जनमेजय उवाच । (१।१)

प्रभासतीर्थं सम्प्राप्य वृष्णयः पाण्डवास् तथा । (१।२)

किम् अकुर्वन् कथाश् चैषां कास् तत्रासंस् तपोधन ॥ (१।३)

ते हि सर्वे महात्मानः सर्वशास्त्रविशारदाः । (२।१)

वृष्णयः पाण्डवाश् चैव सुहृदश् च परस्परम् ॥ (२।२)

वैशम्पायन उवाच । (३।१)

प्रभासतीर्थं सम्प्राप्य पुण्यं तीर्थं महोदधेः । (३।२)

वृष्णयः पाण्डवान् वीरान् परिवार्योपतस्थिरे ॥ (३।३)

ततो गोक्षीरकुन्देन्दुमृणालरजतप्रभः । (४।१)

वनमाली हली रामो बभाषे पुष्करेक्षणम् ॥ (४।२)

न कृष्ण धर्मश् चरितो भवाय जन्तोर् अधर्मश् च पराभवाय । (५।१)

युधिष्ठिरो यत्र जटी महात्मा वनाश्रयः क्लिश्यति चीरवासाः ॥ (५।२)

दुर्योधनश्चापि महीं प्रशास्ति न चास्य भूमिर् विवरं ददाति । (६।१)

धर्माद् अधर्मश् चरितो गरीयान् इतीव मन्येत नरो ऽल्पबुद्धिः ॥ (६।२)

दुर्योधने चापि विवर्धमाने युधिष्ठिरे चासुख आत्तराज्ये । (७।१)

किं न्वद्य कर्तव्यम् इति प्रजाभिः शङ्का मिथः संजनिता नराणाम् ॥ (७।२)

अयं हि धर्मप्रभवो नरेन्द्रो धर्मे रतः सत्यधृतिः प्रदाता । (८।१)

चलेद्धि राज्याच्च सुखाच्च पार्थो धर्माद् अपेतश् च कथं विवर्धेत् ॥ (८।२)

कथं नु भीष्मश् च कृपश् च विप्रो द्रोणश् च राजा च कुलस्य वृद्धः । (९।१)

प्रव्राज्य पार्थान् सुखम् आप्नुवन्ति धिक् पापबुद्धीन् भरतप्रधानान् ॥ (९।२)

किं नाम वक्ष्यत्यवनिप्रधानः पितॄन् समागम्य परत्र पापः । (१०।१)

पुत्रेषु सम्यक् चरितं मयेति पुत्रान् अपापान् अवरोप्य राज्यात् ॥ (१०।२)

नासौ धिया संप्रतिपश्यति स्म किं नाम कृत्वाहम् अचक्षुर् एवम् । (११।१)

जातः पृथिव्याम् इति पार्थिवेषु प्रव्राज्य कौन्तेयम् अथापि राज्यात् ॥ (११।२)

नूनं समृद्धान् पितृलोकभूमौ चामीकराभान् क्षितिजान् प्रफुल्लान् । (१२।१)

विचित्रवीर्यस्य सुतः सपुत्रः कृत्वा नृशंसं बत पश्यति स्म ॥ (१२।२)

व्यूढोत्तरांसान् पृथुलोहिताक्षान् नेमान् स्म पृच्छन् स शृणोति नूनम् । (१३।१)

प्रस्थापयद् यत् स वनं ह्यशङ्को युधिष्ठिरं सानुजम् आत्तशस्त्रम् ॥ (१३।२)

यो ऽयं परेषां पृतनां समृद्धां निरायुधो दीर्घभुजो निहन्यात् । (१४।१)

श्रुत्वैव शब्दं हि वृकोदरस्य मुञ्चन्ति सैन्यानि शकृत्समूत्रम् ॥ (१४।२)

स क्षुत्पिपासाध्वकृशस् तरस्वी समेत्य नानायुधबाणपाणिः । (१५।१)

वने स्मरन् वासम् इमं सुघोरं शेषं न कुर्याद् इति निश्चितं मे ॥ (१५।२)

न ह्यस्य वीर्येण बलेन कश्चित् समः पृथिव्यां भविता नरेषु । (१६।१)

शीतोष्णवातातपकर्शिताङ्गो न शेषम् आजावसुहृत्सु कुर्यात् ॥ (१६।२)

प्राच्यां नृपान् एकरथेन जित्वा वृकोदरः सानुचरान् रणेषु । (१७।१)

स्वस्त्यागमद् यो ऽतिरथस् तरस्वी सो ऽयं वने क्लिश्यति चीरवासाः ॥ (१७।२)

यो दन्तकूरे व्यजयन्नृदेवान् समागतान् दाक्षिणात्यान् महीपान् । (१८।१)

तं पश्यतेमं सहदेवम् अद्य तपस्विनं तापसवेषरूपम् ॥ (१८।२)

यः पार्थिवान् एकरथेन वीरो दिशं प्रतीचीं प्रति युद्धशौण्डः । (१९।१)

सो ऽयं वने मूलफलेन जीवञ्जटी चरत्यद्य मलाचिताङ्गः ॥ (१९।२)

सत्त्रे समृद्धे ऽतिरथस्य राज्ञो वेदीतलाद् उत्पतिता सुता या । (२०।१)

सेयं वने वासम् इमं सुदुःखं कथं सहत्यद्य सती सुखार्हा ॥ (२०।२)

त्रिवर्गमुख्यस्य समीरणस्य देवेश्वरस्याप्यथ वाश्विनोश् च । (२१।१)

एषां सुराणां तनयाः कथं नु वने चरन्त्यल्पसुखाः सुखार्हाः ॥ (२१।२)

जिते हि धर्मस्य सुते सभार्ये सभ्रातृके सानुचरे निरस्ते । (२२।१)

दुर्योधने चापि विवर्धमाने कथं न सीदत्यवनिः सशैला ॥ (२२।२)