अर्जुन उवाच । (१।१)

ततो ऽहं स्तूयमानस्तु तत्र तत्र महर्षिभिः । (१।२)

अपश्यम् उदधिं भीमम् अपाम्पतिम् अथाव्ययम् ॥ (१।३)

फेनवत्यः प्रकीर्णाश् च संहताश् च समुच्छ्रिताः । (२।१)

ऊर्मयश्चात्र दृश्यन्ते चलन्त इव पर्वताः । (२।२)

नावः सहस्रशस् तत्र रत्नपूर्णाः समन्ततः ॥ (२।३)

तिमिङ्गिलाः कच्छपाश् च तथा तिमितिमिंगिलाः । (३।१)

मकराश्चात्र दृश्यन्ते जले मग्ना इवाद्रयः ॥ (३।२)

शङ्खानां च सहस्राणि मग्नान्य् अप्सु समन्ततः । (४।१)

दृश्यन्ते स्म यथा रात्रौ तारास् तन्वभ्रसंवृताः ॥ (४।२)

तथा सहस्रशस् तत्र रत्नसंघाः प्लवन्त्युत । (५।१)

वायुश् च घूर्णते भीमस् तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (५।२)

तम् अतीत्य महावेगं सर्वाम्भोनिधिम् उत्तमम् । (६।१)

अपश्यं दानवाकीर्णं तद् दैत्यपुरम् अन्तिकात् ॥ (६।२)

तत्रैव मातलिस् तूर्णं निपत्य पृथिवीतले । (७।१)

नादयन् रथघोषेण तत् पुरं समुपाद्रवत् ॥ (७।२)

रथघोषं तु तं श्रुत्वा स्तनयित्नोर् इवाम्बरे । (८।१)

मन्वाना देवराजं मां संविग्ना दानवाभवन् ॥ (८।२)

सर्वे संभ्रान्तमनसः शरचापधराः स्थिताः । (९।१)

तथा शूलासिपरशुगदामुसलपाणयः ॥ (९।२)

ततो द्वाराणि पिदधुर् दानवास् त्रस्तचेतसः । (१०।१)

संविधाय पुरे रक्षां न स्म कश्चन दृश्यते ॥ (१०।२)

ततः शङ्खम् उपादाय देवदत्तं महास्वनम् । (११।१)

पुरम् आसुरम् आश्लिष्य प्राधमं तं शनैर् अहम् ॥ (११।२)

स तु शब्दो दिवं स्तब्ध्वा प्रतिशब्दम् अजीजनत् । (१२।१)

वित्रेसुश्च निलिल्युश्च भूतानि सुमहान्त्यपि ॥ (१२।२)

ततो निवातकवचाः सर्व एव समन्ततः । (१३।१)

दंशिता विविधैस् त्राणैर् विविधायुधपाणयः ॥ (१३।२)

आयसैश् च महाशूलैर् गदाभिर् मुसलैर् अपि । (१४।१)

पट्टिशैः करवालैश् च रथचक्रैश् च भारत ॥ (१४।२)

शतघ्नीभिर् भुशुण्डीभिः खड्गैश् चित्रैः स्वलंकृतैः । (१५।१)

प्रगृहीतैर् दितेः पुत्राः प्रादुरासन् सहस्रशः ॥ (१५।२)

ततो विचार्य बहुधा रथमार्गेषु तान् हयान् । (१६।१)

प्राचोदयत् समे देशे मातलिर् भरतर्षभ ॥ (१६।२)

तेन तेषां प्रणुन्नानाम् आशुत्वाच्छीघ्रगामिनाम् । (१७।१)

नान्वपश्यं तदा किंचित् तन् मे ऽद्भुतम् इवाभवत् ॥ (१७।२)

ततस् ते दानवास् तत्र योधव्रातान्यनेकशः । (१८।१)

विकृतस्वररूपाणि भृशं सर्वाण्यचोदयन् ॥ (१८।२)

तेन शब्देन महता समुद्रे पर्वतोपमाः । (१९।१)

आप्लवन्त गतैः सत्त्वैर् मत्स्याः शतसहस्रशः ॥ (१९।२)

ततो वेगेन महता दानवा माम् उपाद्रवन् । (२०।१)

विमुञ्चन्तः शितान् बाणाञ् शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (२०।२)

स सम्प्रहारस् तुमुलस् तेषां मम च भारत । (२१।१)

अवर्तत महाघोरो निवातकवचान्तकः ॥ (२१।२)

ततो देवर्षयश् चैव दानवर्षिगणाश्च ये । (२२।१)

ब्रह्मर्षयश्च सिद्धाश्च समाजग्मुर् महामृधे ॥ (२२।२)

ते वै माम् अनुरूपाभिर् मधुराभिर् जयैषिणः । (२३।१)

अस्तुवन् मुनयो वाग्भिर् यथेन्द्रं तारकामये ॥ (२३।२)