सूत उवाच । (१।१)

एतस्मिन्न् एव काले तु भगिन्यौ ते तपोधन । (१।२)

अपश्यतां समायान्तम् उच्चैःश्रवसम् अन्तिकात् ॥ (१।३)

यं तं देवगणाः सर्वे हृष्टरूपा अपूजयन् । (२।१)

मथ्यमाने ऽमृते जातम् अश्वरत्नम् अनुत्तमम् ॥ (२।२)

महौघबलम् अश्वानाम् उत्तमं जवतां वरम् । (३।१)

श्रीमन्तम् अजरं दिव्यं सर्वलक्षणलक्षितम् ॥ (३।२)

शौनक उवाच । (४।१)

कथं तद् अमृतं देवैर् मथितं क्व च शंस मे । (४।२)

कारणं चाथ मथने किं जातम् अमृतात् परम् । (४।३)

यत्र जज्ञे महावीर्यः सो ऽश्वराजो महाद्युतिः ॥ (४।४)

सूत उवाच । (५।१)

ज्वलन्तम् अचलं मेरुं तेजोराशिम् अनुत्तमम् । (५।२)

पूर्वं सुरगणाः सर्वे तथा दैत्याश्च सर्वशः । (५।३)

क्षुज्जराभ्यां समाक्रान्ता ब्रह्माणम् उपतस्थिरे । (५।४)

आक्षिपन्तं प्रभां भानोः स्वशृङ्गैः काञ्चनोज्ज्वलैः ॥ (५।५)

काञ्चनाभरणं चित्रं देवगन्धर्वसेवितम् । (६।१)

अप्रमेयम् अनाधृष्यम् अधर्मबहुलैर् जनैः ॥ (६।२)

व्यालैर् आचरितं घोरैर् दिव्यौषधिविदीपितम् । (७।१)

नाकम् आवृत्य तिष्ठन्तम् उच्छ्रयेण महागिरिम् ॥ (७।२)

अगम्यं मनसाप्यन्यैर् नदीवृक्षसमन्वितम् । (८।१)

नानापतगसंघैश्च नादितं सुमनोहरैः ॥ (८।२)

तस्य पृष्ठम् उपारुह्य बहुरत्नाचितं शुभम् । (९।१)

अनन्तकल्पम् उद्विद्धं सुराः सर्वे महौजसः ॥ (९।२)

ते मन्त्रयितुम् आरब्धास्तत्रासीना दिवौकसः । (१०।१)

अमृतार्थे समागम्य तपोनियमसंस्थिताः ॥ (१०।२)

तत्र नारायणो देवो ब्रह्माणम् इदम् अब्रवीत् । (११।१)

चिन्तयत्सु सुरेष्वेवं मन्त्रयत्सु च सर्वशः ॥ (११।२)

देवैर् असुरसंघैश्च मथ्यतां कलशोदधिः । (१२।१)

भविष्यत्यमृतं तत्र मथ्यमाने महोदधौ ॥ (१२।२)

सर्वौषधीः समावाप्य सर्वरत्नानि चैव हि । (१३।१)

मन्थध्वम् उदधिं देवा वेत्स्यध्वम् अमृतं ततः ॥ (१३।२)