मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ऋषयस् तु महाघोरान् दृष्ट्वोत्पातान् पृथग्विधान् । (१।२)

अकुर्वञ्शान्तिम् उद्विग्ना लोकानां लोकभावनाः ॥ (१।३)

निवसन्ति वने ये तु तस्मिंश्चैत्ररथे जनाः । (२।१)

ते ऽब्रुवन्न् एष नो ऽनर्थः पावकेनाहृतो महान् । (२।२)

संगम्य षड्भिः पत्नीभिः सप्तर्षीणाम् इति स्म ह ॥ (२।३)

अपरे गरुडीम् आहुस् त्वयानर्थो ऽयम् आहृतः । (३।१)

यैर् दृष्टा सा तदा देवी तस्या रूपेण गच्छती । (३।२)

न तु तत् स्वाहया कर्म कृतं जानाति वै जनः ॥ (३।३)

सुपर्णी तु वचः श्रुत्वा ममायं तनयस् त्विति । (४।१)

उपगम्य शनैः स्कन्दम् आहाहं जननी तव ॥ (४।२)

अथ सप्तर्षयः श्रुत्वा जातं पुत्रं महौजसम् । (५।१)

तत्यजुः षट् तदा पत्नीर् विना देवीम् अरुन्धतीम् ॥ (५।२)

षड्भिर् एव तदा जातम् आहुस् तद् वनवासिनः । (६।१)

सप्तर्षीन् आह च स्वाहा मम पुत्रो ऽयम् इत्युत । (६।२)

अहं जाने नैतद् एवम् इति राजन् पुनः पुनः ॥ (६।३)

विश्वामित्रस् तु कृत्वेष्टिं सप्तर्षीणां महामुनिः । (७।१)

पावकं कामसंतप्तम् अदृष्टः पृष्ठतो ऽन्वगात् । (७।२)

तत् तेन निखिलं सर्वम् अवबुद्धं यथातथम् ॥ (७।३)

विश्वामित्रस् तु प्रथमं कुमारं शरणं गतः । (८।१)

स्तवं दिव्यं सम्प्रचक्रे महासेनस्य चापि सः ॥ (८।२)

मङ्गलानि च सर्वाणि कौमाराणि त्रयोदश । (९।१)

जातकर्मादिकास् तस्य क्रियाश् चक्रे महामुनिः ॥ (९।२)

षड्वक्त्रस्य तु माहात्म्यं कुक्कुटस्य च साधनम् । (१०।१)

शक्त्या देव्याः साधनं च तथा पारिषदाम् अपि ॥ (१०।२)

विश्वामित्रश् चकारैतत् कर्म लोकहिताय वै । (११।१)

तस्माद् ऋषिः कुमारस्य विश्वामित्रो ऽभवत् प्रियः ॥ (११।२)

अन्वजानाच्च स्वाहाया रूपान्यत्वं महामुनिः । (१२।१)

अब्रवीच्च मुनीन् सर्वान् नापराध्यन्ति वै स्त्रियः । (१२।२)

श्रुत्वा तु तत्त्वतस् तस्मात् ते पत्नीः सर्वतो ऽत्यजन् ॥ (१२।३)

स्कन्दं श्रुत्वा ततो देवा वासवं सहिताब्रुवन् । (१३।१)

अविषह्यबलं स्कन्दं जहि शक्राशु माचिरम् ॥ (१३।२)

यदि वा न निहंस्येनम् अद्येन्द्रो ऽयं भविष्यति । (१४।१)

त्रैलोक्यं संनिगृह्यास्मांस् त्वां च शक्र महाबलः ॥ (१४।२)

स तान् उवाच व्यथितो बालो ऽयं सुमहाबलः । (१५।१)

स्रष्टारम् अपि लोकानां युधि विक्रम्य नाशयेत् ॥ (१५।२)

सर्वास् त्वद्याभिगच्छन्तु स्कन्दं लोकस्य मातरः । (१६।१)

कामवीर्या घ्नन्तु चैनं तथेत्युक्त्वा च ता ययुः ॥ (१६।२)

तम् अप्रतिबलं दृष्ट्वा विषण्णवदनास् तु ताः । (१७।१)

अशक्यो ऽयं विचिन्त्यैवं तम् एव शरणं ययुः ॥ (१७।२)

ऊचुश् चापि त्वम् अस्माकं पुत्रो ऽस्माभिर् धृतं जगत् । (१८।१)

अभिनन्दस्व नः सर्वाः प्रस्नुताः स्नेहविक्लवाः ॥ (१८।२)

ताः सम्पूज्य महासेनः कामांश्चासां प्रदाय सः । (१९।१)

अपश्यद् अग्निम् आयान्तं पितरं बलिनां बली ॥ (१९।२)

स तु सम्पूजितस् तेन सह मातृगणेन ह । (२०।१)

परिवार्य महासेनं रक्षमाणः स्थितः स्थिरम् ॥ (२०।२)

सर्वासां या तु मातॄणां नारी क्रोधसमुद्भवा । (२१।१)

धात्री सा पुत्रवत् स्कन्दं शूलहस्ताभ्यरक्षत ॥ (२१।२)

लोहितस्योदधेः कन्या क्रूरा लोहितभोजना । (२२।१)

परिष्वज्य महासेनं पुत्रवत् पर्यरक्षत ॥ (२२।२)

अग्निर् भूत्वा नैगमेयश् छागवक्त्रो बहुप्रजः । (२३।१)

रमयामास शैलस्थं बालं क्रीडनकैर् इव ॥ (२३।२)