः सर्वे पुरं प्रविविशुस्तदा ॥ (१३।२)

तद् अहृष्टम् इवाकूजं गतोत्सवम् इवाभवत् । (१४।१)

नगरं हास्तिनपुरं सस्त्रीवृद्धकुमारकम् ॥ (१४।२)

सर्वे चासन्निरुत्साहाः पाण्डवा जातमन्यवः । (१५।१)

कुन्त्या हीनाः सुदुःखार्ता वत्सा इव विनाकृताः ॥ (१५।२)

धृतराष्ट्रस्तु तेनाह्ना गत्वा सुमहद् अन्तरम् । (१६।१)

ततो भागीरथीतीरे निवासम् अकरोत् प्रभुः ॥ (१६।२)

प्रादुष्कृता यथान्यायम् अग्नयो वेदपारगैः । (१७।१)

व्यराजन्त द्विजश्रेष्ठैस्तत्र तत्र तपोधनैः । (१७।२)

प्रादुष्कृताग्निर् अभवत् स च वृद्धो नराधिपः ॥ (१७।३)

स राजाग्नीन् पर्युपास्य हुत्वा च विधिवत् तदा । (१८।१)

संध्यागतं सहस्रांशुम् उपातिष्ठत भारत ॥ (१८।२)

विदुरः संजयश्चैव राज्ञः शय्यां कुशैस्ततः । (१९।१)

चक्रतुः कुरुवीरस्य गान्धार्याश्चाविदूरतः ॥ (१९।२)

गान्धार्याः संनिकर्षे तु निषसाद कुशेष्वथ । (२०।१)

युधिष्ठिरस्य जननी कुन्ती साधुव्रते स्थिता ॥ (२०।२)

तेषां संश्रवणे चापि निषेदुर् विदुरादयः । (२१।१)

याजकाश्च यथोद्देशं द्विजा ये चानुयायिनः ॥ (२१।२)

प्राधीतद्विजमुख्या सा संप्रज्वालितपावका । (२२।१)

बभूव तेषां रजनी ब्राह्मीव प्रीतिवर्धनी ॥ (२२।२)

ततो रात्र्यां व्यतीतायां कृतपूर्वाह्णिकक्रियाः । (२३।१)

हुत्वाग्निं विधिवत् सर्वे प्रययुस्ते यथाक्रमम् । (२३।२)

उदङ्मुखा निरीक्षन्त उपवासपरायणाः ॥ (२३।३)

स तेषाम् अतिदुःखो ऽभून्निवासः प्रथमे ऽहनि । (२४।१)

शोचतां शोच्यमानानां पौरजानपदैर् जनैः ॥ (२४।२)