भीष्म उवाच । (१।१)

तम् आगतम् अभिप्रेक्ष्य शिष्यं वाक्यम् अथाब्रवीत् । (१।२)

देवशर्मा महातेजा यत् तच्छृणु नराधिप ॥ (१।३)

देवशर्मोवाच । (२।१)

किं ते विपुल दृष्टं वै तस्मिन्न् अद्य महावने । (२।२)

ते त्वा जानन्ति निपुण आत्मा च रुचिर् एव च ॥ (२।३)

विपुल उवाच । (३।१)

ब्रह्मर्षे मिथुनं किं तत् के च ते पुरुषा विभो । (३।२)

ये मां जानन्ति तत्त्वेन तांश्च मे वक्तुम् अर्हसि ॥ (३।३)

देवशर्मोवाच । (४।१)

यद् वै तन्मिथुनं ब्रह्मन्न् अहोरात्रं हि विद्धि तत् । (४।२)

चक्रवत् परिवर्तेत तत् ते जानाति दुष्कृतम् ॥ (४।३)

ये च ते पुरुषा विप्र अक्षैर् दीव्यन्ति हृष्टवत् । (५।१)

ऋतूंस्तान् अभिजानीहि ते ते जानन्ति दुष्कृतम् ॥ (५।२)

न मां कश्चिद् विजानीत इति कृत्वा न विश्वसेत् । (६।१)

नरो रहसि पापात्मा पापकं कर्म वै द्विज ॥ (६।२)

कुर्वाणं हि नरं कर्म पापं रहसि सर्वदा । (७।१)

पश्यन्ति ऋतवश्चापि तथा दिननिशे ऽप्युत ॥ (७।२)

ते त्वां हर्षस्मितं दृष्ट्वा गुरोः कर्मानिवेदकम् । (८।१)

स्मारयन्तस्तथा प्राहुस्ते यथा श्रुतवान् भवान् ॥ (८।२)

अहोरात्रं विजानाति ऋतवश्चापि नित्यशः । (९।१)

पुरुषे पापकं कर्म शुभं वा शुभकर्मणः ॥ (९।२)

तत् त्वया मम यत् कर्म व्यभिचाराद् भयात्मकम् । (१०।१)

नाख्यातम् इति जानन्तस्ते त्वाम् आहुस्तथा द्विज ॥ (१०।२)

ते चैव हि भवेयुस्ते लोकाः पापकृतो यथा । (११।१)

कृत्वा नाचक्षतः कर्म मम यच्च त्वया कृतम् ॥ (११।२)

तथा शक्या च दुर्वृत्ता रक्षितुं प्रमदा द्विज । (१२।१)

न च त्वं कृतवान् किंचिद् आगः प्रीतो ऽस्मि तेन ते ॥ (१२।२)

यदि त्वहं त्वा दुर्वृत्तम् अद्राक्षं द्विजसत्तम । (१३।१)

शपेयं त्वाम् अहं क्रोधान्न मे ऽत्रास्ति विचारणा ॥ (१३।२)

सजन्ति पुरुषे नार्यः पुंसां सो ऽर्थश्च पुष्कलः । (१४।१)

अन्यथा रक्षतः शापो ऽभविष्यत् ते गतिश्च सा ॥ (१४।२)

रक्षिता सा त्वया पुत्र मम चापि निवेदिता । (१५।१)

अहं ते प्रीतिमांस्तात स्वस्ति स्वर्गं गमिष्यसि ॥ (१५।२)

भीष्म उवाच । (१६।१)

इत्युक्त्वा विपुलं प्रीतो देवशर्मा महान् ऋषिः । (१६।२)

मुमोद स्वर्गम् आस्थाय सहभार्यः सशिष्यकः ॥ (१६।३)

इदम् आख्यातवांश्चापि ममाख्यानं महामुनिः । (१७।१)

मार्कण्डेयः पुरा राजन् गङ्गाकूले कथान्तरे ॥ (१७।२)

तस्माद् ब्रवीमि पार्थ त्वा स्त्रियः सर्वाः सदैव च । (१८।१)

उभयं दृश्यते तासु सततं साध्वसाधु च ॥ (१८।२)

स्त्रियः साध्व्यो महाभागाः संमता लोकमातरः । (१९।१)

धारयन्ति महीं राजन्न् इमां सवनकाननाम् ॥ (१९।२)

असाध्व्यश्चापि दुर्वृत्ताः कुलघ्न्यः पापनिश्चयाः । (२०।१)

विज्ञेया लक्षणैर् दुष्टैः स्वगात्रसहजैर् नृप ॥ (२०।२)

एवम् एतासु रक्षा वै शक्या कर्तुं महात्मभिः । (२१।१)

अन्यथा राजशार्दूल न शक्या रक्षितुं स्त्रियः ॥ (२१।२)

एता हि मनुजव्याघ्र तीक्ष्णास्तीक्ष्णपराक्रमाः । (२२।१)

नासाम् अस्ति प्रियो नाम मैथुने संगमे नृभिः ॥ (२२।२)

एताः कृत्याश्च कार्याश्च कृताश्च भरतर्षभ । (२३।१)

न चैकस्मिन् रमन्त्येताः पुरुषे पाण्डुनन्दन ॥ (२३।२)

नासु स्नेहो नृभिः कार्यस्तथैवेर्ष्या जनेश्वर । (२४।१)

खेदम् आस्थाय भुञ्जीत धर्मम् आस्थाय चैव हि ॥ (२४।२)

विहन्येतान्यथा कुर्वन्नरः कौरवनन्दन । (२५।१)

सर्वथा राजशार्दूल युक्तिः सर्वत्र पूज्यते ॥ (२५।२)

तेनैकेन तु रक्षा वै विपुलेन कृता स्त्रियाः । (२६।१)

नान्यः शक्तो नृलोके ऽस्मिन् रक्षितुं नृप योषितः ॥ (२६।२)