गन्धर्व उवाच । (१।१)

एवम् उक्तः स विप्रर्षिर् वसिष्ठेन महात्मना । (१।२)

न्ययच्छद् आत्मनः कोपं सर्वलोकपराभवात् ॥ (१।३)

ईजे च स महातेजाः सर्ववेदविदां वरः । (२।१)

ऋषी राक्षससत्रेण शाक्तेयो ऽथ पराशरः ॥ (२।२)

ततो वृद्धांश्च बालांश्च राक्षसान् स महामुनिः । (३।१)

ददाह वितते यज्ञे शक्तेर् वधम् अनुस्मरन् ॥ (३।२)

न हि तं वारयामास वसिष्ठो रक्षसां वधात् । (४।१)

द्वितीयाम् अस्य मा भाङ्क्षं प्रतिज्ञाम् इति निश्चयात् ॥ (४।२)

त्रयाणां पावकानां स सत्रे तस्मिन् महामुनिः । (५।१)

आसीत् पुरस्ताद् दीप्तानां चतुर्थ इव पावकः ॥ (५।२)

तेन यज्ञेन शुभ्रेण हूयमानेन युक्तितः । (६।१)

तद् विदीपितम् आकाशं सूर्येणेव घनात्यये ॥ (६।२)

तं वसिष्ठादयः सर्वे मुनयस्तत्र मेनिरे । (७।१)

तेजसा दिवि दीप्यन्तं द्वितीयम् इव भास्करम् ॥ (७।२)

ततः परमदुष्प्रापम् अन्यैर् ऋषिर् उदारधीः । (८।१)

समापिपयिषुः सत्रं तम् अत्रिः समुपागमत् ॥ (८।२)

तथा पुलस्त्यः पुलहः क्रतुश्चैव महाक्रतुम् । (९।१)

उपाजग्मुर् अमित्रघ्न रक्षसां जीवितेप्सया ॥ (९।२)

पुलस्त्यस्तु वधात् तेषां रक्षसां भरतर्षभ । (१०।१)

उवाचेदं वचः पार्थ पराशरम् अरिंदमम् ॥ (१०।२)

कच्चित् तातापविघ्नं ते कच्चिन् नन्दसि पुत्रक । (११।१)

अजानताम् अदोषाणां सर्वेषां रक्षसां वधात् ॥ (११।२)

प्रजोच्छेदम् इमं मह्यं सर्वं सोमपसत्तम । (१२।१)

नैष तात द्विजातीनां धर्मो दृष्टस्तपस्विनाम् । (१२।२)

शम एव परो धर्मस्तम् आचर पराशर । (१२।३)

अधर्मिष्ठं वरिष्ठः सन् कुरुषे त्वं पराशर । (१२।४)

शक्तिनं चापि धर्मज्ञ नातिक्रान्तुम् इहार्हसि । (१२।५)

प्रजानां च ममोच्छेदं न चैवं कर्तुम् अर्हसि । (१२।६)

शापाद्धि शक्तेर् वासिष्ठ तत् तावद् उपपादितम् । (१२।७)

आत्मजेन सरोषेण शक्तिर् नीत इतो दिवम् । (१२।८)

न हि तं राक्षसः कश्चिच्छक्तो भक्षयितुं मुने । (१२।९)

आत्मनैवात्मनस्तेन सृष्टो मृत्युस्तदाभवत् । (१२।१०)

निमित्तभूतस्तत्रासीद् विश्वामित्रः पराशर । (१२।११)

वासिष्ठा भक्षिताश्चासन् कौशिकोत्सृष्टरक्षसा । (१२।१२)

शापं न कुर्वन्ति तदा वाक्शस्त्रा यत् परायणम् । (१२।१३)

क्षमावन्तो ऽदहन् देहं देहम् अन्यं व्रजन्ति हि । (१२।१४)

राजा कल्माषपादश्च दिवम् आरोढुम् इच्छति ॥ (१२।१५)

ये च शक्त्यवराः पुत्रा वसिष्ठस्य महामुनेः । (१३।१)

ते च सर्वे मुदा युक्ता मोदन्ते सहिताः सुरैः । (१३।२)

सर्वम् एतद् वसिष्ठस्य विदितं वै महामुने ॥ (१३।३)

रक्षसां च समुच्छेद एष तात तपस्विनाम् । (१४।१)

निमित्तभूतस्त्वं चात्र क्रतौ वासिष्ठनन्दन । (१४।२)

स सत्रं मुञ्च भद्रं ते समाप्तम् इदम् अस्तु ते ॥ (१४।३)

एवम् उक्तः पुलस्त्येन वसिष्ठेन च धीमता । (१५।१)

तदा समापयामास सत्रं शाक्तिः पराशरः ॥ (१५।२)

सर्वराक्षससत्राय संभृतं पावकं मुनिः । (१६।१)

उत्तरे हिमवत्पार्श्वे उत्ससर्ज महावने ॥ (१६।२)

स तत्राद्यापि रक्षांसि वृक्षान् अश्मान एव च । (१७।१)

भक्षयन् दृश्यते वह्निः सदा पर्वणि पर्वणि ॥ (१७।२)