याज्ञवल्क्य उवाच । (१।१)

अव्यक्तस्थं परं यत् तत् पृष्टस्ते ऽहं नराधिप । (१।२)

परं गुह्यम् इमं प्रश्नं शृणुष्वावहितो नृप ॥ (१।३)

यथार्षेणेह विधिना चरतावमतेन ह । (२।१)

मयादित्याद् अवाप्तानि यजूंषि मिथिलाधिप ॥ (२।२)

महता तपसा देवस्तपिष्ठः सेवितो मया । (३।१)

प्रीतेन चाहं विभुना सूर्येणोक्तस्तदानघ ॥ (३।२)

वरं वृणीष्व विप्रर्षे यद् इष्टं ते सुदुर्लभम् । (४।१)

तत् ते दास्यामि प्रीतात्मा मत्प्रसादो हि दुर्लभः ॥ (४।२)

ततः प्रणम्य शिरसा मयोक्तस्तपतां वरः । (५।१)

यजूंषि नोपयुक्तानि क्षिप्रम् इच्छामि वेदितुम् ॥ (५।२)

ततो मां भगवान् आह वितरिष्यामि ते द्विज । (६।१)

सरस्वतीह वाग्भूता शरीरं ते प्रवेक्ष्यति ॥ (६।२)

ततो माम् आह भगवान् आस्यं स्वं विवृतं कुरु । (७।१)

विवृतं च ततो मे ऽस्यं प्रविष्टा च सरस्वती ॥ (७।२)

ततो विदह्यमानो ऽहं प्रविष्टो ऽम्भस्तदानघ । (८।१)

अविज्ञानाद् अमर्षाच्च भास्करस्य महात्मनः ॥ (८।२)

ततो विदह्यमानं माम् उवाच भगवान् रविः । (९।१)

मुहूर्तं सह्यतां दाहस्ततः शीतीभविष्यसि ॥ (९।२)

शीतीभूतं च मां दृष्ट्वा भगवान् आह भास्करः । (१०।१)

प्रतिष्ठास्यति ते वेदः सोत्तरः सखिलो द्विज ॥ (१०।२)

कृत्स्नं शतपथं चैव प्रणेष्यसि द्विजर्षभ । (११।१)

तस्यान्ते चापुनर्भावे बुद्धिस्तव भविष्यति ॥ (११।२)

प्राप्स्यसे च यद् इष्टं तत् सांख्ययोगेप्सितं पदम् । (१२।१)

एतावद् उक्त्वा भगवान् अस्तम् एवाभ्यवर्तत ॥ (१२।२)

ततो ऽनुव्याहृतं श्रुत्वा गते देवे विभावसौ । (१३।१)

गृहम् आगत्य संहृष्टो ऽचिन्तयं वै सरस्वतीम् ॥ (१३।२)

ततः प्रवृत्तातिशुभा स्वरव्यञ्जनभूषिता । (१४।१)

ॐकारम् आदितः कृत्वा मम देवी सरस्वती ॥ (१४।२)

ततो ऽहम् अर्घ्यं विधिवत् सरस्वत्यै न्यवेदयम् । (१५।१)

तपतां च वरिष्ठाय निषण्णस्तत्परायणः ॥ (१५।२)

ततः शतपथं कृत्स्नं सरहस्यं ससंग्रहम् । (१६।१)

चक्रे सपरिशेषं च हर्षेण परमेण ह ॥ (१६।२)

कृत्वा चाध्ययनं तेषां शिष्याणां शतम् उत्तमम् । (१७।१)

विप्रियार्थं सशिष्यस्य मातुलस्य महात्मनः ॥ (१७।२)

ततः सशिष्येण मया सूर्येणेव गभस्तिभिः । (१८।१)

व्याप्तो यज्ञो महाराज पितुस्तव महात्मनः ॥ (१८।२)

मिषतो देवलस्यापि ततो ऽर्धं हृतवान् अहम् । (१९।१)

स्ववेददक्षिणायाथ विमर्दे मातुलेन ह ॥ (१९।२)

सुमन्तुनाथ पैलेन तथा जैमिनिना च वै । (२०।१)

पित्रा ते मुनिभिश्चैव ततो ऽहम् अनुमानितः ॥ (२०।२)

दश पञ्च च प्राप्तानि यजूंष्यर्कान्मयानघ । (२१।१)

तथैव लोमहर्षाच्च पुराणम् अवधारितम् ॥ (२१।२)

बीजम् एतत् पुरस्कृत्य देवीं चैव सरस्वतीम् । (२२।१)

सूर्यस्य चानुभावेन प्रवृत्तो ऽहं नराधिप ॥ (२२।२)

कर्तुं शतपथं वेदम् अपूर्वं कारितं च मे । (२३।१)

यथाभिलषितं मार्गं तथा तच्चोपपादितम् ॥ (२३।२)

शिष्याणाम् अखिलं कृत्स्नम् अनुज्ञातं ससंग्रहम् । (२४।१)

सर्वे च शिष्याः शुचयो गताः परमहर्षिताः ॥ (२४।२)

शाखाः पञ्चदशेमास्तु विद्या भास्करदर्शिताः । (२५।१)

प्रतिष्ठाप्य यथाकामं वेद्यं तद् अनुचिन्तयम् ॥ (२५।२)

किम् अत्र ब्रह्मण्यम् ऋतं किं च वेद्यम् अनुत्तमम् । (२६।१)

चिन्तये तत्र चागत्य गन्धर्वो माम् अपृच्छत ॥ (२६।२)

विश्वावसुस्ततो राजन् वेदान्तज्ञानकोविदः । (२७।१)

चतुर्विंशतिकान् प्रश्नान् पृष्ट्वा वेदस्य पार्थिव । (२७।२)

पञ्चविंशतिमं प्रश्नं पप्रच्छान्वीक्षिकीं तथा ॥ (२७।३)

विश्वाविश्वं तथाश्वाश्वं मित्रं वरुणम् एव च । (२८।१)

ज्ञानं ज्ञेयं तथाज्ञो ज्ञः कस्तपा अतपास्तथा । (२८।२)

सूर्यादः सूर्य इति च विद्याविद्ये तथैव च ॥ (२८।३)

वेद्यावेद्यं तथा राजन्न् अचलं चलम् एव च । (२९।१)

अपूर्वम् अक्षयं क्षय्यम् एतत् प्रश्नम् अनुत्तमम् ॥ (२९।२)

अथोक्तश्च मया राजन् राजा गन्धर्वसत्तमः । (३०।१)

पृष्टवान् अनुपूर्वेण प्रश्नम् उत्तमम् अर्थवत् ॥ (३०।२)

मुहूर्तं मृष्यतां तावद् यावद् एनं विचिन्तये । (३१।१)

बाढम् इत्येव कृत्वा स तूष्णीं गन्धर्व आस्थितः ॥ (३१।२)

ततो ऽन्वचिन्तयम् अहं भूयो देवीं सरस्वतीम् । (३२।१)

मनसा स च मे प्रश्नो दध्नो घृतम् इवोद्धृतम् ॥ (३२।२)

तत्रोपनिषदं चैव परिशेषं च पार्थिव । (३३।१)

मथ्नामि मनसा तात दृष्ट्वा चान्वीक्षिकीं पराम् ॥ (३३।२)

चतुर्थी राजशार्दूल विद्यैषा सांपरायिकी । (३४।१)

उदीरिता मया तुभ्यं पञ्चविंशे ऽधि धिष्ठिता ॥ (३४।२)

अथोक्तस्तु मया राजन् राजा विश्वावसुस्तदा । (३५।१)

श्रूयतां यद् भवान् अस्मान् प्रश्नं संपृष्टवान् इह ॥ (३५।२)

विश्वाविश्वेति यद् इदं गन्धर्वेन्द्रानुपृच्छसि । (३६।१)

विश्वाव्यक्तं परं विद्याद् भूतभव्यभयंकरम् ॥ (३६।२)

त्रिगुणं गुणकर्तृत्वाद् अविश्वो निष्कलस्तथा । (३७।१)

अश्वस्तथैव मिथुनम् एवम् एवानुदृश्यते ॥ (३७।२)

अव्यक्तं प्रकृतिं प्राहुः पुरुषेति च निर्गुणम् । (३८।१)

तथैव मित्रं पुरुषं वरुणं प्रकृतिं तथा ॥ (३८।२)

ज्ञानं तु प्रकृतिं प्राहुर् ज्ञेयं निष्कलम् एव च । (३९।१)

अज्ञश्च ज्ञश्च पुरुषस्तस्मान्निष्कल उच्यते ॥ (३९।२)

कस्तपा अतपाः प्रोक्तः को ऽसौ पुरुष उच्यते । (४०।१)

तपाः प्रकृतिर् इत्याहुर् अतपा निष्कलः स्मृतः ॥ (४०।२)

तथैवावेद्यम् अव्यक्तं वेद्यः पुरुष उच्यते । (४१।१)

चलाचलम् इति प्रोक्तं त्वया तद् अपि मे शृणु ॥ (४१।२)

चलां तु प्रकृतिं प्राहुः कारणं क्षेपसर्गयोः । (४२।१)

अक्षेपसर्गयोः कर्ता निश्चलः पुरुषः स्मृतः ॥ (४२।२)

अजावुभावप्रजौ च अक्षयौ चाप्युभावपि । (४३।१)

अजौ नित्यावुभौ प्राहुर् अध्यात्मगतिनिश्चयाः ॥ (४३।२)

अक्षयत्वात् प्रजनने अजम् अत्राहुर् अव्ययम् । (४४।१)

अक्षयं पुरुषं प्राहुः क्षयो ह्यस्य न विद्यते ॥ (४४।२)

गुणक्षयत्वात् प्रकृतिः कर्तृत्वाद् अक्षयं बुधाः । (४५।१)

एषा ते ऽऽन्वीक्षिकी विद्या चतुर्थी सांपरायिकी ॥ (४५।२)

विद्योपेतं धनं कृत्वा कर्मणा नित्यकर्मणि । (४६।१)

एकान्तदर्शना वेदाः सर्वे विश्वावसो स्मृताः ॥ (४६।२)

जायन्ते च म्रियन्ते च यस्मिन्न् एते यतश्च्युताः । (४७।१)

वेदार्थं ये न जानन्ति वेद्यं गन्धर्वसत्तम ॥ (४७।२)

साङ्गोपाङ्गान् अपि यदि पञ्च वेदान् अधीयते । (४८।१)

वेदवेद्यं न जानीते वेदभारवहो हि सः ॥ (४८।२)

यो घृतार्थी खरीक्षीरं मथेद् गन्धर्वसत्तम । (४९।१)

विष्ठां तत्रानुपश्येत न मण्डं नापि वा घृतम् ॥ (४९।२)

तथा वेद्यम् अवेद्यं च वेदविद्यो न विन्दति । (५०।१)

स केवलं मूढमतिर् ज्ञानभारवहः स्मृतः ॥ (५०।२)

द्रष्टव्यौ नित्यम् एवैतौ तत्परेणान्तरात्मना । (५१।१)

यथास्य जन्मनिधने न भवेतां पुनः पुनः ॥ (५१।२)

अजस्रं जन्मनिधनं चिन्तयित्वा त्रयीम् इमाम् । (५२।१)

परित्यज्य क्षयम् इह अक्षयं धर्मम् आस्थितः ॥ (५२।२)

यदा तु पश्यते ऽत्यन्तम् अहन्यहनि काश्यप । (५३।१)

तदा स केवलीभूतः षड्विंशम् अनुपश्यति ॥ (५३।२)

अन्यश्च शश्वद् अव्यक्तस्तथान्यः पञ्चविंशकः । (५४।१)

तस्य द्वावनुपश्येत तम् एकम् इति साधवः ॥ (५४।२)

तेनैतन्नाभिजानन्ति पञ्चविंशकम् अच्युतम् । (५५।१)

जन्ममृत्युभयाद् योगाः सांख्याश्च परमैषिणः ॥ (५५।२)

विश्वावसुर् उवाच । (५६।१)

पञ्चविंशं यद् एतत् ते प्रोक्तं ब्राह्मणसत्तम । (५६।२)

तथा तन्न तथा वेति तद् भवान् वक्तुम् अर्हति ॥ (५६।३)

जैगीषव्यस्यासितस्य देवलस्य च मे श्रुतम् । (५७।१)

पराशरस्य विप्रर्षेर् वार्षगण्यस्य धीमतः ॥ (५७।२)

भिक्षोः पञ्चशिखस्याथ कपिलस्य शुकस्य च । (५८।१)

गौतमस्यार्ष्टिषेणस्य गर्गस्य च महात्मनः ॥ (५८।२)

नारदस्यासुरेश्चैव पुलस्त्यस्य च धीमतः । (५९।१)

सनत्कुमारस्य ततः शुक्रस्य च महात्मनः ॥ (५९।२)

कश्यपस्य पितुश्चैव पूर्वम् एव मया श्रुतम् । (६०।१)

तदनन्तरं च रुद्रस्य विश्वरूपस्य धीमतः ॥ (६०।२)

दैवतेभ्यः पितृभ्यश्च दैत्येभ्यश्च ततस्ततः । (६१।१)

प्राप्तम् एतन्मया कृत्स्नं वेद्यं नित्यं वदन्त्युत ॥ (६१।२)

तस्मात् तद् वै भवद्बुद्ध्या श्रोतुम् इच्छामि ब्राह्मण । (६२।१)

भवान् प्रबर्हः शास्त्राणां प्रगल्भश्चातिबुद्धिमान् ॥ (६२।२)

न तवाविदितं किंचिद् भवाञ्श्रुतिनिधिः स्मृतः । (६३।१)

कथ्यते देवलोके च पितृलोके च ब्राह्मण ॥ (६३।२)

ब्रह्मलोकगताश्चैव कथयन्ति महर्षयः । (६४।१)

पतिश्च तपतां शश्वद् आदित्यस्तव भाषते ॥ (६४।२)

सांख्यज्ञानं त्वया ब्रह्मन्न् अवाप्तं कृत्स्नम् एव च । (६५।१)

तथैव योगज्ञानं च याज्ञवल्क्य विशेषतः ॥ (६५।२)

निःसंदिग्धं प्रबुद्धस्त्वं बुध्यमानश्चराचरम् । (६६।१)

श्रोतुम् इच्छामि तज्ज्ञानं घृतं मण्डमयं यथा ॥ (६६।२)

याज्ञवल्क्य उवाच । (६७।१)

कृत्स्नधारिणम् एव त्वां मन्ये गन्धर्वसत्तम । (६७।२)

जिज्ञाससि च मां राजंस्तन्निबोध यथाश्रुतम् ॥ (६७।३)

अबुध्यमानां प्रकृतिं बुध्यते पञ्चविंशकः । (६८।१)

न तु बुध्यति गन्धर्व प्रकृतिः पञ्चविंशकम् ॥ (६८।२)

अनेनाप्रतिबोधेन प्रधानं प्रवदन्ति तम् । (६९।१)

सांख्ययोगाश्च तत्त्वज्ञा यथाश्रुतिनिदर्शनात् ॥ (६९।२)

पश्यंस्तथैवापश्यंश्च पश्यत्यन्यस्तथानघ । (७०।१)

षड्विंशः पञ्चविंशं च चतुर्विंशं च पश्यति । (७०।२)

न तु पश्यति पश्यंस्तु यश्चैनम् अनुपश्यति ॥ (७०।३)

पञ्चविंशो ऽभिमन्येत नान्यो ऽस्ति परमो मम । (७१।१)

न चतुर्विंशको ऽग्राह्यो मनुजैर् ज्ञानदर्शिभिः ॥ (७१।२)

मत्स्येवोदकम् अन्वेति प्रवर्तति प्रवर्तनात् । (७२।१)

यथैव बुध्यते मत्स्यस्तथैषो ऽप्यनुबुध्यते । (७२।२)

सस्नेहः सहवासाच्च साभिमानश्च नित्यशः ॥ (७२।३)

स निमज्जति कालस्य यदैकत्वं न बुध्यते । (७३।१)

उन्मज्जति हि कालस्य ममत्वेनाभिसंवृतः ॥ (७३।२)

यदा तु मन्यते ऽन्यो ऽहम् अन्य एष इति द्विजः । (७४।१)

तदा स केवलीभूतः षड्विंशम् अनुपश्यति ॥ (७४।२)

अन्यश्च राजन्न् अवरस्तथान्यः पञ्चविंशकः । (७५।१)

तत्स्थत्वाद् अनुपश्यन्ति एक एवेति साधवः ॥ (७५।२)

तेनैतन्नाभिनन्दन्ति पञ्चविंशकम् अच्युतम् । (७६।१)

जन्ममृत्युभयाद् भीता योगाः सांख्याश्च काश्यप । (७६।२)

षड्विंशम् अनुपश्यन्ति शुचयस्तत्परायणाः ॥ (७६।३)

यदा स केवलीभूतः षड्विंशम् अनुपश्यति । (७७।१)

तदा स सर्वविद् विद्वान्न पुनर्जन्म विन्दति ॥ (७७।२)

एवम् अप्रतिबुद्धश्च बुध्यमानश्च ते ऽनघ । (७८।१)

बुद्धश्चोक्तो यथातत्त्वं मया श्रुतिनिदर्शनात् ॥ (७८।२)

पश्यापश्यं यो ऽनुपश्येत् क्षेमं तत्त्वं च काश्यप । (७९।१)

केवलाकेवलं चाद्यं पञ्चविंशात् परं च यत् ॥ (७९।२)

विश्वावसुर् उवाच । (८०।१)

तथ्यं शुभं चैतद् उक्तं त्वया भोः सम्यक् क्षेम्यं देवताद्यं यथावत् । (८०।२)

स्वस्त्यक्षयं भवतश्चास्तु नित्यं बुद्ध्या सदा बुद्धियुक्तं नमस्ते ॥ (८०।३)

याज्ञवल्क्य उवाच । (८१।१)

एवम् उक्त्वा सम्प्रयातो दिवं स विभ्राजन् वै श्रीमता दर्शनेन । (८१।२)

तुष्टश्च तुष्ट्या परयाभिनन्द्य प्रदक्षिणं मम कृत्वा महात्मा ॥ (८१।३)

ब्रह्मादीनां खेचराणां क्षितौ च ये चाधस्तात् संवसन्ते नरेन्द्र । (८२।१)

तत्रैव तद् दर्शनं दर्शयन् वै सम्यक् क्षेम्यं ये पथं संश्रिता वै ॥ (८२।२)

सांख्याः सर्वे सांख्यधर्मे रताश्च तद्वद् योगा योगधर्मे रताश्च । (८३।१)

ये चाप्यन्ये मोक्षकामा मनुष्यास् तेषाम् एतद् दर्शनं ज्ञानदृष्टम् ॥ (८३।२)

ज्ञानान्मोक्षो जायते पूरुषाणां नास्त्यज्ञानाद् एवम् आहुर् नरेन्द्र । (८४।१)

तस्माज्ज्ञानं तत्त्वतो ऽन्वेषितव्यं येनात्मानं मोक्षयेज्जन्ममृत्योः ॥ (८४।२)

प्राप्य ज्ञानं ब्राह्मणात् क्षत्रियाद् वा वैश्याच्छूद्राद् अपि नीचाद् अभीक्ष्णम् । (८५।१)

श्रद्धातव्यं श्रद्दधानेन नित्यं न श्रद्धिनं जन्ममृत्यू विशेताम् ॥ (८५।२)

सर्वे वर्णा ब्राह्मणा ब्रह्मजाश्च सर्वे नित्यं व्याहरन्ते च ब्रह्म । (८६।१)

तत्त्वं शास्त्रं ब्रह्मबुद्ध्या ब्रवीमि सर्वं विश्वं ब्रह्म चैतत् समस्तम् ॥ (८६।२)

ब्रह्मास्यतो ब्राह्मणाः सम्प्रसूता बाहुभ्यां वै क्षत्रियाः सम्प्रसूताः । (८७।१)

नाभ्यां वैश्याः पादतश्चापि शूद्राः सर्वे वर्णा नान्यथा वेदितव्याः ॥ (८७।२)

अज्ञानतः कर्मयोनिं भजन्ते तां तां राजंस्ते यथा यान्त्यभावम् । (८८।१)

तथा वर्णा ज्ञानहीनाः पतन्ते घोराद् अज्ञानात् प्राकृतं योनिजालम् ॥ (८८।२)

तस्माज्ज्ञानं सर्वतो मार्गितव्यं सर्वत्रस्थं चैतद् उक्तं मया ते । (८९।१)

तस्थौ ब्रह्मा तस्थिवांश्चापरो यस् तस्मै नित्यं मोक्षम् आहुर् द्विजेन्द्राः ॥ (८९।२)

यत् ते पृष्टं तन्मया चोपदिष्टं याथातथ्यं तद् विशोको भवस्व । (९०।१)

राजन् गच्छस्वैतदर्थस्य पारं सम्यक् प्रोक्तं स्वस्ति ते ऽस्त्वत्र नित्यम् ॥ (९०।२)

भीष्म उवाच । (९१।१)

स एवम् अनुशास्तस्तु याज्ञवल्क्येन धीमता । (९१।२)

प्रीतिमान् अभवद् राजा मिथिलाधिपतिस्तदा ॥ (९१।३)

गते मुनिवरे तस्मिन् कृते चापि प्रदक्षिणे । (९२।१)

दैवरातिर् नरपतिर् आसीनस्तत्र मोक्षवित् ॥ (९२।२)

गोकोटिं स्पर्शयामास हिरण्यस्य तथैव च । (९३।१)

रत्नाञ्जलिम् अथैकं च ब्राह्मणेभ्यो ददौ तदा ॥ (९३।२)

विदेहराज्यं च तथा प्रतिष्ठाप्य सुतस्य वै । (९४।१)

यतिधर्मम् उपासंश्चाप्यवसन्मिथिलाधिपः ॥ (९४।२)

सांख्यज्ञानम् अधीयानो योगशास्त्रं च कृत्स्नशः । (९५।१)

धर्माधर्मौ च राजेन्द्र प्राकृतं परिगर्हयन् ॥ (९५।२)

अनन्तम् इति कृत्वा स नित्यं केवलम् एव च । (९६।१)

धर्माधर्मौ पुण्यपापे सत्यासत्ये तथैव च ॥ (९६।२)

जन्ममृत्यू च राजेन्द्र प्राकृतं तद् अचिन्तयत् । (९७।१)

ब्रह्माव्यक्तस्य कर्मेदम् इति नित्यं नराधिप ॥ (९७।२)

पश्यन्ति योगाः सांख्याश्च स्वशास्त्रकृतलक्षणाः । (९८।१)

इष्टानिष्टवियुक्तं हि तस्थौ ब्रह्म परात्परम् । (९८।२)

नित्यं तम् आहुर् विद्वांसः शुचिस्तस्माच्छुचिर् भव ॥ (९८।३)

दीयते यच्च लभते दत्तं यच्चानुमन्यते । (९९।१)

ददाति च नरश्रेष्ठ प्रतिगृह्णाति यच्च ह । (९९।२)

ददात्यव्यक्तम् एवैतत् प्रतिगृह्णाति तच्च वै ॥ (९९।३)

आत्मा ह्येवात्मनो ह्येकः को ऽन्यस्त्वत्तो ऽधिको भवेत् । (१००।१)

एवं मन्यस्व सततम् अन्यथा मा विचिन्तय ॥ (१००।२)

यस्याव्यक्तं न विदितं सगुणं निर्गुणं पुनः । (१०१।१)

तेन तीर्थानि यज्ञाश्च सेवितव्याविपश्चिता ॥ (१०१।२)

न स्वाध्यायैस्तपोभिर् वा यज्ञैर् वा कुरुनन्दन । (१०२।१)

लभते ऽव्यक्तसंस्थानं ज्ञात्वाव्यक्तं महीपते ॥ (१०२।२)

तथैव महतः स्थानम् आहंकारिकम् एव च । (१०३।१)

अहंकारात् परं चापि स्थानानि समवाप्नुयात् ॥ (१०३।२)

ये त्वव्यक्तात् परं नित्यं जानते शास्त्रतत्पराः । (१०४।१)

जन्ममृत्युवियुक्तं च वियुक्तं सद् असच्च यत् ॥ (१०४।२)

एतन्मयाप्तं जनकात् पुरस्तात् तेनापि चाप्तं नृप याज्ञवल्क्यात् । (१०५।१)

ज्ञानं विशिष्टं न तथा हि यज्ञा ज्ञानेन दुर्गं तरते न यज्ञैः ॥ (१०५।२)

दुर्गं जन्म निधनं चापि राजन् न भूतिकं ज्ञानविदो वदन्ति । (१०६।१)

यज्ञैस्तपोभिर् नियमैर् व्रतैश्च दिवं समासाद्य पतन्ति भूमौ ॥ (१०६।२)

तस्माद् उपासस्व परं महच्छुचि शिवं विमोक्षं विमलं पवित्रम् । (१०७।१)

क्षेत्रज्ञवित् पार्थिव ज्ञानयज्ञम् उपास्य वै तत्त्वम् ऋषिर् भविष्यसि ॥ (१०७।२)

उपनिषदम् उपाकरोत् तदा वै जनकनृपस्य पुरा हि याज्ञवल्क्यः । (१०८।१)

यद् उपगणितशाश्वताव्ययं तच्छुभम् अमृतत्वम् अशोकम् ऋच्छतीति ॥ (१०८।२)