वैशंपायन उवाच । (१।१)

एवम् उक्त्वा ततो भीष्मो विरराम महायशाः । (१।२)

व्याजहारोत्तरं तत्र सहदेवो ऽर्थवद् वचः ॥ (१।३)

केशवं केशिहन्तारम् अप्रमेयपराक्रमम् । (२।१)

पूज्यमानं मया यो वः कृष्णं न सहते नृपाः ॥ (२।२)

सर्वेषां बलिनां मूर्ध्नि मयेदं निहितं पदम् । (३।१)

एवम् उक्ते मया सम्यग् उत्तरं प्रब्रवीतु सः ॥ (३।२)

मतिमन्तस्तु ये केचिद् आचार्यं पितरं गुरुम् । (४।१)

अर्च्यम् अर्चितम् अर्चार्हम् अनुजानन्तु ते नृपाः ॥ (४।२)

ततो न व्याजहारैषां कश्चिद् बुद्धिमतां सताम् । (५।१)

मानिनां बलिनां राज्ञां मध्ये संदर्शिते पदे ॥ (५।२)

ततो ऽपतत् पुष्पवृष्टिः सहदेवस्य मूर्धनि । (६।१)

अदृश्यरूपा वाचश्चाप्यब्रुवन् साधु साध्विति ॥ (६।२)

आविध्यद् अजिनं कृष्णं भविष्यद्भूतजल्पकः । (७।१)

सर्वसंशयनिर्मोक्ता नारदः सर्वलोकवित् ॥ (७।२)

तत्राहूतागताः सर्वे सुनीथप्रमुखा गणाः । (८।१)

सम्प्रादृश्यन्त संक्रुद्धा विवर्णवदनास्तथा ॥ (८।२)

युधिष्ठिराभिषेकं च वासुदेवस्य चार्हणम् । (९।१)

अब्रुवंस्तत्र राजानो निर्वेदाद् आत्मनिश्चयात् ॥ (९।२)

सुहृद्भिर् वार्यमाणानां तेषां हि वपुर् आबभौ । (१०।१)

आमिषाद् अपकृष्टानां सिंहानाम् इव गर्जताम् ॥ (१०।२)

तं बलौघम् अपर्यन्तं राजसागरम् अक्षयम् । (११।१)

कुर्वाणं समयं कृष्णो युद्धाय बुबुधे तदा ॥ (११।२)

पूजयित्वा तु पूजार्हं ब्रह्मक्षत्रं विशेषतः । (१२।१)

सहदेवो नृणां देवः समापयत कर्म तत् ॥ (१२।२)

तस्मिन्न् अभ्यर्चिते कृष्णे सुनीथः शत्रुकर्षणः । (१३।१)

अतिताम्रेक्षणः कोपाद् उवाच मनुजाधिपान् ॥ (१३।२)

स्थितः सेनापतिर् वो ऽहं मन्यध्वं किं नु सांप्रतम् । (१४।१)

युधि तिष्ठाम संनह्य समेतान् वृष्णिपाण्डवान् ॥ (१४।२)

इति सर्वान् समुत्साह्य राज्ञस्तांश्चेदिपुंगवः । (१५।१)

यज्ञोपघाताय ततः सो ऽमन्त्रयत राजभिः ॥ (१५।२)