संजय उवाच । (१।१)

तौ शङ्खभेरीनिनदे समृद्धे समीयतुः श्वेतहयौ नराग्र्यौ । (१।२)

वैकर्तनः सूतपुत्रो ऽर्जुनश् च दुर्मन्त्रिते तव पुत्रस्य राजन् ॥ (१।३)

यथा गजौ हैमवतौ प्रभिन्नौ प्रगृह्य दन्ताव् इव वाशितार्थे । (२।१)

तथा समाजग्मतुर् उग्रवेगौ धनंजयश् चाधिरथिश् च वीरौ ॥ (२।२)

बलाहकेनेव यथा बलाहको यदृच्छया वा गिरिणा गिरिर् यथा । (३।१)

तथा धनुर्ज्यातलनेमिनिस्वनौ समीयतुस् ताव् इषुवर्षवर्षिणौ ॥ (३।२)

प्रवृद्धशृङ्गद्रुमवीरुदोषधी प्रवृद्धनानाविधपर्वतौकसौ । (४।१)

यथाचलौ वा गलितौ महाबलौ तथा महास्त्रैर् इतरेतरं घ्नतः ॥ (४।२)

स संनिपातस् तु तयोर् महान् अभूत् सुरेशवैरोचनयोर् यथा पुरा । (५।१)

शरैर् विभुग्नाङ्गनियन्तृवाहनः सुदुःसहो ऽन्यैः पटुशोणितोदकः ॥ (५।२)

प्रभूतपद्मोत्पलमत्स्यकच्छपौ महाह्रदौ पक्षिगणानुनादितौ । (६।१)

सुसंनिकृष्टाव् अनिलोद्धतौ यथा तथा रथौ तौ ध्वजिनौ समीयतुः ॥ (६।२)

उभौ महेन्द्रस्य समानविक्रमाव् उभौ महेन्द्रप्रतिमौ महारथौ । (७।१)

महेन्द्रवज्रप्रतिमैश् च सायकैर् महेन्द्रवृत्राव् इव सम्प्रजह्रतुः ॥ (७।२)

सनागपत्त्यश्वरथे उभे बले विचित्रवर्णाभरणाम्बरस्रजे । (८।१)

चकम्पतुश् चोन्नमतः स्म विस्मयाद् वियद्गताश् चार्जुनकर्णसंयुगे ॥ (८।२)

भुजाः सवज्राङ्गुलयः समुच्छ्रिताः ससिंहनादा हृषितैर् दिदृक्षुभिः । (९।१)

यदार्जुनं मत्तम् इव द्विपो द्विपं समभ्ययाद् आधिरथिर् जिघांसया ॥ (९।२)

अभ्यक्रोशन् सोमकास् तत्र पार्थं त्वरस्व याह्य् अर्जुन विध्य कर्णम् । (१०।१)

छिन्द्ध्य् अस्य मूर्धानम् अलं चिरेण श्रद्धां च राज्याद् धृतराष्ट्रसूनोः ॥ (१०।२)

तथास्माकं बहवस् तत्र योधाः कर्णं तदा याहि याहीत्य् अवोचन् । (११।१)

जह्य् अर्जुनं कर्ण ततः सचीराः पुनर् वनं यान्तु चिराय पार्थाः ॥ (११।२)

ततः कर्णः प्रथमं तत्र पार्थं महेषुभिर् दशभिः पर्यविध्यत् । (१२।१)

तम् अर्जुनः प्रत्यविध्यच्छिताग्रैः कक्षान्तरे दशभिर् अतीव क्रुद्धः ॥ (१२।२)

परस्परं तौ विशिखैः सुतीक्ष्णैस् ततक्षतुः सूतपुत्रो ऽर्जुनश् च । (१३।१)

परस्परस्यान्तरेप्सू विमर्दे सुभीमम् अभ्याययतुः प्रहृष्टौ ॥ (१३।२)

अमृष्यमाणश् च महाविमर्दे तत्राक्रुध्यद् भीमसेनो महात्मा । (१४।१)

अथाब्रवीत् पाणिना पाणिम् आघ्नन् संदष्टौष्ठो नृत्यति वादयन्न् इव । (१४।२)

कथं नु त्वां सूतपुत्रः किरीटिन् महेषुभिर् दशभिर् अविध्यद् अग्रे ॥ (१४।३)

यया धृत्या सर्वभूतान्य् अजैषीर् ग्रासं ददद् वह्नये खाण्डवे त्वम् । (१५।१)

तया धृत्या सूतपुत्रं जहि त्वम् अहं वैनं गदया पोथयिष्ये ॥ (१५।२)

अथाब्रवीद् वासुदेवो ऽपि पार्थं दृष्ट्वा रथेषून् प्रतिहन्यमानान् । (१६।१)

अमीमृदत् सर्वथा ते ऽद्य कर्णो ह्य् अस्त्रैर् अस्त्राणि किम् इदं किरीटिन् ॥ (१६।२)

स वीर किं मुह्यसि नावधीयसे नदन्त्य् एते कुरवः सम्प्रहृष्टाः । (१७।१)

कर्णं पुरस्कृत्य विदुर् हि सर्वे त्वदस्त्रम् अस्त्रैर् विनिपात्यमानम् ॥ (१७।२)

यया धृत्या निहतं तामसास्त्रं युगे युगे राक्षसाश् चापि घोराः । (१८।१)

दम्भोद्भवाश् चासुराश् चाहवेषु तया धृत्या त्वं जहि सूतपुत्रम् ॥ (१८।२)

अनेन वास्य क्षुरनेमिनाद्य संछिन्द्धि मूर्धानम् अरेः प्रसह्य । (१९।१)

मया निसृष्टेन सुदर्शनेन वज्रेण शक्रो नमुचेर् इवारेः ॥ (१९।२)

किरातरूपी भगवान् यया च त्वया महत्या परितोषितो ऽभूत् । (२०।१)

तां त्वं धृतिं वीर पुनर् गृहीत्वा सहानुबन्धं जहि सूतपुत्रम् ॥ (२०।२)

ततो महीं सागरमेखलां त्वं सपत्तनां ग्रामवतीं समृद्धाम् । (२१।१)

प्रयच्छ राज्ञे निहतारिसंघां यशश् च पार्थातुलम् आप्नुहि त्वम् ॥ (२१।२)

संचोदितो भीमजनार्दनाभ्यां स्मृत्वा तदात्मानम् अवेक्ष्य सत्त्वम् । (२२।१)

महात्मनश् चागमने विदित्वा प्रयोजनं केशवम् इत्य् उवाच ॥ (२२।२)

प्रादुष्करोम्य् एष महास्त्रम् उग्रं शिवाय लोकस्य वधाय सौतेः । (२३।१)

तन् मे ऽनुजानातु भवान् सुराश् च ब्रह्मा भवो ब्रह्मविदश् च सर्वे ॥ (२३।२)

इत्य् ऊचिवान् ब्राह्मम् असह्यम् अस्त्रं प्रादुश्चक्रे मनसा संविधेयम् । (२४।१)

ततो दिशश् च प्रदिशश् च सर्वाः समावृणोत् सायकैर् भूरितेजाः । (२४।२)

ससर्ज बाणान् भरतर्षभो ऽपि शतंशतान् एकवद् आशुवेगान् ॥ (२४।३)

वैकर्तनेनापि तथाजिमध्ये सहस्रशो बाणगणा विसृष्टाः । (२५।१)

ते घोषिणः पाण्डवम् अभ्युपेयुः पर्जन्यमुक्ता इव वारिधाराः ॥ (२५।२)

स भीमसेनं च जनार्दनं च किरीटिनं चाप्य् अमनुष्यकर्मा । (२६।१)

त्रिभिस् त्रिभिर् भीमबलो निहत्य ननाद घोरं महता स्वरेण ॥ (२६।२)

स कर्णबाणाभिहतः किरीटी भीमं तथा प्रेक्ष्य जनार्दनं च । (२७।१)

अमृष्यमाणः पुनर् एव पार्थः शरान् दशाष्टौ च समुद्बबर्ह ॥ (२७।२)

सुषेणम् एकेन शरेण विद्ध्वा शल्यं चतुर्भिस् त्रिभिर् एव कर्णम् । (२८।१)

ततः सुमुक्तैर् दशभिर् जघान सभापतिं काञ्चनवर्मनद्धम् ॥ (२८।२)

स राजपुत्रो विशिरा विबाहुर् विवाजिसूतो विधनुर् विकेतुः । (२९।१)

ततो रथाग्राद् अपतत् प्रभग्नः परश्वधैः शाल इवाभिकृत्तः ॥ (२९।२)

पुनश् च कर्णं त्रिभिर् अष्टभिश् च द्वाभ्यां चतुर्भिर् दशभिश् च विद्ध्वा । (३०।१)

चतुःशतान् द्विरदान् सायुधीयान् हत्वा रथान् अष्टशतं जघान । (३०।२)

सहस्रम् अश्वांश् च पुनश् च सादीन् अष्टौ सहस्राणि च पत्तिवीरान् ॥ (३०।३)

दृष्ट्वाजिमुख्याव् अथ युध्यमानौ दिदृक्षवः शूरवराव् अरिघ्नौ । (३१।१)

कर्णं च पार्थं च नियम्य वाहान् खस्था महीस्थाश् च जनावतस्थुः ॥ (३१।२)

ततो धनुर्ज्या सहसातिकृष्टा सुघोषम् आछिद्यत पाण्डवस्य । (३२।१)

तस्मिन् क्षणे सूतपुत्रस् तु पार्थं समाचिनोत् क्षुद्रकाणां शतेन ॥ (३२।२)

निर्मुक्तसर्पप्रतिमैश् च तीक्ष्णैस् तैलप्रधौतैः खगपत्रवाजैः । (३३।१)

षष्ट्या नाराचैर् वासुदेवं बिभेद तदन्तरं सोमकाः प्राद्रवन्त ॥ (३३।२)

ततो धनुर्ज्याम् अवधम्य शीघ्रं शरान् अस्तान् आधिरथेर् विधम्य । (३४।१)

सुसंरब्धः कर्णशरक्षताङ्गो रणे पार्थः सोमकान् प्रत्यगृह्णात् । (३४।२)

न पक्षिणः संपतन्त्य् अन्तरिक्षे क्षेपीयसास्त्रेण कृते ऽन्धकारे ॥ (३४।३)

शल्यं च पार्थो दशभिः पृषत्कैर् भृशं तनुत्रे प्रहसन्न् अविध्यत् । (३५।१)

ततः कर्णं द्वादशभिः सुमुक्तैर् विद्ध्वा पुनः सप्तभिर् अभ्यविध्यत् ॥ (३५।२)

स पार्थबाणासनवेगनुन्नैर् दृढाहतः पत्रिभिर् उग्रवेगैः । (३६।१)

विभिन्नगात्रः क्षतजोक्षिताङ्गः कर्णो बभौ रुद्र इवाततेषुः ॥ (३६।२)

ततस् त्रिभिश् च त्रिदशाधिपोपमं शरैर् बिभेदाधिरथिर् धनंजयम् । (३७।१)

शरांस् तु पञ्च ज्वलितान् इवोरगान् प्रवीरयामास जिघांसुर् अच्युते ॥ (३७।२)

ते वर्म भित्त्वा पुरुषोत्तमस्य सुवर्णचित्रं न्यपतन् सुमुक्ताः । (३८।१)

वेगेन गाम् आविविशुः सुवेगाः स्नात्वा च कर्णाभिमुखाः प्रतीयुः ॥ (३८।२)

तान् पञ्चभल्लैस् त्वरितैः सुमुक्तैस् त्रिधा त्रिधैकैकम् अथोच्चकर्त । (३९।१)

धनंजयस् ते न्यपतन् पृथिव्यां महाहयस् तक्षकपुत्रपक्षाः ॥ (३९।२)

ततः प्रजज्वाल किरीटमाली क्रोधेन कक्षं प्रदहन्न् इवाग्निः । (४०।१)

स कर्णम् आकर्णविकृष्टसृष्टैः शरैः शरीरान्तकरैर् ज्वलद्भिः । (४०।२)

मर्मस्व् अविध्यत् स चचाल दुःखाद् धैर्यात् तु तस्थाव् अतिमात्रधैर्यः ॥ (४०।३)

ततः शरौघैः प्रदिशो दिशश् च रविप्रभा कर्णरथश् च राजन् । (४१।१)

अदृश्य आसीत् कुपिते धनंजये तुषारनीहारवृतं यथा नभः ॥ (४१।२)

स चक्ररक्षान् अथ पादरक्षान् पुरःसरान् पृष्ठगोपांश् च सर्वान् । (४२।१)

दुर्योधनेनानुमतान् अरिघ्नान् समुच्चितान् सुरथान् सारभूतान् ॥ (४२।२)

द्विसाहस्रान् समरे सव्यसाची कुरुप्रवीरान् ऋषभः कुरूणाम् । (४३।१)

क्षणेन सर्वान् सरथाश्वसूतान् निनाय राजन् क्षयम् एकवीरः ॥ (४३।२)

अथापलायन्त विहाय कर्णं तवात्मजाः कुरवश् चावशिष्टाः । (४४।१)

हतान् अवाकीर्य शरक्षतांश् च लालप्यमानांस् तनयान् पितॄंश् च ॥ (४४।२)

स सर्वतः प्रेक्ष्य दिशो विशून्या भयावदीर्णैः कुरुभिर् विहीनः । (४५।१)

न विव्यथे भारत तत्र कर्णः प्रतीपम् एवार्जुनम् अभ्यधावत् ॥ (४५।२)