सूर्य उवाच । (१।१)

माहितं कर्ण कार्षीस् त्वम् आत्मनः सुहृदां तथा । (१।२)

पुत्राणाम् अथ भार्याणाम् अथो मातुर् अथो पितुः ॥ (१।३)

शरीरस्याविरोधेन प्राणिनां प्राणभृद्वर । (२।१)

इष्यते यशसः प्राप्तिः कीर्तिश्च त्रिदिवे स्थिरा ॥ (२।२)

यस्त्वं प्राणविरोधेन कीर्तिम् इच्छसि शाश्वतीम् । (३।१)

सा ते प्राणान् समादाय गमिष्यति न संशयः ॥ (३।२)

जीवतां कुरुते कार्यं पिता माता सुतास् तथा । (४।१)

ये चान्ये बान्धवाः केचिल् लोके ऽस्मिन् पुरुषर्षभ । (४।२)

राजानश् च नरव्याघ्र पौरुषेण निबोध तत् ॥ (४।३)

कीर्तिश्च जीवतः साध्वी पुरुषस्य महाद्युते । (५।१)

मृतस्य कीर्त्या किं कार्यं भस्मीभूतस्य देहिनः । (५।२)

मृतः कीर्तिं न जानाति जीवन् कीर्तिं समश्नुते ॥ (५।३)

मृतस्य कीर्तिर्मर्त्यस्य यथा माला गतायुषः । (६।१)

अहं तु त्वां ब्रवीम्येतद् भक्तो ऽसीति हितेप्सया ॥ (६।२)

भक्तिमन्तो हि मे रक्ष्या इत्येतेनापि हेतुना । (७।१)

भक्तो ऽयं परया भक्त्या माम् इत्येव महाभुज । (७।२)

ममापि भक्तिर् उत्पन्ना स त्वं कुरु वचो मम ॥ (७।३)

अस्ति चात्र परं किंचिद् अध्यात्मं देवनिर्मितम् । (८।१)

अतश्च त्वां ब्रवीम्येतत् क्रियताम् अविशङ्कया ॥ (८।२)

देवगुह्यं त्वया ज्ञातुं न शक्यं पुरुषर्षभ । (९।१)

तस्मान् नाख्यामि ते गुह्यं काले वेत्स्यति तद् भवान् ॥ (९।२)

पुनर् उक्तं च वक्ष्यामि त्वं राधेय निबोध तत् । (१०।१)

मास्मै ते कुण्डले दद्या भिक्षवे वज्रपाणये ॥ (१०।२)

शोभसे कुण्डलाभ्यां हि रुचिराभ्यां महाद्युते । (११।१)

विशाखयोर्मध्यगतः शशीव विमलो दिवि ॥ (११।२)

कीर्तिश्च जीवतः साध्वी पुरुषस्येति विद्धि तत् । (१२।१)

प्रत्याख्येयस्त्वया तात कुण्डलार्थे पुरंदरः ॥ (१२।२)

शक्या बहुविधैर् वाक्यैः कुण्डलेप्सा त्वयानघ । (१३।१)

विहन्तुं देवराजस्य हेतुयुक्तैः पुनः पुनः ॥ (१३।२)

उपपत्त्युपपन्नार्थैर् माधुर्यकृतभूषणैः । (१४।१)

पुरंदरस्य कर्ण त्वं बुद्धिम् एताम् अपानुद ॥ (१४।२)

त्वं हि नित्यं नरव्याघ्र स्पर्धसे सव्यसाचिना । (१५।१)

सव्यसाची त्वया चैव युधि शूरः समेष्यति ॥ (१५।२)

न तु त्वाम् अर्जुनः शक्तः कुण्डलाभ्यां समन्वितम् । (१६।१)

विजेतुं युधि यद्यस्य स्वयम् इन्द्रः शरो भवेत् ॥ (१६।२)

तस्मान् न देये शक्राय त्वयैते कुण्डले शुभे । (१७।१)

संग्रामे यदि निर्जेतुं कर्ण कामयसे ऽर्जुनम् ॥ (१७।२)