संजय उवाच । (१।१)

राजन् कुरूणां प्रवरैर् बलैर् भीमम् अभिद्रुतम् । (१।२)

मज्जन्तम् इव कौन्तेयम् उज्जिहीर्षुर् धनंजयः ॥ (१।३)

विमृद्य सूतपुत्रस्य सेनां भारत सायकैः । (२।१)

प्राहिणोन् मृत्युलोकाय परवीरान् धनंजयः ॥ (२।२)

ततो ऽस्याम्बरम् आवृत्य शरजालानि भागशः । (३।१)

अदृश्यन्त तथान्ये च निघ्नन्तस् तव वाहिनीम् ॥ (३।२)

स पक्षिसंघाचरितम् आकाशं पूरयञ् शरैः । (४।१)

धनंजयो महाराज कुरूणाम् अन्तको ऽभवत् ॥ (४।२)

ततो भल्लैः क्षुरप्रैश् च नाराचैर् निर्मलैर् अपि । (५।१)

गात्राणि प्राक्षिणोत् पार्थः शिरांसि च चकर्त ह ॥ (५।२)

छिन्नगात्रैर् विकवचैर् विशिरस्कैः समन्ततः । (६।१)

पतितैश् च पतद्भिश् च योधैर् आसीत् समावृतम् ॥ (६।२)

धनंजयशराभ्यस्तैः स्यन्दनाश्वनरद्विपैः । (७।१)

रणभूमिर् अभूद् राजन् महावैतरणी यथा ॥ (७।२)

ईषाचक्राक्षभङ्गैश् च व्यश्वैः साश्वैश् च युध्यताम् । (८।१)

ससूतैर् हतसूतैश् च रथैः स्तीर्णाभवन् मही ॥ (८।२)

सुवर्णवर्मसंनाहैर् योधैः कनकभूषणैः । (९।१)

आस्थिताः कृतवर्माणो भद्रा नित्यमदा द्विपाः । (९।२)

क्रुद्धाः क्रुद्धैर् महामात्रैः प्रेषितार्जुनम् अभ्ययुः ॥ (९।३)

चतुःशताः शरवर्षैर् हताः पेतुः किरीटिना । (१०।१)

पर्यस्तानीव शृङ्गाणि ससत्त्वानि महागिरेः ॥ (१०।२)

धनंजयशराभ्यस्तैः स्तीर्णा भूर् वरवारणैः । (११।१)

अभिपेदे ऽर्जुनरथो घनान् भिन्दन्न् इवांशुमान् ॥ (११।२)

हतैर् गजमनुष्याश्वैर् भग्नैश् च बहुधा रथैः । (१२।१)

विशस्त्रपत्रकवचैर् युद्धशौण्डैर् गतासुभिः । (१२।२)

अपविद्धायुधैर् मार्गः स्तीर्णो ऽभूत् फल्गुनेन वै ॥ (१२।३)

व्यस्फूर्जयच् च गाण्डीवं सुमहद् भैरवस्वनम् । (१३।१)

घोरो वज्रविनिष्पेषः स्तनयित्नोर् इवाम्बरे ॥ (१३।२)

ततः प्रादीर्यत चमूर् धनंजयशराहता । (१४।१)

महावातसमाविद्धा महानौर् इव सागरे ॥ (१४।२)

नानारूपाः प्रहरणाः शरा गाण्डीवचोदिताः । (१५।१)

अलातोल्काशनिप्रख्यास् तव सैन्यं विनिर्दहन् ॥ (१५।२)

महागिरौ वेणुवनं निशि प्रज्वलितं यथा । (१६।१)

तथा तव महत् सैन्यं प्रास्फुरच्छरपीडितम् ॥ (१६।२)

सम्पिष्टदग्धविध्वस्तं तव सैन्यं किरीटिना । (१७।१)

हतं प्रविहतं बाणैः सर्वतः प्रद्रुतं दिशः ॥ (१७।२)

महावने मृगगणा दावाग्निग्रसिता यथा । (१८।१)

कुरवः पर्यवर्तन्त निर्दग्धाः सव्यसाचिना ॥ (१८।२)

उत्सृज्य हि महाबाहुं भीमसेनं तदा रणे । (१९।१)

बलं कुरूणाम् उद्विग्नं सर्वम् आसीत् पराङ्मुखम् ॥ (१९।२)

ततः कुरुषु भग्नेषु बीभत्सुर् अपराजितः । (२०।१)

भीमसेनं समासाद्य मुहूर्तं सो ऽभ्यवर्तत ॥ (२०।२)

समागम्य स भीमेन मन्त्रयित्वा च फल्गुनः । (२१।१)

विशल्यम् अरुजं चास्मै कथयित्वा युधिष्ठिरम् ॥ (२१।२)

भीमसेनाभ्यनुज्ञातस् ततः प्रायाद् धनंजयः । (२२।१)

नादयन् रथघोषेण पृथिवीं द्यां च भारत ॥ (२२।२)

ततः परिवृतो भीमैर् दशभिः शत्रुपुंगवैः । (२३।१)

दुःशासनाद् अवरजैस् तव पुत्रैर् धनंजयः ॥ (२३।२)

ते तम् अभ्यर्दयन् बाणैर् उल्काभिर् इव कुञ्जरम् । (२४।१)

आततेष्व् असनाः क्रूरा नृत्यन्त इव भारत ॥ (२४।२)

अपसव्यांस् तु तांश् चक्रे रथेन मधुसूदनः । (२५।१)

ततस् ते प्राद्रवञ् शूराः पराङ्मुखरथे ऽर्जुने ॥ (२५।२)

तेषाम् आपततां केतून् रथांश् चापानि सायकान् । (२६।१)

नाराचैर् अर्धचन्द्रैश् च क्षिप्रं पार्थो न्यपातयत् ॥ (२६।२)

अथान्यैर् दशभिर् भल्लैः शिरांस्य् एषां न्यपातयत् । (२७।१)

रोषसंरक्तनेत्राणि संदष्टौष्ठानि भूतले । (२७।२)

तानि वक्त्राणि विबभुर् व्योम्नि तारागणा इव ॥ (२७।३)

तांस् तु भल्लैर् महावेगैर् दशभिर् दश कौरवान् । (२८।१)

रुक्माङ्गदान् रुक्मपुङ्खैर् विद्ध्वा प्रायाद् अमित्रहा ॥ (२८।२)