वैशंपायन उवाच । (१।१)

अथ दुर्योधनः कर्णो दुःशासनविविंशती । (१।२)

द्रोणश्च सह पुत्रेण कृपश्चातिरथो रणे ॥ (१।३)

पुनर् ईयुः सुसंरब्धा धनंजयजिघांसया । (२।१)

विस्फारयन्तश्चापानि बलवन्ति दृढानि च ॥ (२।२)

तान् प्रकीर्णपताकेन रथेनादित्यवर्चसा । (३।१)

प्रत्युद्ययौ महाराज समस्तान् वानरध्वजः ॥ (३।२)

ततः कृपश्च कर्णश्च द्रोणश्च रथिनां वरः । (४।१)

तं महास्त्रैर् महावीर्यं परिवार्य धनंजयम् ॥ (४।२)

शरौघान् सम्यग् अस्यन्तो जीमूता इव वार्षिकाः । (५।१)

ववर्षुः शरवर्षाणि प्रपतन्तं किरीटिनम् ॥ (५।२)

इषुभिर् बहुभिस्तूर्णं समरे लोमवाहिभिः । (६।१)

अदूरात् पर्यवस्थाय पूरयामासुर् आदृताः ॥ (६।२)

तथावकीर्णस्य हि तैर् दिव्यैर् अस्त्रैः समन्ततः । (७।१)

न तस्य द्व्यङ्गुलम् अपि विवृतं समदृश्यत ॥ (७।२)

ततः प्रहस्य बीभत्सुर् दिव्यम् ऐन्द्रं महारथः । (८।१)

अस्त्रम् आदित्यसंकाशं गाण्डीवे समयोजयत् ॥ (८।२)

स रश्मिभिर् इवादित्यः प्रतपन् समरे बली । (९।१)

किरीटमाली कौन्तेयः सर्वान् प्राच्छादयत् कुरून् ॥ (९।२)

यथा बलाहके विद्युत् पावको वा शिलोच्चये । (१०।१)

तथा गाण्डीवम् अभवद् इन्द्रायुधम् इवाततम् ॥ (१०।२)

यथा वर्षति पर्जन्ये विद्युद् विभ्राजते दिवि । (११।१)

तथा दश दिशः सर्वाः पतद् गाण्डीवम् आवृणोत् ॥ (११।२)

त्रस्ताश्च रथिनः सर्वे बभूवुस्तत्र सर्वशः । (१२।१)

सर्वे शान्तिपरा भूत्वा स्वचित्तानि न लेभिरे । (१२।२)

संग्रामविमुखाः सर्वे योधास्ते हतचेतसः ॥ (१२।३)

एवं सर्वाणि सैन्यानि भग्नानि भरतर्षभ । (१३।१)

प्राद्रवन्त दिशः सर्वा निराशानि स्वजीविते ॥ (१३।२)