संजय उवाच । (१।१)

ततः संशप्तका राजन् समे देशे व्यवस्थिताः । (१।२)

व्यूह्यानीकं रथैर् एव चन्द्रार्धाख्यं मुदान्विताः ॥ (१।३)

ते किरीटिनम् आयान्तं दृष्ट्वा हर्षेण मारिष । (२।१)

उदक्रोशन्नरव्याघ्राः शब्देन महता तदा ॥ (२।२)

स शब्दः प्रदिशः सर्वा दिशः खं च समावृणोत् । (३।१)

आवृतत्वाच्च लोकस्य नासीत् तत्र प्रतिस्वनः ॥ (३।२)

अतीव सम्प्रहृष्टांस्तान् उपलभ्य धनंजयः । (४।१)

किंचिद् अभ्युत्स्मयन् कृष्णम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (४।२)

पश्यैतान् देवकीमातर् मुमूर्षून् अद्य संयुगे । (५।१)

भ्रातॄंस्त्रैगर्तकान् एवं रोदितव्ये प्रहर्षितान् ॥ (५।२)

अथवा हर्षकालो ऽयं त्रैगर्तानाम् असंशयम् । (६।१)

कुनरैर् दुरवापान् हि लोकान् प्राप्स्यन्त्यनुत्तमान् ॥ (६।२)

एवम् उक्त्वा महाबाहुर् हृषीकेशं ततो ऽर्जुनः । (७।१)

आससाद रणे व्यूढां त्रैगर्तानाम् अनीकिनीम् ॥ (७।२)

स देवदत्तम् आदाय शङ्खं हेमपरिष्कृतम् । (८।१)

दध्मौ वेगेन महता फल्गुनः पूरयन् दिशः ॥ (८।२)

तेन शब्देन वित्रस्ता संशप्तकवरूथिनी । (९।१)

निश्चेष्टावस्थिता संख्ये अश्मसारमयी यथा ॥ (९।२)

वाहास्तेषां विवृत्ताक्षाः स्तब्धकर्णशिरोधराः । (१०।१)

विष्टब्धचरणा मूत्रं रुधिरं च प्रसुस्रुवुः ॥ (१०।२)

उपलभ्य च ते संज्ञाम् अवस्थाप्य च वाहिनीम् । (११।१)

युगपत् पाण्डुपुत्राय चिक्षिपुः कङ्कपत्रिणः ॥ (११।२)

तान्यर्जुनः सहस्राणि दश पञ्चैव चाशुगैः । (१२।१)

अनागतान्येव शरैश्चिछेदाशुपराक्रमः ॥ (१२।२)

ततो ऽर्जुनं शितैर् बाणैर् दशभिर् दशभिः पुनः । (१३।१)

प्रत्यविध्यंस्ततः पार्थस्तान् अविध्यत् त्रिभिस्त्रिभिः ॥ (१३।२)

एकैकस्तु ततः पार्थं राजन् विव्याध पञ्चभिः । (१४।१)

स च तान् प्रतिविव्याध द्वाभ्यां द्वाभ्यां पराक्रमी ॥ (१४।२)

भूय एव तु संरब्धास्ते ऽर्जुनं सहकेशवम् । (१५।१)

आपूरयञ् शरैस्तीक्ष्णैस्तटाकम् इव वृष्टिभिः ॥ (१५।२)

ततः शरसहस्राणि प्रापतन्न् अर्जुनं प्रति । (१६।१)

भ्रमराणाम् इव व्राताः फुल्लद्रुमगणे वने ॥ (१६।२)

ततः सुबाहुस् त्रिंशद्भिर् अद्रिसारमयैर् दृढैः । (१७।१)

अविध्यद् इषुभिर् गाढं किरीटे सव्यसाचिनम् ॥ (१७।२)

तैः किरीटी किरीटस्थैर् हेमपुङ्खैर् अजिह्मगैः । (१८।१)

शातकुम्भमयापीडो बभौ यूप इवोच्छ्रितः ॥ (१८।२)

हस्तावापं सुबाहोस्तु भल्लेन युधि पाण्डवः । (१९।१)

चिछेद तं चैव पुनः शरवर्षैर् अवाकिरत् ॥ (१९।२)

ततः सुशर्मा दशभिः सुरथश्च किरीटिनम् । (२०।१)

सुधर्मा सुधनुश्चैव सुबाहुश्च समर्पयन् ॥ (२०।२)

तांस्तु सर्वान् पृथग् बाणैर् वानरप्रवरध्वजः । (२१।१)

प्रत्यविध्यद् ध्वजांश्चैषां भल्लैश्चिछेद काञ्चनान् ॥ (२१।२)

सुधन्वनो धनुश्छित्त्वा हयान् वै न्यवधीच्छरैः । (२२।१)

अथास्य सशिरस्त्राणं शिरः कायाद् अपाहरत् ॥ (२२।२)

तस्मिंस्तु पतिते वीरे त्रस्तास्तस्य पदानुगाः । (२३।१)

व्यद्रवन्त भयाद् भीता येन दौर्योधनं बलम् ॥ (२३।२)

ततो जघान संक्रुद्धो वासविस्तां महाचमूम् । (२४।१)

शरजालैर् अविच्छिन्नैस्तमः सूर्य इवांशुभिः ॥ (२४।२)

ततो भग्ने बले तस्मिन् विप्रयाते समन्ततः । (२५।१)

सव्यसाचिनि संक्रुद्धे त्रैगर्तान् भयम् आविशत् ॥ (२५।२)

ते वध्यमानाः पार्थेन शरैः संनतपर्वभिः । (२६।१)

अमुह्यंस्तत्र तत्रैव त्रस्ता मृगगणा इव ॥ (२६।२)

ततस्त्रिगर्तराट् क्रुद्धस्तान् उवाच महारथान् । (२७।१)

अलं द्रुतेन वः शूरा न भयं कर्तुम् अर्हथ ॥ (२७।२)

शप्त्वा तु शपथान् घोरान् सर्वसैन्यस्य पश्यतः । (२८।१)

गत्वा दौर्योधनं सैन्यं किं वै वक्ष्यथ मुख्यगाः ॥ (२८।२)

नावहास्याः कथं लोके कर्मणानेन संयुगे । (२९।१)

भवेम सहिताः सर्वे निवर्तध्वं यथाबलम् ॥ (२९।२)

एवम् उक्तास्तु ते राजन्न् उदक्रोशन्मुहुर् मुहुः । (३०।१)

शङ्खांश्च दध्मिरे वीरा हर्षयन्तः परस्परम् ॥ (३०।२)

ततस्ते संन्यवर्तन्त संशप्तकगणाः पुनः । (३१।१)

नारायणाश्च गोपालाः कृत्वा मृत्युं निवर्तनम् ॥ (३१।२)