मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततः क्रुद्धो दशग्रीवः प्रिये पुत्रे निपातिते । (१।२)

निर्ययौ रथम् आस्थाय हेमरत्नविभूषितम् ॥ (१।३)

संवृतो राक्षसैर् घोरैर् विविधायुधपाणिभिः । (२।१)

अभिदुद्राव रामं स पोथयन् हरियूथपान् ॥ (२।२)

तम् आद्रवन्तं संक्रुद्धं मैन्दनीलनलाङ्गदाः । (३।१)

हनूमाञ्जाम्बवांश्चैव ससैन्याः पर्यवारयन् ॥ (३।२)

ते दशग्रीवसैन्यं तद् ऋक्षवानरयूथपाः । (४।१)

द्रुमैर् विध्वंसयांचक्रुर् दशग्रीवस्य पश्यतः ॥ (४।२)

ततः स्वसैन्यम् आलोक्य वध्यमानम् अरातिभिः । (५।१)

मायावी व्यदधान् मायां रावणो राक्षसेश्वरः ॥ (५।२)

तस्य देहाद् विनिष्क्रान्ताः शतशो ऽथ सहस्रशः । (६।१)

राक्षसाः प्रत्यदृश्यन्त शरशक्त्यृष्टिपाणयः ॥ (६।२)

तान् रामो जघ्निवान् सर्वान् दिव्येनास्त्रेण राक्षसान् । (७।१)

अथ भूयो ऽपि मायां स व्यदधाद् राक्षसाधिपः ॥ (७।२)

कृत्वा रामस्य रूपाणि लक्ष्मणस्य च भारत । (८।१)

अभिदुद्राव रामं च लक्ष्मणं च दशाननः ॥ (८।२)

ततस्ते रामम् अर्छन्तो लक्ष्मणं च क्षपाचराः । (९।१)

अभिपेतुस्तदा राजन् प्रगृहीतोच्चकार्मुकाः ॥ (९।२)

तां दृष्ट्वा राक्षसेन्द्रस्य मायाम् इक्ष्वाकुनन्दनः । (१०।१)

उवाच रामं सौमित्रिर् असम्भ्रान्तो बृहद् वचः ॥ (१०।२)

जहीमान् राक्षसान् पापान् आत्मनः प्रतिरूपकान् । (११।१)

जघान रामस्तांश्चान्यान् आत्मनः प्रतिरूपकान् ॥ (११।२)

ततो हर्यश्वयुक्तेन रथेनादित्यवर्चसा । (१२।१)

उपतस्थे रणे रामं मातलिः शक्रसारथिः ॥ (१२।२)

मातलिर् उवाच । (१३।१)

अयं हर्यश्वयुग् जैत्रो मघोनः स्यन्दनोत्तमः । (१३।२)

अनेन शक्रः काकुत्स्थ समरे दैत्यदानवान् । (१३।३)

शतशः पुरुषव्याघ्र रथोदारेण जघ्निवान् ॥ (१३।४)

तद् अनेन नरव्याघ्र मया यत् तेन संयुगे । (१४।१)

स्यन्दनेन जहि क्षिप्रं रावणं माचिरं कृथाः ॥ (१४।२)

इत्युक्तो राघवस् तथ्यं वचो ऽशङ्कत मातलेः । (१५।१)

मायेयं राक्षसस्येति तम् उवाच विभीषणः ॥ (१५।२)

नेयं माया नरव्याघ्र रावणस्य दुरात्मनः । (१६।१)

तद् आतिष्ठ रथं शीघ्रम् इमम् ऐन्द्रं महाद्युते ॥ (१६।२)

ततः प्रहृष्टः काकुत्स्थस्तथेत्युक्त्वा विभीषणम् । (१७।१)

रथेनाभिपपाताशु दशग्रीवं रुषान्वितः ॥ (१७।२)

हाहाकृतानि भूतानि रावणे समभिद्रुते । (१८।१)

सिंहनादाः सपटहा दिवि दिव्याश् च नानदन् ॥ (१८।२)

स रामाय महाघोरं विससर्ज निशाचरः । (१९।१)

शूलम् इन्द्राशनिप्रख्यं ब्रह्मदण्डम् इवोद्यतम् ॥ (१९।२)

तच्छूलम् अन्तरा रामश्चिछेद निशितैः शरैः । (२०।१)

तद् दृष्ट्वा दुष्करं कर्म रावणं भयम् आविशत् ॥ (२०।२)

ततः क्रुद्धः ससर्जाशु दशग्रीवः शिताञ्शरान् । (२१।१)

सहस्रायुतशो रामे शस्त्राणि विविधानि च ॥ (२१।२)

ततो भुशुण्डीः शूलांश्च मुसलानि परश्वधान् । (२२।१)

शक्तीश् च विविधाकाराः शतघ्नीश् च शितक्षुराः ॥ (२२।२)

तां मायां विकृतां दृष्ट्वा दशग्रीवस्य रक्षसः । (२३।१)

भयात् प्रदुद्रुवुः सर्वे वानराः सर्वतोदिशम् ॥ (२३।२)

ततः सुपत्त्रं सुमुखं हेमपुङ्खं शरोत्तमम् । (२४।१)

तूणाद् आदाय काकुत्स्थो ब्रह्मास्त्रेण युयोज ह ॥ (२४।२)

तं बाणवर्यं रामेण ब्रह्मास्त्रेणाभिमन्त्रितम् । (२५।१)

जहृषुर् देवगन्धर्वा दृष्ट्वा शक्रपुरोगमाः ॥ (२५।२)

अल्पावशेषम् आयुश्च ततो ऽमन्यन्त रक्षसः । (२६।१)

ब्रह्मास्त्रोदीरणाच्छत्रोर् देवगन्धर्वकिंनराः ॥ (२६।२)

ततः ससर्ज तं रामः शरम् अप्रतिमौजसम् । (२७।१)

रावणान्तकरं घोरं ब्रह्मदण्डम् इवोद्यतम् ॥ (२७।२)

स तेन राक्षसश्रेष्ठः सरथः साश्वसारथिः । (२८।१)

प्रजज्वाल महाज्वालेनाग्निनाभिपरिष्कृतः ॥ (२८।२)

ततः प्रहृष्टास् त्रिदशाः सगन्धर्वाः सचारणाः । (२९।१)

निहतं रावणं दृष्ट्वा रामेणाक्लिष्टकर्मणा ॥ (२९।२)

तत्यजुस्तं महाभागं पञ्च भूतानि रावणम् । (३०।१)

भ्रंशितः सर्वलोकेषु स हि ब्रह्मास्त्रतेजसा ॥ (३०।२)

शरीरधातवो ह्यस्य मांसं रुधिरम् एव च । (३१।१)

नेशुर्ब्रह्मास्त्रनिर्दग्धा न च भस्माप्यदृश्यत ॥ (३१।२)