दुर्योधन उवाच । (१।१)

वासुदेवो महद् भूतं सर्वलोकेषु कथ्यते । (१।२)

तस्यागमं प्रतिष्ठां च ज्ञातुम् इच्छे पितामह ॥ (१।३)

भीष्म उवाच । (२।१)

वासुदेवो महद् भूतं सम्भूतं सह दैवतैः । (२।२)

न परं पुण्डरीकाक्षाद् दृश्यते भरतर्षभ । (२।३)

मार्कण्डेयश्च गोविन्दं कथयत्यद्भुतं महत् ॥ (२।४)

सर्वभूतानि भूतात्मा महात्मा पुरुषोत्तमः । (३।१)

आपो वायुश्च तेजश्च त्रयम् एतद् अकल्पयत् ॥ (३।२)

स सृष्ट्वा पृथिवीं देवः सर्वलोकेश्वरः प्रभुः । (४।१)

अप्सु वै शयनं चक्रे महात्मा पुरुषोत्तमः । (४।२)

सर्वतोयमयो देवो योगात् सुष्वाप तत्र ह ॥ (४।३)

मुखतः सो ऽग्निम् असृजत् प्राणाद् वायुम् अथापि च । (५।१)

सरस्वतीं च वेदांश्च मनसः ससृजे ऽच्युतः ॥ (५।२)

एष लोकान् ससर्जादौ देवांश्चर्षिगणैः सह । (६।१)

निधनं चैव मृत्युं च प्रजानां प्रभवो ऽव्ययः ॥ (६।२)

एष धर्मश्च धर्मज्ञो वरदः सर्वकामदः । (७।१)

एष कर्ता च कार्यं च पूर्वदेवः स्वयंप्रभुः ॥ (७।२)

भूतं भव्यं भविष्यच्च पूर्वम् एतद् अकल्पयत् । (८।१)

उभे संध्ये दिशः खं च नियमं च जनार्दनः ॥ (८।२)

ऋषींश्चैव हि गोविन्दस्तपश्चैवानु कल्पयत् । (९।१)

स्रष्टारं जगतश्चापि महात्मा प्रभुर् अव्ययः ॥ (९।२)

अग्रजं सर्वभूतानां संकर्षणम् अकल्पयत् । (१०।१)

शेषं चाकल्पयद् देवम् अनन्तम् इति यं विदुः ॥ (१०।२)

यो धारयति भूतानि धरां चेमां सपर्वताम् । (११।१)

ध्यानयोगेन विप्राश्च तं वदन्ति महौजसम् ॥ (११।२)

कर्णस्रोतोद्भवं चापि मधुं नाम महासुरम् । (१२।१)

तम् उग्रम् उग्रकर्माणम् उग्रां बुद्धिं समास्थितम् । (१२।२)

ब्रह्मणो ऽपचितिं कुर्वञ् जघान पुरुषोत्तमः ॥ (१२।३)

तस्य तात वधाद् एव देवदानवमानवाः । (१३।१)

मधुसूदनम् इत्याहुर् ऋषयश्च जनार्दनम् । (१३।२)

वराहश्चैव सिंहश्च त्रिविक्रमगतिः प्रभुः ॥ (१३।३)

एष माता पिता चैव सर्वेषां प्राणिनां हरिः । (१४।१)

परं हि पुण्डरीकाक्षान्न भूतं न भविष्यति ॥ (१४।२)

मुखतो ऽसृजद् ब्राह्मणान् बाहुभ्यां क्षत्रियांस्तथा । (१५।१)

वैश्यांश्चाप्यूरुतो राजञ् शूद्रान् पद्भ्यां तथैव च । (१५।२)

तपसा नियतो देवो निधानं सर्वदेहिनाम् ॥ (१५।३)

ब्रह्मभूतम् अमावास्यां पौर्णमास्यां तथैव च । (१६।१)

योगभूतं परिचरन् केशवं महद् आप्नुयात् ॥ (१६।२)

केशवः परमं तेजः सर्वलोकपितामहः । (१७।१)

एवम् आहुर् हृषीकेशं मुनयो वै नराधिप ॥ (१७।२)

एवम् एनं विजानीहि आचार्यं पितरं गुरुम् । (१८।१)

कृष्णो यस्य प्रसीदेत लोकास्तेनाक्षया जिताः ॥ (१८।२)

यश्चैवैनं भयस्थाने केशवं शरणं व्रजेत् । (१९।१)

सदा नरः पठंश्चेदं स्वस्तिमान् स सुखी भवेत् ॥ (१९।२)

ये च कृष्णं प्रपद्यन्ते ते न मुह्यन्ति मानवाः । (२०।१)

भये महति ये मग्नाः पाति नित्यं जनार्दनः ॥ (२०।२)

एतद् युधिष्ठिरो ज्ञात्वा याथातथ्येन भारत । (२१।१)

सर्वात्मना महात्मानं केशवं जगदीश्वरम् । (२१।२)

प्रपन्नः शरणं राजन् योगानाम् ईश्वरं प्रभुम् ॥ (२१।३)