वैशंपायन उवाच । (१।१)

विदुरेणैवम् उक्तस्तु धृतराष्ट्रो जनाधिपः । (१।२)

प्रीतिमान् अभवद् राजा राज्ञो जिष्णोश्च कर्मणा ॥ (१।३)

ततो ऽभिरूपान् भीष्माय ब्राह्मणान् ऋषिसत्तमान् । (२।१)

पुत्रार्थे सुहृदां चैव स समीक्ष्य सहस्रशः ॥ (२।२)

कारयित्वान्नपानानि यानान्याच्छादनानि च । (३।१)

सुवर्णमणिरत्नानि दासीदासपरिच्छदान् ॥ (३।२)

कम्बलाजिनरत्नानि ग्रामान् क्षेत्रान् अजाविकम् । (४।१)

अलंकारान् गजान् अश्वान् कन्याश्चैव वरस्त्रियः । (४।२)

आदिश्यादिश्य विप्रेभ्यो ददौ स नृपसत्तमः ॥ (४।३)

द्रोणं संकीर्त्य भीष्मं च सोमदत्तं च बाह्लिकम् । (५।१)

दुर्योधनं च राजानं पुत्रांश्चैव पृथक् पृथक् । (५।२)

जयद्रथपुरोगांश्च सुहृदश्चैव सर्वशः ॥ (५।३)

स श्राद्धयज्ञो ववृधे बहुगोधनदक्षिणः । (६।१)

अनेकधनरत्नौघो युधिष्ठिरमते तदा ॥ (६।२)

अनिशं यत्र पुरुषा गणका लेखकास्तथा । (७।१)

युधिष्ठिरस्य वचनात् तद् आपृच्छन्ति तं नृपम् ॥ (७।२)

आज्ञापय किम् एतेभ्यः प्रदेयं दीयताम् इति । (८।१)

तद् उपस्थितम् एवात्र वचनान्ते प्रदृश्यते ॥ (८।२)

शते देये दशशतं सहस्रे चायुतं तथा । (९।१)

दीयते वचनाद् राज्ञः कुन्तीपुत्रस्य धीमतः ॥ (९।२)

एवं स वसुधाराभिर् वर्षमाणो नृपाम्बुदः । (१०।१)

तर्पयामास विप्रांस्तान् वर्षन् भूमिम् इवाम्बुदः ॥ (१०।२)

ततो ऽनन्तरम् एवात्र सर्ववर्णान्महीपतिः । (११।१)

अन्नपानरसौघेन प्लावयामास पार्थिवः ॥ (११।२)

सवस्त्रफेनरत्नौघो मृदङ्गनिनदस्वनः । (१२।१)

गवाश्वमकरावर्तो नारीरत्नमहाकरः ॥ (१२।२)

ग्रामाग्रहारकुल्याढ्यो मणिहेमजलार्णवः । (१३।१)

जगत् संप्लावयामास धृतराष्ट्रदयाम्बुधिः ॥ (१३।२)

एवं स पुत्रपौत्राणां पितॄणाम् आत्मनस्तथा । (१४।१)

गान्धार्याश्च महाराज प्रददावौर्ध्वदेहिकम् ॥ (१४।२)

परिश्रान्तो यदासीत् स ददद् दानान्यनेकशः । (१५।१)

ततो निर्वर्तयामास दानयज्ञं कुरूद्वहः ॥ (१५।२)

एवं स राजा कौरव्यश्चक्रे दानमहोत्सवम् । (१६।१)

नटनर्तकलास्याढ्यं बह्वन्नरसदक्षिणम् ॥ (१६।२)

दशाहम् एवं दानानि दत्त्वा राजाम्बिकासुतः । (१७।१)

बभूव पुत्रपौत्राणाम् अनृणो भरतर्षभ ॥ (१७।२)