कुन्त्युवाच । (१।१)

अर्जुनं केशव ब्रूयास्त्वयि जाते स्म सूतके । (१।२)

उपोपविष्टा नारीभिर् आश्रमे परिवारिता ॥ (१।३)

अथान्तरिक्षे वाग् आसीद् दिव्यरूपा मनोरमा । (२।१)

सहस्राक्षसमः कुन्ति भविष्यत्येष ते सुतः ॥ (२।२)

एष जेष्यति संग्रामे कुरून् सर्वान् समागतान् । (३।१)

भीमसेनद्वितीयश्च लोकम् उद्वर्तयिष्यति ॥ (३।२)

पुत्रस्ते पृथिवीं जेता यशश्चास्य दिवस्पृशम् । (४।१)

हत्वा कुरून् ग्रामजन्ये वासुदेवसहायवान् ॥ (४।२)

पित्र्यम् अंशं प्रनष्टं च पुनर् अप्युद्धरिष्यति । (५।१)

भ्रातृभिः सहितः श्रीमांस्त्रीन्मेधान् आहरिष्यति ॥ (५।२)

तं सत्यसंधं बीभत्सुं सव्यसाचिनम् अच्युत । (६।१)

यथाहम् एवं जानामि बलवन्तं दुरासदम् । (६।२)

तथा तद् अस्तु दाशार्ह यथा वाग् अभ्यभाषत ॥ (६।३)

धर्मश्चेद् अस्ति वार्ष्णेय तथा सत्यं भविष्यति । (७।१)

त्वं चापि तत् तथा कृष्ण सर्वं संपादयिष्यसि ॥ (७।२)

नाहं तद् अभ्यसूयामि यथा वाग् अभ्यभाषत । (८।१)

नमो धर्माय महते धर्मो धारयति प्रजाः ॥ (८।२)

एतद् धनंजयो वाच्यो नित्योद्युक्तो वृकोदरः । (९।१)

यदर्थं क्षत्रिया सूते तस्य कालो ऽयम् आगतः । (९।२)

न हि वैरं समासाद्य सीदन्ति पुरुषर्षभाः ॥ (९।३)

विदिता ते सदा बुद्धिर् भीमस्य न स शाम्यति । (१०।१)

यावदन्तं न कुरुते शत्रूणां शत्रुकर्शनः ॥ (१०।२)

सर्वधर्मविशेषज्ञां स्नुषां पाण्डोर् महात्मनः । (११।१)

ब्रूया माधव कल्याणीं कृष्णां कृष्ण यशस्विनीम् ॥ (११।२)

युक्तम् एतन्महाभागे कुले जाते यशस्विनि । (१२।१)

यन्मे पुत्रेषु सर्वेषु यथावत् त्वम् अवर्तिथाः ॥ (१२।२)

माद्रीपुत्रौ च वक्तव्यौ क्षत्रधर्मरतावुभौ । (१३।१)

विक्रमेणार्जितान् भोगान् वृणीतं जीविताद् अपि ॥ (१३।२)

विक्रमाधिगता ह्यर्थाः क्षत्रधर्मेण जीवतः । (१४।१)

मनो मनुष्यस्य सदा प्रीणन्ति पुरुषोत्तम ॥ (१४।२)

यच्च वः प्रेक्षमाणानां सर्वधर्मोपचायिनी । (१५।१)

पाञ्चाली परुषाण्युक्ता को नु तत् क्षन्तुम् अर्हति ॥ (१५।२)

न राज्यहरणं दुःखं द्यूते चापि पराजयः । (१६।१)

प्रव्राजनं सुतानां वा न मे तद् दुःखकारणम् ॥ (१६।२)

यत् तु सा बृहती श्यामा सभायां रुदती तदा । (१७।१)

अश्रौषीत् परुषा वाचस्तन्मे दुःखतरं मतम् ॥ (१७।२)

स्त्रीधर्मिणी वरारोहा क्षत्रधर्मरता सदा । (१८।१)

नाध्यगच्छत् तदा नाथं कृष्णा नाथवती सती ॥ (१८।२)

तं वै ब्रूहि महाबाहो सर्वशस्त्रभृतां वरम् । (१९।१)

अर्जुनं पुरुषव्याघ्रं द्रौपद्याः पदवीं चर ॥ (१९।२)

विदितौ हि तवात्यन्तं क्रुद्धाविव यमान्तकौ । (२०।१)

भीमार्जुनौ नयेतां हि देवान् अपि परां गतिम् ॥ (२०।२)

तयोश्चैतद् अवज्ञानं यत् सा कृष्णा सभागता । (२१।१)

दुःशासनश्च यद् भीमं कटुकान्यभ्यभाषत । (२१।२)

पश्यतां कुरुवीराणां तच्च संस्मारयेः पुनः ॥ (२१।३)

पाण्डवान् कुशलं पृच्छेः सपुत्रान् कृष्णया सह । (२२।१)

मां च कुशलिनीं ब्रूयास्तेषु भूयो जनार्दन । (२२।२)

अरिष्टं गच्छ पन्थानं पुत्रान्मे परिपालय ॥ (२२।३)

वैशंपायन उवाच । (२३।१)

अभिवाद्याथ तां कृष्णः कृत्वा चाभिप्रदक्षिणम् । (२३।२)

निश्चक्राम महाबाहुः सिंहखेलगतिस्ततः ॥ (२३।३)

ततो विसर्जयामास भीष्मादीन् कुरुपुंगवान् । (२४।१)

आरोप्य च रथे कर्णं प्रायात् सात्यकिना सह ॥ (२४।२)

ततः प्रयाते दाशार्हे कुरवः संगता मिथः । (२५।१)

जजल्पुर् महद् आश्चर्यं केशवे परमाद्भुतम् ॥ (२५।२)

प्रमूढा पृथिवी सर्वा मृत्युपाशसिता कृता । (२६।१)

दुर्योधनस्य बालिश्यान्नैतद् अस्तीति चाब्रुवन् ॥ (२६।२)

ततो निर्याय नगरात् प्रययौ पुरुषोत्तमः । (२७।१)

मन्त्रयामास च तदा कर्णेन सुचिरं सह ॥ (२७।२)

विसर्जयित्वा राधेयं सर्वयादवनन्दनः । (२८।१)

ततो जवेन महता तूर्णम् अश्वान् अचोदयत् ॥ (२८।२)

ते पिबन्त इवाकाशं दारुकेण प्रचोदिताः । (२९।१)

हया जग्मुर् महावेगा मनोमारुतरंहसः ॥ (२९।२)

ते व्यतीत्य तम् अध्वानं क्षिप्रं श्येना इवाशुगाः । (३०।१)

उच्चैः सूर्यम् उपप्लव्यं शार्ङ्गधन्वानम् आवहन् ॥ (३०।२)