जनमेजय उवाच । (१।१)

अनर्थे जातनिर्बन्धं परार्थे लोभमोहितम् । (१।२)

अनार्यकेष्वभिरतं मरणे कृतनिश्चयम् ॥ (१।३)

ज्ञातीनां दुःखकर्तारं बन्धूनां शोकवर्धनम् । (२।१)

सुहृदां क्लेशदातारं द्विषतां हर्षवर्धनम् ॥ (२।२)

कथं नैनं विमार्गस्थं वारयन्तीह बान्धवाः । (३।१)

सौहृदाद् वा सुहृत्स्निग्धो भगवान् वा पितामहः ॥ (३।२)

वैशंपायन उवाच । (४।१)

उक्तं भगवता वाक्यम् उक्तं भीष्मेण यत् क्षमम् । (४।२)

उक्तं बहुविधं चैव नारदेनापि तच्छृणु ॥ (४।३)

नारद उवाच । (५।१)

दुर्लभो वै सुहृच्छ्रोता दुर्लभश्च हितः सुहृत् । (५।२)

तिष्ठते हि सुहृद् यत्र न बन्धुस्तत्र तिष्ठति ॥ (५।३)

श्रोतव्यम् अपि पश्यामि सुहृदां कुरुनन्दन । (६।१)

न कर्तव्यश्च निर्बन्धो निर्बन्धो हि सुदारुणः ॥ (६।२)

अत्राप्युदाहरन्तीमम् इतिहासं पुरातनम् । (७।१)

यथा निर्बन्धतः प्राप्तो गालवेन पराजयः ॥ (७।२)

विश्वामित्रं तपस्यन्तं धर्मो जिज्ञासया पुरा । (८।१)

अभ्यगच्छत् स्वयं भूत्वा वसिष्ठो भगवान् ऋषिः ॥ (८।२)

सप्तर्षीणाम् अन्यतमं वेषम् आस्थाय भारत । (९।१)

बुभुक्षुः क्षुधितो राजन्न् आश्रमं कौशिकस्य ह ॥ (९।२)

विश्वामित्रो ऽथ संभ्रान्तः श्रपयामास वै चरुम् । (१०।१)

परमान्नस्य यत्नेन न च स प्रत्यपालयत् ॥ (१०।२)

अन्नं तेन यदा भुक्तम् अन्यैर् दत्तं तपस्विभिः । (११।१)

अथ गृह्यान्नम् अत्युष्णं विश्वामित्रो ऽभ्युपागमत् ॥ (११।२)

भुक्तं मे तिष्ठ तावत् त्वम् इत्युक्त्वा भगवान् ययौ । (१२।१)

विश्वामित्रस्ततो राजन् स्थित एव महाद्युतिः ॥ (१२।२)

भक्तं प्रगृह्य मूर्ध्ना तद् बाहुभ्यां पार्श्वतो ऽगमत् । (१३।१)

स्थितः स्थाणुर् इवाभ्याशे निश्चेष्टो मारुताशनः ॥ (१३।२)

तस्य शुश्रूषणे यत्नम् अकरोद् गालवो मुनिः । (१४।१)

गौरवाद् बहुमानाच्च हार्देन प्रियकाम्यया ॥ (१४।२)

अथ वर्षशते पूर्णे धर्मः पुनर् उपागमत् । (१५।१)

वासिष्ठं वेषम् आस्थाय कौशिकं भोजनेप्सया ॥ (१५।२)

स दृष्ट्वा शिरसा भक्तं ध्रियमाणं महर्षिणा । (१६।१)

तिष्ठता वायुभक्षेण विश्वामित्रेण धीमता ॥ (१६।२)

प्रतिगृह्य ततो धर्मस्तथैवोष्णं तथा नवम् । (१७।१)

भुक्त्वा प्रीतो ऽस्मि विप्रर्षे तम् उक्त्वा स मुनिर् गतः ॥ (१७।२)

क्षत्रभावाद् अपगतो ब्राह्मणत्वम् उपागतः । (१८।१)

धर्मस्य वचनात् प्रीतो विश्वामित्रस्तदाभवत् ॥ (१८।२)

विश्वामित्रस्तु शिष्यस्य गालवस्य तपस्विनः । (१९।१)

शुश्रूषया च भक्त्या च प्रीतिमान् इत्युवाच तम् । (१९।२)

अनुज्ञातो मया वत्स यथेष्टं गच्छ गालव ॥ (१९।३)

इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं गालवो मुनिसत्तमम् । (२०।१)

प्रीतो मधुरया वाचा विश्वामित्रं महाद्युतिम् ॥ (२०।२)

दक्षिणां कां प्रयच्छामि भवते गुरुकर्मणि । (२१।१)

दक्षिणाभिर् उपेतं हि कर्म सिध्यति मानवम् ॥ (२१।२)

दक्षिणानां हि सृष्टानाम् अपवर्गेण भुज्यते । (२२।१)

स्वर्गे क्रतुफलं सद्भिर् दक्षिणा शान्तिर् उच्यते । (२२।२)

किम् आहरामि गुर्वर्थं ब्रवीतु भगवान् इति ॥ (२२।३)

जानमानस्तु भगवाञ् जितः शुश्रूषणेन च । (२३।१)

विश्वामित्रस्तम् असकृद् गच्छ गच्छेत्यचोदयत् ॥ (२३।२)

असकृद् गच्छ गच्छेति विश्वामित्रेण भाषितः । (२४।१)

किं ददानीति बहुशो गालवः प्रत्यभाषत ॥ (२४।२)

निर्बन्धतस्तु बहुशो गालवस्य तपस्विनः । (२५।१)

किंचिद् आगतसंरम्भो विश्वामित्रो ऽब्रवीद् इदम् ॥ (२५।२)

एकतः श्यामकर्णानां शतान्यष्टौ ददस्व मे । (२६।१)

हयानां चन्द्रशुभ्राणां गच्छ गालव माचिरम् ॥ (२६।२)