संजय उवाच । (१।१)

ततः कर्णो महेष्वासः पाण्डवानाम् अनीकिनीम् । (१।२)

जघान समरे शूरः शरैः संनतपर्वभिः ॥ (१।३)

तथैव पाण्डवा राजंस् तव पुत्रस्य वाहिनीम् । (२।१)

कर्णस्य प्रमुखे क्रुद्धा विनिजघ्नुर् महारथाः ॥ (२।२)

कर्णो राजन् महाबाहुर् न्यवधीत् पाण्डवीं चमूम् । (३।१)

नाराचैर् अर्करश्म्याभैः कर्मारपरिमार्जितैः ॥ (३।२)

तत्र भारत कर्णेन नाराचैस् ताडिता गजाः । (४।१)

नेदुः सेदुश् च मम्लुश् च बभ्रमुश् च दिशो दश ॥ (४।२)

वध्यमाने बले तस्मिन् सूतपुत्रेण मारिष । (५।१)

नकुलो ऽभ्यद्रवत् तूर्णं सूतपुत्रं महारणे ॥ (५।२)

भीमसेनस् तथा द्रौणिं कुर्वाणं कर्म दुष्करम् । (६।१)

विन्दानुविन्दौ कैकेयौ सात्यकिः समवारयत् ॥ (६।२)

श्रुतकर्माणम् आयान्तं चित्रसेनो महीपतिः । (७।१)

प्रतिविन्ध्यं तथा चित्रश् चित्रकेतनकार्मुकः ॥ (७।२)

दुर्योधनस् तु राजानं धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् । (८।१)

संशप्तकगणान् क्रुद्धो ऽभ्यधावद् धनंजयः ॥ (८।२)

धृष्टद्युम्नः कृपं चाथ तस्मिन् वीरवरक्षये । (९।१)

शिखण्डी कृतवर्माणं समासादयद् अच्युतम् ॥ (९।२)

श्रुतकीर्तिस् तथा शल्यं माद्रीपुत्रः सुतं तव । (१०।१)

दुःशासनं महाराज सहदेवः प्रतापवान् ॥ (१०।२)

केकयौ सात्यकिं युद्धे शरवर्षेण भास्वता । (११।१)

सात्यकिः केकयौ चैव छादयामास भारत ॥ (११।२)

ताव् एनं भ्रातरौ वीरं जघ्नतुर् हृदये भृशम् । (१२।१)

विषाणाभ्यां यथा नागौ प्रतिनागं महाहवे ॥ (१२।२)

शरसंभिन्नवर्माणौ ताव् उभौ भ्रातरौ रणे । (१३।१)

सात्यकिं सत्यकर्माणं राजन् विव्यधतुः शरैः ॥ (१३।२)

तौ सात्यकिर् महाराज प्रहसन् सर्वतोदिशम् । (१४।१)

छादयञ् शरवर्षेण वारयामास भारत ॥ (१४।२)

वार्यमाणौ ततस् तौ तु शैनेयशरवृष्टिभिः । (१५।१)

शैनेयस्य रथं तूर्णं छादयामासतुः शरैः ॥ (१५।२)

तयोस् तु धनुषी चित्रे छित्त्वा शौरिर् महाहवे । (१६।१)

अथ तौ सायकैस् तीक्ष्णैश् छादयामास दुःसहैः ॥ (१६।२)

अथान्ये धनुषी मृष्टे प्रगृह्य च महाशरान् । (१७।१)

सात्यकिं पूरयन्तौ तौ चेरतुर् लघु सुष्ठु च ॥ (१७।२)

ताभ्यां मुक्ता महाबाणाः कङ्कबर्हिणवाससः । (१८।१)

द्योतयन्तो दिशः सर्वाः संपेतुः स्वर्णभूषणाः ॥ (१८।२)

बाणान्धकारम् अभवत् तयो राजन् महाहवे । (१९।१)

अन्योन्यस्य धनुश् चैव चिछिदुस् ते महारथाः ॥ (१९।२)

ततः क्रुद्धो महाराज सात्वतो युद्धदुर्मदः । (२०।१)

धनुर् अन्यत् समादाय सज्यं कृत्वा च संयुगे । (२०।२)

क्षुरप्रेण सुतीक्ष्णेन अनुविन्दशिरो ऽहरत् ॥ (२०।३)

तच्छिरो न्यपतद् भूमौ कुण्डलोत्पीडितं महत् । (२१।१)

शम्बरस्य शिरो यद्वन् निहतस्य महारणे । (२१।२)

शोषयन् केकयान् सर्वाञ् जगामाशु वसुंधराम् ॥ (२१।३)

तं दृष्ट्वा निहतं शूरं भ्राता तस्य महारथः । (२२।१)

सज्यम् अन्यद् धनुः कृत्वा शैनेयं प्रत्यवारयत् ॥ (२२।२)

स शक्त्या सात्यकिं विद्ध्वा स्वर्णपुङ्खैः शिलाशितैः । (२३।१)

ननाद बलवन् नादं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ (२३।२)

स सात्यकिं पुनः क्रुद्धः केकयानां महारथः । (२४।१)

शरैर् अग्निशिखाकारैर् बाह्वोर् उरसि चार्दयत् ॥ (२४।२)

स शरैः क्षतसर्वाङ्गः सात्वतः सत्त्वकोविदः । (२५।१)

रराज समरे राजन् सपत्र इव किंशुकः ॥ (२५।२)

सात्यकिः समरे विद्धः केकयेन महात्मना । (२६।१)

केकयं पञ्चविंशत्या विव्याध प्रहसन्न् इव ॥ (२६।२)

शतचन्द्रचिते गृह्य चर्मणी सुभुजौ तु तौ । (२७।१)

व्यरोचेतां महारङ्गे निस्त्रिंशवरधारिणौ । (२७।२)

यथा देवासुरे युद्धे जम्भशक्रौ महाबलौ ॥ (२७।३)

मण्डलानि ततस् तौ च विचरन्तौ महारणे । (२८।१)

अन्योन्यम् असिभिस् तूर्णं समाजघ्नतुर् आहवे ॥ (२८।२)

केकयस्य ततश् चर्म द्विधा चिछेद सात्वतः । (२९।१)

सात्यकेश् च तथैवासौ चर्म चिछेद पार्थिवः ॥ (२९।२)

चर्म छित्त्वा तु कैकेयस् तारागणशतैर् वृतम् । (३०।१)

चचार मण्डलान्य् एव गतप्रत्यागतानि च ॥ (३०।२)

तं चरन्तं महारङ्गे निस्त्रिंशवरधारिणम् । (३१।१)

अपहस्तेन चिछेद शैनेयस् त्वरयान्वितः ॥ (३१।२)

सवर्मा केकयो राजन् द्विधा छिन्नो महाहवे । (३२।१)

निपपात महेष्वासो वज्रनुन्न इवाचलः ॥ (३२।२)

तं निहत्य रणे शूरः शैनेयो रथसत्तमः । (३३।१)

युधामन्यो रथं तूर्णम् आरुरोह परंतपः ॥ (३३।२)

ततो ऽन्यं रथम् आस्थाय विधिवत् कल्पितं पुनः । (३४।१)

केकयानां महत् सैन्यं व्यधमत् सात्यकिः शरैः ॥ (३४।२)

सा वध्यमाना समरे केकयस्य महाचमूः । (३५।१)

तम् उत्सृज्य रथं शत्रुं प्रदुद्राव दिशो दश ॥ (३५।२)