वैशम्पायन उवाच । (१।१)

ते शूरास्ततधन्वानस् तूणवन्तः समार्गणाः । (१।२)

बद्धगोधाङ्गुलित्राणाः खड्गवन्तो ऽमितौजसः ॥ (१।३)

परिगृह्य द्विजश्रेष्ठाञ्श्रेष्ठाः सर्वधनुष्मताम् । (२।१)

पाञ्चालीसहिता राजन् प्रययुर् गन्धमादनम् ॥ (२।२)

सरांसि सरितश्चैव पर्वतांश्च वनानि च । (३।१)

वृक्षांश्च बहुलच्छायान् ददृशुर् गिरिमूर्धनि । (३।२)

नित्यपुष्पफलान् देशान् देवर्षिगणसेवितान् ॥ (३।३)

आत्मन्यात्मानम् आधाय वीरा मूलफलाशनाः । (४।१)

चेरुर् उच्चावचाकारान् देशान् विषमसंकटान् । (४।२)

पश्यन्तो मृगजातानि बहूनि विविधानि च ॥ (४।३)

ऋषिसिद्धामरयुतं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम् । (५।१)

विविशुस्ते महात्मानः किंनराचरितं गिरिम् ॥ (५।२)

प्रविशत्स्वथ वीरेषु पर्वतं गन्धमादनम् । (६।१)

चण्डवातं महद् वर्षं प्रादुरासीद् विशां पते ॥ (६।२)

ततो रेणुः समुद्भूतः सपत्त्रबहुलो महान् । (७।१)

पृथिवीं चान्तरिक्षं च द्यां चैव तमसावृणोत् ॥ (७।२)

न स्म प्रज्ञायते किंचिद् आवृते व्योम्नि रेणुना । (८।१)

न चापि शेकुस्ते कर्तुम् अन्योन्यस्याभिभाषणम् ॥ (८।२)

न चापश्यन्त ते ऽन्योन्यं तमसा हतचक्षुषः । (९।१)

आकृष्यमाणा वातेन साश्मचूर्णेन भारत ॥ (९।२)

द्रुमाणां वातभग्नानां पततां भूतले भृशम् । (१०।१)

अन्येषां च महीजानां शब्दः समभवन् महान् ॥ (१०।२)

द्यौः स्वित् पतति किं भूमौ दीर्यन्ते पर्वता नु किम् । (११।१)

इति ते मेनिरे सर्वे पवनेन विमोहिताः ॥ (११।२)

ते यथानन्तरान् वृक्षान् वल्मीकान् विषमाणि च । (१२।१)

पाणिभिः परिमार्गन्तो भीता वायोर् निलिल्यिरे ॥ (१२।२)

ततः कार्मुकम् उद्यम्य भीमसेनो महाबलः । (१३।१)

कृष्णाम् आदाय संगत्या तस्थावाश्रित्य पादपम् ॥ (१३।२)

धर्मराजश् च धौम्यश् च निलिल्याते महावने । (१४।१)

अग्निहोत्राण्युपादाय सहदेवस् तु पर्वते ॥ (१४।२)

नकुलो ब्राह्मणाश् चान्ये लोमशश् च महातपाः । (१५।१)

वृक्षान् आसाद्य संत्रस्तास् तत्र तत्र निलिल्यिरे ॥ (१५।२)

मन्दीभूते च पवने तस्मिन् रजसि शाम्यति । (१६।१)

महद्भिः पृषतैस् तूर्णं वर्षम् अभ्याजगाम ह ॥ (१६।२)

ततो ऽश्मसहिता धाराः संवृण्वन्त्यः समन्ततः । (१७।१)

प्रपेतुर् अनिशं तत्र शीघ्रवातसमीरिताः ॥ (१७।२)

ततः सागरगा आपः कीर्यमाणाः समन्ततः । (१८।१)

प्रादुरासन् सकलुषाः फेनवत्यो विशां पते ॥ (१८।२)

वहन्त्यो वारि बहुलं फेनोडुपपरिप्लुतम् । (१९।१)

परिसस्रुर् महाशब्दाः प्रकर्षन्त्यो महीरुहान् ॥ (१९।२)

तस्मिन्न् उपरते वर्षे वाते च समतां गते । (२०।१)

गते ह्यम्भसि निम्नानि प्रादुर्भूते दिवाकरे ॥ (२०।२)

निर्जग्मुस् ते शनैः सर्वे समाजग्मुश् च भारत । (२१।१)

प्रतस्थुश् च पुनर् वीराः पर्वतं गन्धमादनम् ॥ (२१।२)