वैशम्पायन उवाच । (१।१)

अथ दुर्योधनो राजा तत्र तत्र वने वसन् । (१।२)

जगाम घोषान् अभितस् तत्र चक्रे निवेशनम् ॥ (१।३)

रमणीये समाज्ञाते सोदके समहीरुहे । (२।१)

देशे सर्वगुणोपेते चक्रुर् आवसथं नराः ॥ (२।२)

तथैव तत्समीपस्थान् पृथगावसथान् बहून् । (३।१)

कर्णस्य शकुनेश् चैव भ्रातॄणां चैव सर्वशः ॥ (३।२)

ददर्श स तदा गावः शतशो ऽथ सहस्रशः । (४।१)

अङ्कैर् लक्षैश् च ताः सर्वा लक्षयामास पार्थिवः ॥ (४।२)

अङ्कयामास वत्सांश् च जज्ञे चोपसृतास् त्वपि । (५।१)

बालवत्साश् च या गावः कालयामास ता अपि ॥ (५।२)

अथ स स्मारणं कृत्वा लक्षयित्वा त्रिहायनान् । (६।१)

वृतो गोपालकैः प्रीतो व्यहरत् कुरुनन्दनः ॥ (६।२)

स च पौरजनः सर्वः सैनिकाश् च सहस्रशः । (७।१)

यथोपजोषं चिक्रीडुर् वने तस्मिन् यथामराः ॥ (७।२)

ततो गोपाः प्रगातारः कुशला नृत्तवादिते । (८।१)

धार्तराष्ट्रम् उपातिष्ठन् कन्याश् चैव स्वलंकृताः ॥ (८।२)

स स्त्रीगणवृतो राजा प्रहृष्टः प्रददौ वसु । (९।१)

तेभ्यो यथार्हम् अन्नानि पानानि विविधानि च ॥ (९।२)

ततस् ते सहिताः सर्वे तरक्षून् महिषान् मृगान् । (१०।१)

गवयर्क्षवराहांश् च समन्तात् पर्यकालयन् ॥ (१०।२)

स ताञ्शरैर् विनिर्भिन्दन् गजान् बध्नन् महावने । (११।१)

रमणीयेषु देशेषु ग्राहयामास वै मृगान् ॥ (११।२)

गोरसान् उपयुञ्जान उपभोगांश् च भारत । (१२।१)

पश्यन् सुरमणीयानि पुष्पितानि वनानि च ॥ (१२।२)

मत्तभ्रमरजुष्टानि बर्हिणाभिरुतानि च । (१३।१)

अगच्छद् आनुपूर्व्येण पुण्यं द्वैतवनं सरः । (१३।२)

ऋद्ध्या परमया युक्तो महेन्द्र इव वज्रभृत् ॥ (१३।३)

यदृच्छया च तदहो धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः । (१४।१)

ईजे राजर्षियज्ञेन सद्यस्केन विशां पते । (१४।२)

दिव्येन विधिना राजा वन्येन कुरुसत्तमः ॥ (१४।३)

कृत्वा निवेशम् अभितः सरसस् तस्य कौरवः । (१५।१)

द्रौपद्या सहितो धीमान् धर्मपत्न्या नराधिपः ॥ (१५।२)

ततो दुर्योधनः प्रेष्यान् आदिदेश सहानुजः । (१६।१)

आक्रीडावसथाः क्षिप्रं क्रियन्ताम् इति भारत ॥ (१६।२)

ते तथेत्येव कौरव्यम् उक्त्वा वचनकारिणः । (१७।१)

चिकीर्षन्तस् तदाक्रीडाञ् जग्मुर् द्वैतवनं सरः ॥ (१७।२)

सेनाग्रं धार्तराष्ट्रस्य प्राप्तं द्वैतवनं सरः । (१८।१)

प्रविशन्तं वनद्वारि गन्धर्वाः समवारयन् ॥ (१८।२)

तत्र गन्धर्वराजो वै पूर्वम् एव विशां पते । (१९।१)

कुबेरभवनाद् राजन्न् आजगाम गणावृतः ॥ (१९।२)

गणैर् अप्सरसां चैव त्रिदशानां तथात्मजैः । (२०।१)

विहारशीलः क्रीडार्थं तेन तत् संवृतं सरः ॥ (२०।२)

तेन तत् संवृतं दृष्ट्वा ते राजपरिचारकाः । (२१।१)

प्रतिजग्मुस् ततो राजन् यत्र दुर्योधनो नृपः ॥ (२१।२)

स तु तेषां वचः श्रुत्वा सैनिकान् युद्धदुर्मदान् । (२२।१)

प्रेषयामास कौरव्य उत्सारयत तान् इति ॥ (२२।२)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राज्ञः सेनाग्रयायिनः । (२३।१)

सरो द्वैतवनं गत्वा गन्धर्वान् इदम् अब्रुवन् ॥ (२३।२)

राजा दुर्योधनो नाम धृतराष्ट्रसुतो बली । (२४।१)

विजिहीर्षुर् इहायाति तदर्थम् अपसर्पत ॥ (२४।२)

एवम् उक्तास् तु गन्धर्वाः प्रहसन्तो विशां पते । (२५।१)

प्रत्यब्रुवंस् तान् पुरुषान् इदं सुपरुषं वचः ॥ (२५।२)

न चेतयति वो राजा मन्दबुद्धिः सुयोधनः । (२६।१)

यो ऽस्मान् आज्ञापयत्येवं वश्यान् इव दिवौकसः ॥ (२६।२)

यूयं मुमूर्षवश् चापि मन्दप्रज्ञा न संशयः । (२७।१)

ये तस्य वचनाद् एवम् अस्मान् ब्रूत विचेतसः ॥ (२७।२)

गच्छत त्वरिताः सर्वे यत्र राजा स कौरवः । (२८।१)

द्वेष्यं माद्यैव गच्छध्वं धर्मराजनिवेशनम् ॥ (२८।२)

एवम् उक्तास् तु गन्धर्वै राज्ञः सेनाग्रयायिनः । (२९।१)

सम्प्राद्रवन् यतो राजा धृतराष्ट्रसुतो ऽभवत् ॥ (२९।२)