विदुर उवाच । (१।१)

द्यूतं मूलं कलहस्यानुपाति मिथोभेदाय महते वा रणाय । (१।२)

यद् आस्थितो ऽयं धृतराष्ट्रस्य पुत्रो दुर्योधनः सृजते वैरम् उग्रम् ॥ (१।३)

प्रातिपीयाः शांतनवा भैमसेनाः सबाह्लिकाः । (२।१)

दुर्योधनापराधेन कृच्छ्रं प्राप्स्यन्ति सर्वशः ॥ (२।२)

दुर्योधनो मदेनैव क्षेमं राष्ट्राद् अपोहति । (३।१)

विषाणं गौर् इव मदात् स्वयम् आरुजते बलात् ॥ (३।२)

यश्चित्तम् अन्वेति परस्य राजन् वीरः कविः स्वाम् अतिपत्य दृष्टिम् । (४।१)

नावं समुद्र इव बालनेत्राम् आरुह्य घोरे व्यसने निमज्जेत् ॥ (४।२)

दुर्योधनो ग्लहते पाण्डवेन प्रियायसे त्वं जयतीति तच्च । (५।१)

अतिनर्माज्जायते संप्रहारो यतो विनाशः समुपैति पुंसाम् ॥ (५।२)

आकर्षस्ते ऽवाक्फलः कुप्रणीतो हृदि प्रौढो मन्त्रपदः समाधिः । (६।१)

युधिष्ठिरेण सफलः संस्तवो ऽस्तु साम्नः सुरिक्तो ऽरिमतेः सुधन्वा ॥ (६।२)

प्रातिपीयाः शांतनवाश्च राजन् काव्यां वाचं शृणुत मात्यगाद् वः । (७।१)

वैश्वानरं प्रज्वलितं सुघोरम् अयुद्धेन प्रशमयतोत्पतन्तम् ॥ (७।२)

यदा मन्युं पाण्डवो ऽजातशत्रुर् न संयच्छेद् अक्षमयाभिभूतः । (८।१)

वृकोदरः सव्यसाची यमौ च को ऽत्र द्वीपः स्यात् तुमुले वस्तदानीम् ॥ (८।२)

महाराज प्रभवस्त्वं धनानां पुरा द्यूतान्मनसा यावद् इच्छेः । (९।१)

बहु वित्तं पाण्डवांश्चेज्जयेस्त्वं किं तेन स्याद् वसु विन्देह पार्थान् ॥ (९।२)

जानीमहे देवितं सौबलस्य वेद द्यूते निकृतिं पार्वतीयः । (१०।१)

यतः प्राप्तः शकुनिस्तत्र यातु मायायोधी भारत पार्वतीयः ॥ (१०।२)