दानवा ऊचुः । (१।१)

भोः सुयोधन राजेन्द्र भरतानां कुलोद्वह । (१।२)

शूरैः परिवृतो नित्यं तथैव च महात्मभिः ॥ (१।३)

अकार्षीः साहसम् इदं कस्मात् प्रायोपवेशनम् । (२।१)

आत्मत्यागी ह्यवाग् याति वाच्यतां चायशस्करीम् ॥ (२।२)

न हि कार्यविरुद्धेषु बह्वपायेषु कर्मसु । (३।१)

मूलघातिषु सज्जन्ते बुद्धिमन्तो भवद्विधाः ॥ (३।२)

नियच्छैतां मतिं राजन् धर्मार्थसुखनाशिनीम् । (४।१)

यशःप्रतापधैर्यघ्नीं शत्रूणां हर्षवर्धनीम् ॥ (४।२)

श्रूयतां च प्रभो तत्त्वं दिव्यतां चात्मनो नृप । (५।१)

निर्माणं च शरीरस्य ततो धैर्यम् अवाप्नुहि ॥ (५।२)

पुरा त्वं तपसास्माभिर् लब्धो देवान् महेश्वरात् । (६।१)

पूर्वकायश् च सर्वस् ते निर्मितो वज्रसंचयैः ॥ (६।२)

अस्त्रैर् अभेद्यः शस्त्रैश् चाप्यधःकायश् च ते ऽनघ । (७।१)

कृतः पुष्पमयो देव्या रूपतः स्त्रीमनोहरः ॥ (७।२)

एवम् ईश्वरसंयुक्तस् तव देहो नृपोत्तम । (८।१)

देव्या च राजशार्दूल दिव्यस् त्वं हि न मानुषः ॥ (८।२)

क्षत्रियाश् च महावीर्या भगदत्तपुरोगमाः । (९।१)

दिव्यास्त्रविदुषः शूराः क्षपयिष्यन्ति ते रिपून् ॥ (९।२)

तद् अलं ते विषादेन भयं तव न विद्यते । (१०।१)

साह्यार्थं च हि ते वीराः सम्भूता भुवि दानवाः ॥ (१०।२)

भीष्मद्रोणकृपादींश् च प्रवेक्ष्यन्त्यपरे ऽसुराः । (११।१)

यैर् आविष्टा घृणां त्यक्त्वा योत्स्यन्ते तव वैरिभिः ॥ (११।२)

नैव पुत्रान् न च भ्रातॄन् न पितॄन् न च बान्धवान् । (१२।१)

नैव शिष्यान् न च ज्ञातीन् न बालान् स्थविरान् न च ॥ (१२।२)

युधि सम्प्रहरिष्यन्तो मोक्ष्यन्ति कुरुसत्तम । (१३।१)

निःस्नेहा दानवाविष्टाः समाक्रान्ते ऽन्तरात्मनि ॥ (१३।२)

प्रहरिष्यन्ति बन्धुभ्यः स्नेहम् उत्सृज्य दूरतः । (१४।१)

हृष्टाः पुरुषशार्दूलाः कलुषीकृतमानसाः । (१४।२)

अविज्ञानविमूढाश् च दैवाच्च विधिनिर्मितात् ॥ (१४।३)

व्याभाषमाणाश् चान्योन्यं न मे जीवन् विमोक्ष्यसे । (१५।१)

सर्वशस्त्रास्त्रमोक्षेण पौरुषे समवस्थिताः । (१५।२)

श्लाघमानाः कुरुश्रेष्ठ करिष्यन्ति जनक्षयम् ॥ (१५।३)

ते ऽपि शक्त्या महात्मानः प्रतियोत्स्यन्ति पाण्डवाः । (१६।१)

वधं चैषां करिष्यन्ति दैवयुक्ता महाबलाः ॥ (१६।२)

दैत्यरक्षोगणाश् चापि सम्भूताः क्षत्रयोनिषु । (१७।१)

योत्स्यन्ति युधि विक्रम्य शत्रुभिस् तव पार्थिव । (१७।२)

गदाभिर् मुसलैः खड्गैः शस्त्रैर् उच्चावचैस् तथा ॥ (१७।३)

यच्च ते ऽन्तर्गतं वीर भयम् अर्जुनसम्भवम् । (१८।१)

तत्रापि विहितो ऽस्माभिर् वधोपायो ऽर्जुनस्य वै ॥ (१८।२)

हतस्य नरकस्यात्मा कर्णमूर्तिम् उपाश्रितः । (१९।१)

तद् वैरं संस्मरन् वीर योत्स्यते केशवार्जुनौ ॥ (१९।२)

स ते विक्रमशौण्डीरो रणे पार्थं विजेष्यति । (२०।१)

कर्णः प्रहरतां श्रेष्ठः सर्वांश्चारीन् महारथः ॥ (२०।२)

ज्ञात्वैतच्छद्मना वज्री रक्षार्थं सव्यसाचिनः । (२१।१)

कुण्डले कवचं चैव कर्णस्यापहरिष्यति ॥ (२१।२)

तस्माद् अस्माभिर् अप्यत्र दैत्याः शतसहस्रशः । (२२।१)

नियुक्ता राक्षसाश् चैव ये ते संशप्तका इति । (२२।२)

प्रख्यातास् ते ऽर्जुनं वीरं निहनिष्यन्ति मा शुचः ॥ (२२।३)

असपत्ना त्वया हीयं भोक्तव्या वसुधा नृप । (२३।१)

मा विषादं नयस्वास्मान् नैतत् त्वय्युपपद्यते । (२३।२)

विनष्टे त्वयि चास्माकं पक्षो हीयेत कौरव ॥ (२३।३)

गच्छ वीर न ते बुद्धिर् अन्या कार्या कथंचन । (२४।१)

त्वम् अस्माकं गतिर् नित्यं देवतानां च पाण्डवाः ॥ (२४।२)

वैशम्पायन उवाच । (२५।१)

एवम् उक्त्वा परिष्वज्य दैत्यास् तं राजकुञ्जरम् । (२५।२)

समाश्वास्य च दुर्धर्षं पुत्रवद् दानवर्षभाः ॥ (२५।३)

स्थिरां कृत्वा बुद्धिम् अस्य प्रियाण्युक्त्वा च भारत । (२६।१)

गम्यताम् इत्यनुज्ञाय जयम् आप्नुहि चेत्यथ ॥ (२६।२)

तैर् विसृष्टं महाबाहुं कृत्या सैवानयत् पुनः । (२७।१)

तम् एव देशं यत्रासौ तदा प्रायम् उपाविशत् ॥ (२७।२)

प्रतिनिक्षिप्य तं वीरं कृत्या समभिपूज्य च । (२८।१)

अनुज्ञाता च राज्ञा सा तत्रैवान्तरधीयत ॥ (२८।२)

गतायाम् अथ तस्यां तु राजा दुर्योधनस् तदा । (२९।१)

स्वप्नभूतम् इदं सर्वम् अचिन्तयत भारत । (२९।२)

विजेष्यामि रणे पाण्डून् इति तस्याभवन् मतिः ॥ (२९।३)

कर्णं संशप्तकांश् चैव पार्थस्यामित्रघातिनः । (३०।१)

अमन्यत वधे युक्तान् समर्थांश्च सुयोधनः ॥ (३०।२)

एवम् आशा दृढा तस्य धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः । (३१।१)

विनिर्जये पाण्डवानाम् अभवद् भरतर्षभ ॥ (३१।२)

कर्णो ऽप्याविष्टचित्तात्मा नरकस्यान्तरात्मना । (३२।१)

अर्जुनस्य वधे क्रूराम् अकरोत् स मतिं तदा ॥ (३२।२)

संशप्तकाश् च ते वीरा राक्षसाविष्टचेतसः । (३३।१)

रजस्तमोभ्याम् आक्रान्ताः फल्गुनस्य वधैषिणः ॥ (३३।२)

भीष्मद्रोणकृपाद्याश्च दानवाक्रान्तचेतसः । (३४।१)

न तथा पाण्डुपुत्राणां स्नेहवन्तो विशां पते । (३४।२)

न चाचचक्षे कस्मैचिद् एतद् राजा सुयोधनः ॥ (३४।३)

दुर्योधनं निशान्ते च कर्णो वैकर्तनो ऽब्रवीत् । (३५।१)

स्मयन्न् इवाञ्जलिं कृत्वा पार्थिवं हेतुमद् वचः ॥ (३५।२)

न मृतो जयते शत्रूञ्जीवन् भद्राणि पश्यति । (३६।१)

मृतस्य भद्राणि कुतः कौरवेय कुतो जयः । (३६।२)

न कालो ऽद्य विषादस्य भयस्य मरणस्य वा ॥ (३६।३)

परिष्वज्याब्रवीच् चैनं भुजाभ्यां स महाभुजः । (३७।१)

उत्तिष्ठ राजन् किं शेषे कस्माच्छोचसि शत्रुहन् । (३७।२)

शत्रून् प्रताप्य वीर्येण स कथं मर्तुम् इच्छसि ॥ (३७।३)

अथ वा ते भयं जातं दृष्ट्वार्जुनपराक्रमम् । (३८।१)

सत्यं ते प्रतिजानामि वधिष्यामि रणे ऽर्जुनम् ॥ (३८।२)

गते त्रयोदशे वर्षे सत्येनायुधम् आलभे । (३९।१)

आनयिष्याम्यहं पार्थान् वशं तव जनाधिप ॥ (३९।२)

एवम् उक्तस् तु कर्णेन दैत्यानां वचनात् तथा । (४०।१)

प्रणिपातेन चान्येषाम् उदतिष्ठत् सुयोधनः । (४०।२)

दैत्यानां तद् वचः श्रुत्वा हृदि कृत्वा स्थिरां मतिम् ॥ (४०।३)

ततो मनुजशार्दूलो योजयामास वाहिनीम् । (४१।१)

रथनागाश्वकलिलां पदातिजनसंकुलाम् ॥ (४१।२)

गङ्गौघप्रतिमा राजन् प्रयाता सा महाचमूः । (४२।१)

श्वेतच्छत्त्रैः पताकाभिश् चामरैश् च सुपाण्डुरैः ॥ (४२।२)

रथैर् नागैः पदातैश् च शुशुभे ऽतीव संकुला । (४३।१)

व्यपेताभ्रघने काले द्यौर् इवाव्यक्तशारदी ॥ (४३।२)

जयाशीर्भिर् द्विजेन्द्रैस् तु स्तूयमानो ऽधिराजवत् । (४४।१)

गृह्णन्न् अञ्जलिमालाश् च धार्तराष्ट्रो जनाधिपः ॥ (४४।२)

सुयोधनो ययावग्रे श्रिया परमया ज्वलन् । (४५।१)

कर्णेन सार्धं राजेन्द्र सौबलेन च देविना ॥ (४५।२)

दुःशासनादयश्चास्य भ्रातरः सर्व एव ते । (४६।१)

भूरिश्रवाः सोमदत्तो महाराजश्च बाह्लिकः ॥ (४६।२)

रथैर् नानाविधाकारैर् हयैर् गजवरैस् तथा । (४७।१)

प्रयान्तं नृपसिंहं तम् अनुजग्मुः कुरूद्वहाः । (४७।२)

कालेनाल्पेन राजंस्ते विविशुः स्वपुरं तदा ॥ (४७।३)