वर्गोवाच । (१।१)

ततो वयं प्रव्यथिताः सर्वा भरतसत्तम । (१।२)

आयाम शरणं विप्रं तं तपोधनम् अच्युतम् ॥ (१।३)

रूपेण वयसा चैव कन्दर्पेण च दर्पिताः । (२।१)

अयुक्तं कृतवत्यः स्म क्षन्तुम् अर्हसि नो द्विज ॥ (२।२)

एष एव वधो ऽस्माकं सुपर्याप्तस्तपोधन । (३।१)

यद् वयं संशितात्मानं प्रलोब्धुं त्वाम् इहागताः ॥ (३।२)

अवध्यास्तु स्त्रियः सृष्टा मन्यन्ते धर्मचिन्तकाः । (४।१)

तस्माद् धर्मेण धर्मज्ञ नास्मान् हिंसितुम् अर्हसि ॥ (४।२)

सर्वभूतेषु धर्मज्ञ मैत्रो ब्राह्मण उच्यते । (५।१)

सत्यो भवतु कल्याण एष वादो मनीषिणाम् ॥ (५।२)

शरणं च प्रपन्नानां शिष्टाः कुर्वन्ति पालनम् । (६।१)

शरणं त्वां प्रपन्नाः स्म तस्मात् त्वं क्षन्तुम् अर्हसि ॥ (६।२)

वैशंपायन उवाच । (७।१)

एवम् उक्तस्तु धर्मात्मा ब्राह्मणः शुभकर्मकृत् । (७।२)

प्रसादं कृतवान् वीर रविसोमसमप्रभः ॥ (७।३)

ब्राह्मण उवाच । (८।१)

शतं सहस्रं विश्वं च सर्वम् अक्षयवाचकम् । (८।२)

परिमाणं शतं त्वेतन् नैतद् अक्षयवाचकम् ॥ (८।३)

यदा च वो ग्राहभूता गृह्णन्तीः पुरुषाञ् जले । (९।१)

उत्कर्षति जलात् कश्चित् स्थलं पुरुषसत्तमः ॥ (९।२)

तदा यूयं पुनः सर्वाः स्वरूपं प्रतिपत्स्यथ । (१०।१)

अनृतं नोक्तपूर्वं मे हसतापि कदाचन ॥ (१०।२)

तानि सर्वाणि तीर्थानि इतः प्रभृति चैव ह । (११।१)

नारीतीर्थानि नाम्नेह ख्यातिं यास्यन्ति सर्वशः । (११।२)

पुण्यानि च भविष्यन्ति पावनानि मनीषिणाम् ॥ (११।३)

वर्गोवाच । (१२।१)

ततो ऽभिवाद्य तं विप्रं कृत्वा चैव प्रदक्षिणम् । (१२।२)

अचिन्तयामोपसृत्य तस्माद् देशात् सुदुःखिताः ॥ (१२।३)

क्व नु नाम वयं सर्वाः कालेनाल्पेन तं नरम् । (१३।१)

समागच्छेम यो नस्तद् रूपम् आपादयेत् पुनः ॥ (१३।२)

ता वयं चिन्तयित्वैवं मुहूर्ताद् इव भारत । (१४।१)

दृष्टवत्यो महाभागं देवर्षिम् उत नारदम् ॥ (१४।२)

सर्वा हृष्टाः स्म तं दृष्ट्वा देवर्षिम् अमितद्युतिम् । (१५।१)

अभिवाद्य च तं पार्थ स्थिताः स्म व्यथिताननाः ॥ (१५।२)

स नो ऽपृच्छद् दुःखमूलम् उक्तवत्यो वयं च तत् । (१६।१)

क्व गच्छामो वयं सर्वा यत्र लप्स्यामहे पुनः । (१६।२)

श्रुत्वा तच्च यथावृत्तम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१६।३)

दक्षिणे सागरानूपे पञ्च तीर्थानि सन्ति वै । (१७।१)

पुण्यानि रमणीयानि तानि गच्छत माचिरम् ॥ (१७।२)

तत्राशु पुरुषव्याघ्रः पाण्डवो वो धनंजयः । (१८।१)

मोक्षयिष्यति शुद्धात्मा दुःखाद् अस्मान् न संशयः । (१८।२)

इत्युक्त्वा नारदः सर्वास्तत्रैवान्तरधीयत ॥ (१८।३)

तस्य सर्वा वयं वीर श्रुत्वा वाक्यम् इहागताः । (१९।१)

तद् इदं सत्यम् एवाद्य मोक्षिताहं त्वयानघ ॥ (१९।२)

एतास्तु मम वै सख्यश्चतस्रो ऽन्या जले स्थिताः । (२०।१)

कुरु कर्म शुभं वीर एताः सर्वा विमोक्षय ॥ (२०।२)

वैशंपायन उवाच । (२१।१)

ततस्ताः पाण्डवश्रेष्ठः सर्वा एव विशां पते । (२१।२)

तस्माच्छापाद् अदीनात्मा मोक्षयामास वीर्यवान् ॥ (२१।३)

उत्थाय च जलात् तस्मात् प्रतिलभ्य वपुः स्वकम् । (२२।१)

तास्तदाप्सरसो राजन्न् अदृश्यन्त यथा पुरा ॥ (२२।२)

तीर्थानि शोधयित्वा तु तथानुज्ञाय ताः प्रभुः । (२३।१)

चित्राङ्गदां पुनर् द्रष्टुं मणलूरपुरं ययौ ॥ (२३।२)

तस्याम् अजनयत् पुत्रं राजानं बभ्रुवाहनम् । (२४।१)

तं दृष्ट्वा पाण्डवो राजन् गोकर्णम् अभितो ऽगमत् । (२४।२)

चित्रवाहनम् अब्रवीत् । (२४।३)

चित्राङ्गदायाः शुल्कं च गृह्णेमं बभ्रुवाहनम् । (२४।४)

अनेन तु भविष्यामि ऋणान् मुक्तो जनाधिप । (२४।५)

चित्राङ्गदां पुनर् वाक्यम् अब्रवीत् पाकशासनिः । (२४।६)

इहैव भव भद्रे त्वं बभ्रुवाहनवर्धना । (२४।७)

इन्द्रप्रस्थनिवासं मे आगता तत्र रंस्यसे । (२४।८)

कुन्तीं युधिष्ठिरं भीमं भ्रातरौ मे कनीयसौ । (२४।९)

आगता तत्र पश्येथा अन्यान् अपि च बान्धवान् । (२४।१०)

बान्धवैः सहिता भद्रे नन्दसे त्वम् अनिन्दिते । (२४।११)

धर्मे स्थितः सत्यधृतिः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः । (२४।१२)

जित्वा तु पृथिवीं सर्वां राजसूयं करिष्यति । (२४।१३)

तत्रागच्छन्ति राजानः पृथिव्यां नृपसंज्ञिताः । (२४।१४)

बहूनि रत्नान्यादाय आगमिष्यति ते पिता । (२४।१५)

एकसार्थं प्रयातासि चित्रवाहनसेनया । (२४।१६)

द्रक्ष्यामि राजसूये त्वां पुत्रं पालय मा शुचः । (२४।१७)

बभ्रुवाहननामा तु मम प्राणो बहिश्चरः । (२४।१८)

तस्माद् भरस्व पुत्रं वै पूरुवंशविवर्धनम् । (२४।१९)

चित्रवाहनदायादं धर्मात् पौरवनन्दनम् । (२४।२०)

पाण्डवानां प्रियं पुत्रं तस्मात् पालय सर्वदा । (२४।२१)

विप्रयोगेन संतापं मा कृथास्त्वम् अनिन्दिते । (२४।२२)

चित्राङ्गदाम् एवम् उक्त्वा । (२४।२३)

आद्यं पशुपतेः स्थानं दर्शनाद् एव मुक्तिदम् । (२४।२४)

यत्र पापो ऽपि मनुजः प्राप्नोत्यभयदं पदम् ॥ (२४।२५)