मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

अथ कन्याप्रदाने स तम् एवार्थं विचिन्तयन् । (१।२)

समानिन्ये च तत् सर्वं भाण्डं वैवाहिकं नृपः ॥ (१।३)

ततो वृद्धान् द्विजान् सर्वान् ऋत्विजः सपुरोहितान् । (२।१)

समाहूय तिथौ पुण्ये प्रययौ सह कन्यया ॥ (२।२)

मेध्यारण्यं स गत्वा च द्युमत्सेनाश्रमं नृपः । (३।१)

पद्भ्याम् एव द्विजैः सार्धं राजर्षिं तम् उपागमत् ॥ (३।२)

तत्रापश्यन् महाभागं शालवृक्षम् उपाश्रितम् । (४।१)

कौश्यां बृस्यां समासीनं चक्षुर्हीनं नृपं तदा ॥ (४।२)

स राजा तस्य राजर्षेः कृत्वा पूजां यथार्हतः । (५।१)

वाचा सुनियतो भूत्वा चकारात्मनिवेदनम् ॥ (५।२)

तस्यार्घ्यम् आसनं चैव गां चावेद्य स धर्मवित् । (६।१)

किम् आगमनम् इत्येवं राजा राजानम् अब्रवीत् ॥ (६।२)

तस्य सर्वम् अभिप्रायम् इतिकर्तव्यतां च ताम् । (७।१)

सत्यवन्तं समुद्दिश्य सर्वम् एव न्यवेदयत् ॥ (७।२)

अश्वपतिर् उवाच । (८।१)

सावित्री नाम राजर्षे कन्येयं मम शोभना । (८।२)

तां स्वधर्मेण धर्मज्ञ स्नुषार्थे त्वं गृहाण मे ॥ (८।३)

द्युमत्सेन उवाच । (९।१)

च्युताः स्म राज्याद् वनवासम् आश्रिताश्चराम धर्मं नियतास् तपस्विनः । (९।२)

कथं त्वनर्हा वनवासम् आश्रमे सहिष्यते क्लेशम् इमं सुता तव ॥ (९।३)

अश्वपतिर् उवाच । (१०।१)

सुखं च दुःखं च भवाभवात्मकं यदा विजानाति सुताहम् एव च । (१०।२)

न मद्विधे युज्यति वाक्यम् ईदृशं विनिश्चयेनाभिगतो ऽस्मि ते नृप ॥ (१०।३)

आशां नार्हसि मे हन्तुं सौहृदाद् प्रणयेन च । (११।१)

अभितश्चागतं प्रेम्णा प्रत्याख्यातुं न मार्हसि ॥ (११।२)

अनुरूपो हि संयोगे त्वं ममाहं तवापि च । (१२।१)

स्नुषां प्रतीच्छ मे कन्यां भार्यां सत्यवतः सुताम् ॥ (१२।२)

द्युमत्सेन उवाच । (१३।१)

पूर्वम् एवाभिलषितः सम्बन्धो मे त्वया सह । (१३।२)

भ्रष्टराज्यस्त्वहम् इति तत एतद् विचारितम् ॥ (१३।३)

अभिप्रायस्त्वयं यो मे पूर्वम् एवाभिकाङ्क्षितः । (१४।१)

स निर्वर्ततु मे ऽद्यैव काङ्क्षितो ह्यसि मे ऽतिथिः ॥ (१४।२)

मार्कण्डेय उवाच । (१५।१)

ततः सर्वान् समानीय द्विजान् आश्रमवासिनः । (१५।२)

यथाविधि समुद्वाहं कारयामासतुर् नृपौ ॥ (१५।३)

दत्त्वा त्वश्वपतिः कन्यां यथार्हं च परिच्छदम् । (१६।१)

ययौ स्वम् एव भवनं युक्तः परमया मुदा ॥ (१६।२)

सत्यवान् अपि भार्यां तां लब्ध्वा सर्वगुणान्विताम् । (१७।१)

मुमुदे सा च तं लब्ध्वा भर्तारं मनसेप्सितम् ॥ (१७।२)

गते पितरि सर्वाणि संन्यस्याभरणानि सा । (१८।१)

जगृहे वल्कलान्येव वस्त्रं काषायम् एव च ॥ (१८।२)

परिचारैर्गुणैश्चैव प्रश्रयेण दमेन च । (१९।१)

सर्वकामक्रियाभिश्च सर्वेषां तुष्टिम् आवहत् ॥ (१९।२)

श्वश्रूं शरीरसत्कारैः सर्वैर् आच्छादनादिभिः । (२०।१)

श्वशुरं देवकार्यैश्च वाचः संयमनेन च ॥ (२०।२)

तथैव प्रियवादेन नैपुणेन शमेन च । (२१।१)

रहश्चैवोपचारेण भर्तारं पर्यतोषयत् ॥ (२१।२)

एवं तत्राश्रमे तेषां तदा निवसतां सताम् । (२२।१)

कालस् तपस्यतां कश्चिद् अतिचक्राम भारत ॥ (२२।२)

सावित्र्यास् तु शयानायास्तिष्ठन्त्याश्च दिवानिशम् । (२३।१)

नारदेन यद् उक्तं तद् वाक्यं मनसि वर्तते ॥ (२३।२)