वैशंपायन उवाच । (१।१)

धृष्टद्युम्नस्तु पाञ्चाल्यः पृष्ठतः कुरुनन्दनौ । (१।२)

अन्वगच्छत् तदा यान्तौ भार्गवस्य निवेशनम् ॥ (१।३)

सो ऽज्ञायमानः पुरुषान् अवधाय समन्ततः । (२।१)

स्वयम् आरान् निविष्टो ऽभूद् भार्गवस्य निवेशने । (२।२)

जिज्ञासमानस्तु स तान् संदिदेश नृपात्मजः । (२।३)

पुरुषान् द्रौपदीहेतोर् जानीध्वं के त्विमे द्विजाः ॥ (२।४)

साये ऽथ भीमस्तु रिपुप्रमाथी जिष्णुर् यमौ चापि महानुभावौ । (३।१)

भैक्षं चरित्वा तु युधिष्ठिराय निवेदयांचक्रुर् अदीनसत्त्वाः ॥ (३।२)

ततस्तु कुन्ती द्रुपदात्मजां ताम् उवाच काले वचनं वदान्या । (४।१)

अतो ऽग्रम् आदाय कुरुष्व भद्रे बलिं च विप्राय च देहि भिक्षाम् ॥ (४।२)

ये चान्नम् इच्छन्ति ददस्व तेभ्यः परिश्रिता ये परितो मनुष्याः । (५।१)

ततश्च शेषं प्रविभज्य शीघ्रम् अर्धं चतुर्णां मम चात्मनश्च ॥ (५।२)

अर्धं च भीमाय ददाहि भद्रे य एष मत्तर्षभतुल्यरूपः । (६।१)

श्यामो युवा संहननोपपन्न एषो हि वीरो बहुभुक् सदैव ॥ (६।२)

सा हृष्टरूपैव तु राजपुत्री तस्या वचः साध्वविशङ्कमाना । (७।१)

यथावद् उक्तं प्रचकार साध्वी ते चापि सर्वे ऽभ्यवजह्रुर् अन्नम् ॥ (७।२)

कुशैस्तु भूमौ शयनं चकार माद्रीसुतः सहदेवस्तरस्वी । (८।१)

यथात्मीयान्यजिनानि सर्वे संस्तीर्य वीराः सुषुपुर् धरण्याम् ॥ (८।२)

अगस्त्यशास्ताम् अभितो दिशं तु शिरांसि तेषां कुरुसत्तमानाम् । (९।१)

कुन्ती पुरस्तात् तु बभूव तेषां कृष्णा तिरश्चैव बभूव पत्तः ॥ (९।२)

अशेत भूमौ सह पाण्डुपुत्रैः पादोपधानेव कृता कुशेषु । (१०।१)

न तत्र दुःखं च बभूव तस्या न चावमेने कुरुपुंगवांस्तान् ॥ (१०।२)

ते तत्र शूराः कथयांबभूवुः कथा विचित्राः पृतनाधिकाराः । (११।१)

अस्त्राणि दिव्यानि रथांश्च नागान् खड्गान् गदाश्चापि परश्वधांश्च ॥ (११।२)

तेषां कथास्ताः परिकीर्त्यमानाः पाञ्चालराजस्य सुतस्तदानीम् । (१२।१)

शुश्राव कृष्णां च तथा निषण्णां ते चापि सर्वे ददृशुर् मनुष्याः ॥ (१२।२)

धृष्टद्युम्नो राजपुत्रस्तु सर्वं वृत्तं तेषां कथितं चैव रात्रौ । (१३।१)

सर्वं राज्ञे द्रुपदायाखिलेन निवेदयिष्यंस्त्वरितो जगाम ॥ (१३।२)

पाञ्चालराजस्तु विषण्णरूपस् तान् पाण्डवान् अप्रतिविन्दमानः । (१४।१)

धृष्टद्युम्नं पर्यपृच्छन् महात्मा क्व सा गता केन नीता च कृष्णा ॥ (१४।२)

कच्चिन् न शूद्रेण न हीनजेन वैश्येन वा करदेनोपपन्ना । (१५।१)

कच्चित् पदं मूर्ध्नि न मे निदिग्धं कच्चिन् माला पतिता न श्मशाने ॥ (१५।२)

कच्चित् सवर्णप्रवरो मनुष्य उद्रिक्तवर्णो ऽप्युत वेह कच्चित् । (१६।१)

कच्चिन् न वामो मम मूर्ध्नि पादः कृष्णाभिमर्शेन कृतो ऽद्य पुत्र ॥ (१६।२)

कच्चिच्च यक्ष्ये परमप्रतीतः संयुज्य पार्थेन नरर्षभेण । (१७।१)

ब्रवीहि तत्त्वेन महानुभावः को ऽसौ विजेता दुहितुर् ममाद्य ॥ (१७।२)

विचित्रवीर्यस्य तु कच्चिद् अद्य कुरुप्रवीरस्य धरन्ति पुत्राः । (१८।१)

कच्चित् तु मे यज्ञफलेन पुत्र भाग्येन तस्याश्च कुलं च वा मे । (१८।२)

कच्चित् तु पार्थेन यवीयसाद्य धनुर् गृहीतं निहतं च लक्ष्यम् ॥ (१८।३)