वैशंपायन उवाच । (१।१)

एवम् उक्तस्तु राजेन्द्र केशिहा दुःखमूर्छितः । (१।२)

तथेति व्याजहारोच्चैर् ह्लादयन्न् इव तं जनम् ॥ (१।३)

वाक्येन तेन हि तदा तं जनं पुरुषर्षभः । (२।१)

ह्लादयामास स विभुर् घर्मार्तं सलिलैर् इव ॥ (२।२)

ततः स प्राविशत् तूर्णं जन्मवेश्म पितुस्तव । (३।१)

अर्चितं पुरुषव्याघ्र सितैर् माल्यैर् यथाविधि ॥ (३।२)

अपां कुम्भैः सुपूर्णैश्च विन्यस्तैः सर्वतोदिशम् । (४।१)

घृतेन तिन्दुकालातैः सर्षपैश्च महाभुज ॥ (४।२)

शस्त्रैश्च विमलैर् न्यस्तैः पावकैश्च समन्ततः । (५।१)

वृद्धाभिश्चाभिरामाभिः परिचारार्थम् अच्युतः ॥ (५।२)

दक्षैश्च परितो वीर भिषग्भिः कुशलैस्तथा । (६।१)

ददर्श च स तेजस्वी रक्षोघ्नान्यपि सर्वशः । (६।२)

द्रव्याणि स्थापितानि स्म विधिवत् कुशलैर् जनैः ॥ (६।३)

तथायुक्तं च तद् दृष्ट्वा जन्मवेश्म पितुस्तव । (७।१)

हृष्टो ऽभवद्धृषीकेशः साधु साध्विति चाब्रवीत् ॥ (७।२)

तथा ब्रुवति वार्ष्णेये प्रहृष्टवदने तदा । (८।१)

द्रौपदी त्वरिता गत्वा वैराटीं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (८।२)

अयम् आयाति ते भद्रे श्वशुरो मधुसूदनः । (९।१)

पुराणर्षिर् अचिन्त्यात्मा समीपम् अपराजितः ॥ (९।२)

सापि बाष्पकलां वाचं निगृह्याश्रूणि चैव ह । (१०।१)

सुसंवीताभवद् देवी देववत् कृष्णम् ईक्षती ॥ (१०।२)

सा तथा दूयमानेन हृदयेन तपस्विनी । (११।१)

दृष्ट्वा गोविन्दम् आयान्तं कृपणं पर्यदेवयत् ॥ (११।२)

पुण्डरीकाक्ष पश्यस्व बालाविह विनाकृतौ । (१२।१)

अभिमन्युं च मां चैव हतौ तुल्यं जनार्दन ॥ (१२।२)

वार्ष्णेय मधुहन् वीर शिरसा त्वां प्रसादये । (१३।१)

द्रोणपुत्रास्त्रनिर्दग्धं जीवयैनं ममात्मजम् ॥ (१३।२)

यदि स्म धर्मराज्ञा वा भीमसेनेन वा पुनः । (१४।१)

त्वया वा पुण्डरीकाक्ष वाक्यम् उक्तम् इदं भवेत् ॥ (१४।२)

अजानतीम् इषीकेयं जनित्रीं हन्त्विति प्रभो । (१५।१)

अहम् एव विनष्टा स्यां नेदम् एवंगतं भवेत् ॥ (१५।२)

गर्भस्थस्यास्य बालस्य ब्रह्मास्त्रेण निपातनम् । (१६।१)

कृत्वा नृशंसं दुर्बुद्धिर् द्रौणिः किं फलम् अश्नुते ॥ (१६।२)

सा त्वा प्रसाद्य शिरसा याचे शत्रुनिबर्हण । (१७।१)

प्राणांस्त्यक्ष्यामि गोविन्द नायं संजीवते यदि ॥ (१७।२)

अस्मिन् हि बहवः साधो ये ममासन्मनोरथाः । (१८।१)

ते द्रोणपुत्रेण हताः किं नु जीवामि केशव ॥ (१८।२)

आसीन्मम मतिः कृष्ण पूर्णोत्सङ्गा जनार्दन । (१९।१)

अभिवादयिष्ये दिष्ट्येति तद् इदं वितथीकृतम् ॥ (१९।२)

चपलाक्षस्य दायादे मृते ऽस्मिन् पुरुषर्षभ । (२०।१)

विफला मे कृताः कृष्ण हृदि सर्वे मनोरथाः ॥ (२०।२)

चपलाक्षः किलातीव प्रियस्ते मधुसूदन । (२१।१)

सुतं पश्यस्व तस्येमं ब्रह्मास्त्रेण निपातितम् ॥ (२१।२)

कृतघ्नो ऽयं नृशंसो ऽयं यथास्य जनकस्तथा । (२२।१)

यः पाण्डवीं श्रियं त्यक्त्वा गतो ऽद्य यमसादनम् ॥ (२२।२)

मया चैतत् प्रतिज्ञातं रणमूर्धनि केशव । (२३।१)

अभिमन्यौ हते वीर त्वाम् एष्याम्यचिराद् इति ॥ (२३।२)

तच्च नाकरवं कृष्ण नृशंसा जीवितप्रिया । (२४।१)

इदानीम् आगतां तत्र किं नु वक्ष्यति फाल्गुनिः ॥ (२४।२)